Լինում են պահեր, երբ ուզում եմ քեզ մի բան պատմել ու լսել՝ ինչ կասես Իրականացված կապիկ-շոուն ցույց է տալիս, որ այսօրվա ընդդիմությունը չի գործում. Արթուր Ֆարմանյան Մեր թանգարանն անվանում են փոքրիկ Տրետյակովյան պատկերասրահ, Աբրահամյանին՝ մեր օրերի Տրետյակով. Մկրտչյան Զանզիբարում վեցից ավելի հյուրանոցներ ամբողջությամբ այրվել են Տասը տարի՝ ռուսական արվեստի թանգարանի վերափոխման ճանապարհին Թուրքիան և ԵՄ-ն բանակցություններ են վարում անվիզա ռեժիմի ներդրման վերաբերյալ Գերմանիան հրաժարվել է Լեհաստանով տանկային շարասյուներ տեղաշարժելուց Լավրովը կասկածի տակ դրեց Գերմանիայի և Բրիտանիայի պաշտպանության նախարարների ադեկտվատությունը Զելենսկի. ԱՄՆ-ն Ուկրաինային չի փոխանցում նույնիսկ Եվրոպայի կողմից վճարված Patriot հրթիռները Նեթանյահուն չկարողացավ համոզել ԱՄՆ-ին Վաշինգտոնի վրա Իրանի հարձակման սպառնալիքի մասով

Զարմացած

Արխիվ 12-16

Գամառ ջոբա, հերթական անգամ մեզ առավել քան զարմացրեց Վրաստանի նախկին նախագահ ՄԻԽԱՅԻԼ ՍԱՀԱԿԱՇՎԻԼԻՆ: Նա ոչ ավել, ոչ պակաս հայտարարել է. «Այսօր Ուկրաինայի հերոսական զինված ուժերը ամեն ինչ անում են, որպեսզի թշնամին չկարողանա մտնել մեր քաղաքներն ու գյուղերը, որպեսզի եւս մի քանի հարյուր հազար մարդ անօթեւան չմնա: Իսկ հետագայում մենք ամեն ինչ կանենք, որպեսզի այն, ինչ ժամանակին նվաճել են, այդ թվում եւ Ղրիմում տեղակայված ռազմածովային ուժերը, վերադարձվի ուկրաինական վերահսկողության ներքո: Եվ դա անպայման լինելու է, դրան այլընտրանք չկա»: Ապշել կարելի է այդպիսի պարծենկոտությունից, ախր, դեռ ոչ ոք չի մոռացել, թե ինչ եղավ, երբ նույն Սահակաշվիլին 2008-ին փորձեց «վերադարձնել» Հարավային Օսիան եւ Աբխազիան: Առավելագույնը, ինչ ի զորու է անել Միշիկոն` Ուկրաինայի նախագահին սովորեցնել փողկապ ուտելու արվեստը, իսկ զինվորականներին` ռուսական բանակից հմտորեն ճողոպրելու բոլոր նրբությունները:

 


