Զելենսկի. ԱՄՆ-ն Ուկրաինային չի փոխանցում նույնիսկ Եվրոպայի կողմից վճարված Patriot հրթիռները Նեթանյահուն չկարողացավ համոզել ԱՄՆ-ին Վաշինգտոնի վրա Իրանի հարձակման սպառնալիքի մասով 22 տարի՝ անհայտության մեջ․ Վռուբելի գողացված կտավի առեղծվածը Վեճեր, սադրանքի փորձեր եւ վստահության քվե՝ Հայաստանի Նկարիչների միությունում Այսօր կայանալիք ֆուտբոլային հանդիպումները Ինչ է պատմում Իսաբեկյանը՝ Նկարիչների միության նախագահի ընտրությունից Էլեկտրաէներգիայի ընդհատումներ կլինեն Երևանում և մարզերում Եղիշե Մելիքյանը նոր պայմանագիր ունի Հայաստանի հավաքականի հետ Նոյեմբերի 22. Օրվա խոսք ԱՄՆ կառավարության պարտքի տոկոսավճարները գերազանցել են պաշտպանության ողջ բյուջեն

«ՀՐԱԶԴԱՆԻ ԹԱՏՐՈՆԸ ՌԵՍՏՈՐԱՆԻ ՉԻ ՎԵՐԱԾՎԻ, ՔԱՆԻ ԵՍ ՍԱՂ ԵՄ»

Արխիվ 12-16

«ՀՐԱԶԴԱՆԻ ԹԱՏՐՈՆԸ ՌԵՍՏՈՐԱՆԻ ՉԻ ՎԵՐԱԾՎԻ, ՔԱՆԻ ԵՍ ՍԱՂ ԵՄ»


Գարնանը «Արտավազդ-2015» ամենամյա թատերական մրցանակաբաշխությանն ընդառաջ կայացած մարզային թատրոնների ստուգատեսին, որտեղ ներկա էին գրեթե բոլոր մարզային թատրոնների ղեկավարները, քննարկվեց ու խոսվեց մարզային թատրոնների խնդիրների մասին: Ղեկավարներն իրենց դարդ ու ցավի մասին բարձրաձայնեցին` երեւանյան թատերական ոլորտի ներկայացուցիչներն էլ հակադարձեցին, քննադատեցին ու իրենց խորհուրդներով ուղղություն տվեցին` «ճահճային» իրավիճակից դուրս գալու համար: Այդ ժամանակ բացակայում էր միայն Հրազդանի դրամատիկական թատրոնը, եւ ոչ ոք նույնիսկ տեղյակ չէր նրանց գործունեության մասին:


ակայն օգոստոսի սկզբին Հրազդանի դրամատիկական թատրոնում կայացավ «Լոռեցի Սաքոն» (ըստ Հ. Թումանյանի համանուն պոեմի) ներկայացման առաջնախաղը, որին ներկա էր նաեւ «Իրավունքը»: Բեմադրության թույլ եւ ուժեղ կողմերը, երաժշտական ճաշակը գնահատելը թողնելով թատերագետների վերլուծությանը` նշենք, որ թատրոնի անձնակազմը իր ունեցած հնարավորությունների սահմանում կարողացել էր պատվով դուրս գալ այս գործի տակից: Ինչ վերաբերում է հնարավորություններին, ակներեւ էր, որ զրո միջոցներով մարդիկ 4-5 հոգով բեմադրություն էին արել ու գրեթե լեփ-լեցուն դահլիճ ապահովել: Նշենք, որ ներկայացման ե՛ւ բեմադրիչը, ե՛ւ երաժշտական ու նկարչական ձեւավորումների հեղինակը, ե՛ւ թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարն ու տնօրենը ԱՇՈՏ ՍԱՐԳՍՅԱՆՆ է, որին կարելի է համարել Հրազդանի թատրոնի «մահապարտ», ով ոչինչից ինչ-որ բան է ստեղծում ու մի քանի դերասան պահում թատրոնում: «Իրավունքի» հետ զրույցում Ա. Սարգսյանը թատրոնի հիմնական խնդիրներից առանձնացրեց ջեռուցումը:

«ՀԻՄԱ ԴՊՐՈՑՆԵՐՈՒՄ ՏԱՔ Է, ԹԱՏՐՈՆՈՒՄ` ՑՈՒՐՏ»
-Եթե շենքը չի ջեռուցվում, ինչպե՞ս կարող ենք ներկայացում խաղալ, կամ ո՞վ կգա ներկայացում նայելու: Նախկինում, երբ դպրոցները չէին ջեռուցվում, գալիս էին թատրոն` ներկայացում դիտելու, որովհետեւ այնտեղ էլ էր ցուրտ, թատրոնում էլ: Հիմա դպրոցներում տաք է, թատրոնում` ցուրտ, ինչն էլ հիմնական խանգարող պատճառն է դառնում հանդիսատեսի համար: Ձմռանը ստիպված կանգ ենք առնում ու զբաղվում հաջորդ ներկայացման նախապատրաստական աշխատանքներով: Եթե շենքը ջեռուցվի, հնարավորություն կունենանք ավելի շատ ներկայացումներ խաղալ, չնայած որ մեր կազմը շատ սեղմ է` դժվարությամբ ենք մի ներկայացումը գլուխ բերում:

«ԵԹԵ ԴԵՐԱՍԱՆՆԵՐԻՑ ՄԵԿԸ ՈՐՈՇԻ ԳՆԱԼ ՌՈՒՍԱՍՏԱՆ, ԵