Զանզիբարում վեցից ավելի հյուրանոցներ ամբողջությամբ այրվել են Տասը տարի՝ ռուսական արվեստի թանգարանի վերափոխման ճանապարհին Թուրքիան և ԵՄ-ն բանակցություններ են վարում անվիզա ռեժիմի ներդրման վերաբերյալ Գերմանիան հրաժարվել է Լեհաստանով տանկային շարասյուներ տեղաշարժելուց Լավրովը կասկածի տակ դրեց Գերմանիայի և Բրիտանիայի պաշտպանության նախարարների ադեկտվատությունը Զելենսկի. ԱՄՆ-ն Ուկրաինային չի փոխանցում նույնիսկ Եվրոպայի կողմից վճարված Patriot հրթիռները Նեթանյահուն չկարողացավ համոզել ԱՄՆ-ին Վաշինգտոնի վրա Իրանի հարձակման սպառնալիքի մասով 22 տարի՝ անհայտության մեջ․ Վռուբելի գողացված կտավի առեղծվածը Վեճեր, սադրանքի փորձեր եւ վստահության քվե՝ Հայաստանի Նկարիչների միությունում Այսօր կայանալիք ֆուտբոլային հանդիպումները

«10 ՀՈԳՈՎ ԻՇԽԱՆԱՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆ ՉԵՆ ԱՆՈՒՄ»

Արխիվ 12-16

«10 ՀՈԳՈՎ ԻՇԽԱՆԱՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆ ՉԵՆ ԱՆՈՒՄ»

 

Մոտավորապես արդեն 10 օր է, ինչ Բաղրամյան պողոտան փակ է: Սակայն, եթե ընդամենը օրեր առաջ այնտեղ կար հստակ պահանջ` այն է էլեկտրաէներգիայի սակագնի բարձրացման կասեցում, ինչին որոշակիորեն հասան «Ո՛չ թալանին» նախաձեռնության անդամներն ու ցուցարարները, ապա այսօր այնտեղ մնացել են մի քանի հոգի եւ ընդ որում` անհայտ պատճառներով: Հենց ստեղծված իրավիճակի, դրա արմատների ու լուծման ուղիների մասին էլ «Իրավունքը» զրուցեց ՀՀ պաշտպանության նախկին նախարար, գեներալ-լեյտենանտ ՎԱՂԱՐՇԱԿ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ հետ:

 

 

«ՀԱՋՈՂՎԵՑ ԽՈՒՍԱՓԵԼ ԱՅՆ ՎՏԱՆԳՆԵՐԻՑ, ՈՐ ՀՆԱՐԱՎՈՐ ԷՐ ԼԻՆԵԻՆ»


–Պարոն գեներալ-լեյտենատ, չե՞ք կարծում, որ երեւանյան կենտրոնական փողոցներում այս օրերին տեղի ունեցող ցնցումները չէին լինի, եթե ժամանակին` դեռեւս Ռ. Քոչարյանի նախագահության օրոք, ՀԷՑ-երը չվաճառվեին:
– Իհարկե, այն պետք է մնար պետական, որ վերահսկողության տակ լիներ, եւ դա կբերեր բյուջեին եկամուտ, ու այդ ցանցերի վիճակն էլ  կլիներ ավելի լավ: Հետեւաբար, համամիտ եմ, որովհետեւ ընդհանրապես ռազմավարական օբյեկտները պիտի ծառայեն պետության հզորացմանը, բյուջեի ձեւավորմանը, ինչի միջոցով հնարավոր է լուծել բոլոր սոցիալական, ռազմական խնդիրները:
– Բաղրամյան պողոտայում կայացած ցույցերը արտասահմանյան լրատվամիջոցների կողմից ստացել էին «Էլկտրոմայդան» անվանումը, որոշներն էլ այն համարում են քայլ առ քայլ գծված սցենար: Ի՞նչ կասեք այս մասին:
– Չեմ կարծում, որ այդպես էր, որովհետեւ բնական հիմք ունեցող շարժում սկսվեց: Մենք պետք է հասկանանք, որ նախ` կասկած էր առաջացնում, թե ինչն են թանկացնում եւ երկրորդը` հասարակության սոցիալական վիճակը շատ ցածր է, ու սա էլ ավելի լուրջ սոցիալական խնդիր էր առաջացնում: Հենց սա հիմք ծառայեց, որ ժողովուրդը դուրս եկավ փողոց, ու այն «անվանել» մայդան, սխալ կլինի, որովհետեւ այդպես ասողները նախ պետք է հասկանան` ինչ է մայդանը: Մինչդեռ այս դեպքում, ճիշտ գործելով` շարժումը չենթարկվեց սադրանքների եւ արդյունքում որոշում ընդունվեց իշխանությունների կողմից` աուդիտի անցկացման: Սա բերեց նրան, որ հաջողվեց խուսափել այն վտանգներից, որ հնարավոր էր լիներ` սադրանքներից սկսած մինչեւ այս ամենը քաոսի վերածելու տարբերակից: Այստեղ գործընթաց էր, ու եղավ ճիշտ ընկալում` մի կողմից` ցույցերի նախաձեռնող խմբի եւ հասարակության միջեւ, մյուս կողմից` իշխանությունը ճիշտ գնահատեց իրավիճակը: Եվ երրորդը` ոստիկանության գրագետ գործելու արդյունքում` մենք ստացանք այն, ինչը մենք այսօր ունենք:

«ՉԳԻՏԵՄ` ՈՎ Է ԸՆԴԴԻՄՈՒԹՅՈՒՆ, ՈՎ` ՈՉ»


–Արդյո՞ք ՀՀ նախագահի կողմից մինչեւ աուդիտի անցկացումը էլկեկտրաէներգիայի սակագնի բարձրացման բեռը կառավարության վրա դնելն այն միակ ճանապարհն էր կոնսենսուսի, որի հետ պետք է համաձայներ ցույցերի նախաձեռնող խումբը:
– Այո՛, եւ, ըստ իս, այլ ճանապարհ չկա, որովհետեւ սա բարդ խնդիր է, թեպետ առաջին հայացքից` շատ հեշտ է թվում: Այստեղ այնքան մարդկանց շահեր են կուտակվել, այնքան վտանգներ կան, որ պետք էր անցկացնել աուդիտ, որին նաեւ կմասնակցեն ցույցերի նախաձեռնող խմբի անդամներն ու հասարակությունը: Եվ դրանով կփարատեն այն կասկածները, որոնք հիմա կան: Սա է խնդրի լուծման ճանապարհը, եւ ինձ թվում է` ստեղծված այս իրավիճակում դա օպտիմալ տարբերակն էր:
– Ըստ էության, արդյունքում ստացվեց, որ այս պայքարում ե՛ւ ցուցարարները, ե՛ւ իշխանությունները հաղթող դուրս եկան: Չե՞ք գտնում, որ կրկին ընդդիմությունը հայտնվեց լուսանցքում, թեպետ փորձում էր այս ամենից գոնե քաղաքական դիվիդենտներ քաղել:
– Ընդհանրապես, մեզ մոտ ընդդիմություն չկա, կան ոչ իշխանական ուժեր, թեպետ հիմա դա էլ չկա: Չգիտեմ` ով է ընդդիմություն, ով` ոչ: Բայց որ բոլորին պետք է այս լուծումը, եւ գտնվել է ամենաօպտիմալ տարբերակը, վստահեցնում եմ: Կարեւոր խնդիրն այստեղ այն չէ, թե ով հաղթեց, ով պարտվեց, այլ սա տալիս է ճանապարհ, որի միջոցով հնարավոր է լուծել առաջացած խնդիրը եւ ոչ միայն այդ ոլորտում: Ավելին` սա պետք է դառնա նախադեպ, որ բոլոր հարցերը լուծվեն այս ճանապարհով, որովհետեւ այն կուտակված խնդիրները, որոնք հիմա ունենք, լուծումը դա է` կա՛մ պետք է հակասությունները բերեն քաոսի, կա՛մ պետք է կոմպրոմիսային տարբերակներով գնալ այդ բոլոր հարցերի հերթական լուծմանը:
– Զարմանալիորեն ու բարեբախտաբար, այս իրավիճակից չփորձեց օգտվել Ադրբեջանն ու, կարծես, սահմանում այս օրերին առանձնահատուկ լարվածություն չնկատվեց: Ըստ Ձեզ` ինչո՞վ էր պայմանավորված:
– Եկեք շտապ եզրակացություն դեռ չանենք, թե ինչու: Իրենք հետեւում են տեղի ունեցող զարգացումներին ու իրենց մամուլում օգտագործում են այն. դա սրա հետ չկապենք: Եթե իրենք զգային, որ այստեղ գնում է քաոսային վիճակ, անկախ ամեն ինչից, կօգտվեին դրանից, որովհետեւ այդպիսին է հակամարտության օրենքը: Եթե քո հակառակորդի ներսում կատարվում են այդպիսի իրադարձություններ, ապա պետք է օգտագործես այն:


