Լինում են պահեր, երբ ուզում եմ քեզ մի բան պատմել ու լսել՝ ինչ կասես Իրականացված կապիկ-շոուն ցույց է տալիս, որ այսօրվա ընդդիմությունը չի գործում. Արթուր Ֆարմանյան Մեր թանգարանն անվանում են փոքրիկ Տրետյակովյան պատկերասրահ, Աբրահամյանին՝ մեր օրերի Տրետյակով. Մկրտչյան Զանզիբարում վեցից ավելի հյուրանոցներ ամբողջությամբ այրվել են Տասը տարի՝ ռուսական արվեստի թանգարանի վերափոխման ճանապարհին Թուրքիան և ԵՄ-ն բանակցություններ են վարում անվիզա ռեժիմի ներդրման վերաբերյալ Գերմանիան հրաժարվել է Լեհաստանով տանկային շարասյուներ տեղաշարժելուց Լավրովը կասկածի տակ դրեց Գերմանիայի և Բրիտանիայի պաշտպանության նախարարների ադեկտվատությունը Զելենսկի. ԱՄՆ-ն Ուկրաինային չի փոխանցում նույնիսկ Եվրոպայի կողմից վճարված Patriot հրթիռները Նեթանյահուն չկարողացավ համոզել ԱՄՆ-ին Վաշինգտոնի վրա Իրանի հարձակման սպառնալիքի մասով

ԱՄԵՐԻԿԱՀԱՅ ՀԱՆԴԻՍԱՏԵՍԸ ԿԱՐՈՏ Է ԼՈՒՐՋ ԱՐՎԵՍՏԻ

Արխիվ 12-16

ԱՄԵՐԻԿԱՀԱՅ ՀԱՆԴԻՍԱՏԵՍԸ ԿԱՐՈՏ Է ԼՈՒՐՋ ԱՐՎԵՍՏԻ

Պերճ Զեյթունցյանի «100 տարի անց» պիեսի հիման վրա բեմադրությունը հաջողությամբ ներկայացվել է Լոս Անջելեսի «Ալեքս» թատրոնում, այդ մասին «Ազդակ» լրագրողական ակումբում տեղեկացրին ներկայացման բեմադրիչ, թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր ՏԻԳՐԱՆ ԳԱՍՊԱՐՅԱՆԸ եւ թատրոնի դերասան, ներկայացման գլխավոր դերակատարներից ԱՐՄԵՆ ՄԱՐՈՒԹՅԱՆԸ:

 

 

Տիգրան Գասպարյանի համար անսպասելի է եղել լոսանջելեսյան հանդիսատեսի ընդունելությունը. «Ներկայացումը կարծես Լոս Անջելեսում անցկացված Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին նվիրված երթի շարունակությունը լիներ»:
Իսկ Ա. Մարությանն էլ, ով ներկայացման մեջ կերտել է Ջեմալ Փաշայի թոռան կերպարը, հավելեց. ««100 տարի անց» ներկայացումն իրական փաստերի հիման վրա է գրել հեղինակը եւ ունի իր ասելիքը: Այն շատ լավ ընկալեց ամերիկահայ հանդիսատեսը` ներկայացումից հետո լաց էր լինում: Դե Շեքսպիրն է ասել` բարձր արվեստ դիտելիս հանդիսատեսի կա՛մ պիտի լացը գա, կա՛մ` ծիծաղը: Այնտեղի հայերը մոտենում էին մեզ եւ ասում, որ կարոտ են մնացել լուրջ արվեստի: Ցավով եմ ասում` Ամերիկայում այնքան հայ կա, որքան Հայաստանում: Արտագաղթն է պատճառը, որ մեր երկրում չունենք այդ հանդիսատեսը»:
Տ. Գասպարյանն էլ հավելեց. «Ամենակարեւոր բաներից մեկն այն էր, որ հենց իրենք էին ասում, որ կարոտ են լուրջ արվեստի, որովհետեւ ցավոք այստեղից այնքան անորակ գործեր են գնում, ու Հայաստանը այդպես է ներկայացվում: Իսկ «100 տարի անց» ներկայացումից հետո մոտենում էին ու ասում, որ այսպիսի լուրջ արվեստի կարոտ են»:
Ա. Մարությանի խոսքով` ներկայացումը նոր լուծում է առաջարկում, թե 100 տարի հետո ինչպես կարելի է շարունակել այս գործընթացը. «Դա շատ լավ ընկալեց Ամերիկայի հանդիսատեսը, նրանք այդ լուծման մեջ նորություն տեսան, թե ինչպես պետք է շարունակել, ինչպես պետք է պայքարել: Ներկայացման մեջ շատ կարեւոր տեսարան կա, որտեղ Արտաշես Գեւորգյանի թոռը` ում կերպարը մարմնավորում է Տիգրան Ներսիսյանը, ինձ հարցնում է, թե` ի՞նչ եք կարծում, պարոն Ջեմալ, 2 թոռներ հաշտվեցի՞ն, Ջեմալը պատասխանում է` ոչ, չհաշտվեցին, պարզապես զրուցեցին, նա էլ ասում է, կարեւոր է պարզապես զրուցելը, ուրեմն հասունացել է թուրքերի հետ պարզապես զրուցելու ժամանակը»:
ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ

Հավանեցի՞ր հոդվածը, կիսվիր ընկերներիդ հետ