Զանզիբարում վեցից ավելի հյուրանոցներ ամբողջությամբ այրվել են Տասը տարի՝ ռուսական արվեստի թանգարանի վերափոխման ճանապարհին Թուրքիան և ԵՄ-ն բանակցություններ են վարում անվիզա ռեժիմի ներդրման վերաբերյալ Գերմանիան հրաժարվել է Լեհաստանով տանկային շարասյուներ տեղաշարժելուց Լավրովը կասկածի տակ դրեց Գերմանիայի և Բրիտանիայի պաշտպանության նախարարների ադեկտվատությունը Զելենսկի. ԱՄՆ-ն Ուկրաինային չի փոխանցում նույնիսկ Եվրոպայի կողմից վճարված Patriot հրթիռները Նեթանյահուն չկարողացավ համոզել ԱՄՆ-ին Վաշինգտոնի վրա Իրանի հարձակման սպառնալիքի մասով 22 տարի՝ անհայտության մեջ․ Վռուբելի գողացված կտավի առեղծվածը Վեճեր, սադրանքի փորձեր եւ վստահության քվե՝ Հայաստանի Նկարիչների միությունում Այսօր կայանալիք ֆուտբոլային հանդիպումները

«ԴԵՌԵՎՍ ԱՄԲՈՂՋ ԾԱՎԱԼՈՎ ՉԻ ՎԵՐԱԿԱՆԳՆՎԵԼ ՄԵՐ ԻՆՔՆԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ...»

Արխիվ 12-16

«ԴԵՌԵՎՍ ԱՄԲՈՂՋ ԾԱՎԱԼՈՎ ՉԻ ՎԵՐԱԿԱՆԳՆՎԵԼ ՄԵՐ ԻՆՔՆԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ...»


Ստորեւ ներկայացնում ենք ՌԳԱ Արեւելագիտության ինստիտուտի Կենտրոնական Ասիայի, Կովկասի եւ Ուրալ-Պովոլժիեի ուսումնասիրության կենտրոնի փորձագետ ԱՆԴՐԵՅ ԱՐԵՇԵՎԻ հետ մեր զրույցի շարունակությունը` վերջերս Երեւանի փողոցներն ալեկոծած «էլեկտրական» բողոքի հզոր ալիքի պատճառների եւ հետեւանքների շուրջ: Զրույցի սկիզբը` «Իրավունք»-ի հուլիսի 1-ի համարում:

–Դուք իրավացիորեն նշեցիք, որ հենց երիտասարդ ցուցարարներն ամեն ինչ անում էին` սադրիչներին չեզոքացնելու համար: Սակայն չափազանց շատ են այն շրջանակները, որոնք տենչում են բողոքի ակցիաները շուռ տալ մայդանային հուն եւ գիշանգղների պես պտտվում են Բաղրամյան պողոտայի շուրջ: Արդյո՞ք բողոքի հաջորդ ալիքի ժամանակ նույնպես կհաջողվի չեզոքացնել մայդանչիներին, թե՞ պետք է պարզապես չհասցնել հաջորդ բողոքների...
– Ե՛վ Հայաստանի պետական կառույցների ու քաղաքացիական հասարակության, ե՛ւ Ռուսաստանի այն շրջանակների, ովքեր անտարբեր չեն հայ-ռուսական բարեկամության ապագայի հանդեպ, պարտականությունն է` անել ամեն ինչ, որպեսզի նման բան տեղի չունենա: Դա յուրաքանչյուրն իր տեղում պետք է անի:
– Հայտնի է, որ Արեւմուտքը հսկայական փողեր է ներդնում ե՛ւ «նարնջագույն» կուսակցություններում, ե՛ւ շուրջ 5000 ՀԿ-ներում, ե՛ւ լրատվական դաշտում, իսկ ռուսները, պատկերավոր ասած, սահմանափակվում են` Պուշկինի եւ Գագարինի ծննդյան օրերը նշելով: Առայժմ սանձարձակ հակառուսական քարոզչությունը տալիս է գրեթե զրոյական արդյունք, սակայն ինչքա՞ն դա կարող է շարունակվել:
– Անշուշտ, դա անվերջ շարունակվել չի կարող: Մեր աչքի առաջ ունենք Ուկրաինայում ռուսների եւ ուկրաինացիների հակամարտությունը, թեեւ դա նույն ազգն է: Տեսնում ենք, ինչպես են փլուզվում ընտանիքները, ինչպես են թշնամանում ընկերները, ինչպես է արյուն հեղվում... Դա շատ բանի մասին է վկայում:
Արեւմուտքի աշխատանքը տարբեր կառույցների եւ հանրության շերտերի հետ շատ համակարգված եւ լուրջ է, հաճախ նրանք ստեղծում են իրենց բնույթով քայքայիչ գործընթացներ, որոնք ինքնաֆինանսավորվող են, ինչը տեսանք Ուկրաինայում: 5 միլիարդ դոլարը, որ ծախսվել է Ուկրաինան քայքայելու համար, այդպիսի երկրում այդպիսի արդյունք ստանալու համար ամենեւին էլ մեծ գումար չէ: Ռուսական կողմը դրական ուղղություններով, եթե համադրենք ամեն ինչ, ներդնում է էապես ավելի շատ:
Օրինակ, Հայաստանին տրամադրվող 200 միլիոնանոց ռազմական վարկը շատ էական է` անվտանգության ոլորտի տեսակետից, սակայն հանրային հնչեղություն ունեցող աշխատանքի պակասը, անշուշտ առկա է: Մի կողմից առկա է իներցիան` կենտրոնանալու փառավոր անցյալի վրա, եւ ցավոք, բավականին թույլ աշխատանք է անցկացվում` համատեղ ապագայի տեսանկյունից: Նույն Ռուսաստանում վերջին 25 տարվա ուղու վերագնահատման ցավոտ գործընթաց է գնում: Ժամանակին ինքը Ռուսաստանն էր ձգտում դեպի Արեւմուտք, եւ այժմ քաղում ենք դրա դառը պտուղները: Դեռեւս ամբողջ ծավալով չի վերականգնվել ինքնիշխանությունը, եւ դրանից են բխում բոլոր խնդիրները: Առկա է կադրերի հարցը եւ բազում այլ հարցեր:
Այնպես որ, այլընտրանք չունի միասին ապագա կառուցելը: Արեւմուտքի ճանապարհը ե՛ւ Հայաստանի, ե՛ւ Ռուսաստանի համար հղի է բացառապես հումք եւ այլ ռեսուրսներ մատակարարող, կախյալ պետության ապագայով, եւ չեմ կարծում, որ դա այն է, ինչ ուզում են մեր ժողովուրդները:
ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆ

Հավանեցի՞ր հոդվածը, կիսվիր ընկերներիդ հետ