Իսկ Հանրային խորհրդի անդամ, վաղուց առանց «հարգելի ռադիոլսողների» մնացած ԱՐՇԱԿ ՍԱԴՈՅԱՆԸ առավել քան զարմանալի առաջարկություն է անում` համատարած հոսանք գողանալ սովետական տարիների պես. «Միգուցե սկսենք համատարած գողանալ, որ հասկանան` իրենք գողանում, անունը դնում են գերկորուստներ, մենք էլ էս թանկացումների չափով իրենցից կգողանանք: Մարդիկ պետք է սկսեն մտածել դրա շուրջ: Խնդիրն այն է` ինչպես չվնասել քաղաքացիական հասարակության պահպանմանը եւ միաժամանակ գնալ օրինականության խախտման: Կարող ենք բարոյահոգեբանական այնպիսի մթնոլորտ ստեղծել, որ բոլոր տեսուչները, որոնք այդ ձեւով նաեւ լրացուցիչ փող կաշխատեն, համատեղ, համաձայնեցված ջանքերով աշխատեն մարդկանց հետ: Օգնեք, որ գողանան ձեր Բիբինի փողերը: Փորձենք այնպիսի մթնոլորտ ստեղծել, որ վախենան, որ մյուս անգամ որեւէ թանկացման դեպքում ավելի վատ վիճակ կստեղծենք»: Դեռ մի կողմ, որ նման հայտարարություններն անհամատեղելի են Հանրային խորհրդի անդամի կարգավիճակի հետ, սակայն պետք է զարմանքով փաստենք, որ Հանրային խորհուրդը լավ էլ արտացոլում է մեր հանրության պատկերը: Ախր, այնքան շատ են նրանք, ովքեր երազում են գողանալ, սակայն չկարողանալով, անպատվում են գողացողներին: Այ, երբ զանգվածային հոգեբանությունից դուրս կգա այդ մտածողությունը, հենց այդ ժամանակ հնարավոր կլինի երկիրը մաքրել խոշոր գողերից, հակառակ պարագայում` ամեն մի տապալված գողի տեղի վրա հա էլ մի քանի  հավակնորդ կլինի:
Իսկ քաղաքական ոլորտում ընդդիմության անկարողությունը փաստացի խոստովանել է «Ժառանգության» փոխնախագահ ԱՐՄԵՆ ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԸ. «Ընդդիմությունն առաձգական պարան չէ, որ ինչքան ասեք` ձգվի, ինքն ունի իր ռեսուրսները պայքարելու համար, այդ ռեսուրսները երբեմն վերջանում են»: Զարմանալի է, բայց ինչո՞ւ պարոն Մարտիրոսյանը չի քննում այն հարցը, թե ինչ պատճառով են վերջանում այդ ռեսուրսները: Ախր, այդքան արագ ու այդքան դաժան 550 հազար քվեի տեսքով ռեսուրս ունենալուց հետո այն փոշիացնել եւ զրոյացնել կարող էր միայն ու միայն Արմեն Մարտիրոսյանի անմիջական ղեկավարը` Րաֆֆի Հովհաննիսյանը: Ախր, փողոցից ցանկացածին որ վարձես, դնես որեւէ կուսակցության գլուխ եւ հանձնարարես այդ կուսակցության քաղաքական կապիտալը փոշիացնի` թեկուզ մեջներից ճղվի, Րաֆֆիի ապահոված տեմպի կեսն իսկ չի կարողանա կյանքի կոչել:
Իսկ ՀՅԴ խմբակցության ղեկավար ԱՐՄԵՆ ՌՈՒՍՏԱՄՅԱՆԸ ոչ միայն զայրացել է ընդդիմադիր գործիչների քննադատական խոսքից, այլեւ, զարմանալիորեն, նրա խոսքում հուսահատության երանգներ կան. «Ուզում եք վաղն իսկ փոխեք մեր պատվիրակությունը, տարեք այդ քննադատողների համար ամենից ընդունելի անձանց, վստահ եմ` ոչինչ չի փոխվելու, այդ պայմաններում նրանք որեւէ բան չեն կարողանա անել: Այդ կերպ մտածողներին կասեմ` գնացեք Միլի Մեջլիս ու կանխեք, որ հակահայկական փաստաթուղթ չընդունվի: Կան օբյեկտիվ պատճառներ, որոնք չտեսնել չի կարելի: Գործ ունենք արդեն ձեւավորված հզոր լոբբինգի հետ, որը աշխատում է Հայաստանի դեմ, աշխատում է Ադրբեջանի համար, սպասարկում նրա շահերը: Այդ սպասարկման հետեւանքով է, որ Եվրախորհրդարանը աչք է փակում Ադրբեջանում գոյություն ունեցող բոլոր խնդիրների վրա»: Չէ, մի տեսակ չի սազում, առավել եւս, որ հարց է ծագում` եթե թուրքը կարողանում է Եվրոպայում այդքան լոբբինգ անել, ապա ինչո՞ւ ամենուրեք կիսաընդհատակյա սկզբունքով կառույցներ ունեցող ՀՅԴ-ն, որը Սփյուռքում շատ ուժեղ է, ի տարբերություն հայրենիքի, չի կարողանում եթե ոչ հակառակն անցկացնել, ապա գոնե չեզոքացնել Բաքվի «խավիարային դիվանագիտությունը»:

 

Զարմացած է
ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ

Հավանեցի՞ր հոդվածը, կիսվիր ընկերներիդ հետ