«ՉՏՐՎԵ՛ՆՔ ԱՅՆ ՍԱԴՐԱՆՔՆԵՐԻՆ, ՈՐՈՆՔ ԿԱՌԱՋԱՐԿՎԵՆ»


–Ամփոփելով` ինչպե՞ս կգնահատեք ցույցերի այսպիսի ընթացքը: Իրականում այստեղ կա՞ր արեւմտյան կամ ամերիկյան ուժերի ազդեցություն, թե՞, իրոք, հանրության սոցիալական պահանջն էր:
– Միանշանակ, սոցիալական պահանջ էր, որը փորձում էր ամեն մի կողմն իր շահերի համար օգտագործել, ինչը չստացվեց: Բայց սա հայ ժողովրդի եւ հայոց պետության հաղթանակն է, թեպետ միշտ լինելու են սոցիալական կամ այլ դժգոհությունները օգտագործել ցանկացողներ, եւ դա ամենուր է: Եվ կապ չունի խնդիրն ինչի հետ է կապված, որովհետեւ աշխարհում գնում է շատ կոշտ պայքար, ու այդ կանոնները հիմա չեն գրվել, հետագայում էլ է այդպես լինելու: Այնպես որ, մենք պետք է դրան նայենք բնական, բայց ճիշտ եզրակացություններ անենք եւ չտրվենք այն սադրանքներին, որոնք կառաջարկվեն, ու որոնք չեն բխում Հայաստանի եւ հայ ժողովրդի շահերից:
– Իսկ որքանո՞վ է ընդունելի այսօր էլ «պարալիզացված» պահել Բաղրամյան պողոտան, երբ հենց ցույցերի ակտիվիստներն են նշում, որ եթե չասենք հաղթանակ, ապա քայլ է արվել իշխանությունների կողմից:
– Անիմաստ եմ համարում այսօր էլ Բաղրամյան պողոտան փակ պահելը, որովհետեւ ամեն մի պայքար պետք է ունենա նպատակ եւ միջոց: Եթե նպատակը էլեկտրացանցերի հետ էր կապված, ապա սա օպտիմալ լուծումն էր: Ու հիմա պետք է ակտիվ գործեն այդ ճանապարհով, իսկ եթե այլ նպատակներ ունեն, նույնպես անիմաստ է, որովհետեւ չես կարող լուծել որեւէ մի հարց այդկերպ: Այնտեղ մնալով` ի՞նչ նպատակ են դնում` իշխանափոխությա՞ն... 10 հոգով իշխանափոխություն չեն անում: «Ո՛չ թալանին» նախաձեռնության անդամները, որոնք այս ամենը կազմակերպել են, որոշում են ընդունել, եւ ցուցարարները պետք է ենթարկվեն դրան: Իսկ եթե չեն ենթարկվում, ուրեմն` հետապնդում են այլ նպատակներ:


ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

Հավանեցի՞ր հոդվածը, կիսվիր ընկերներիդ հետ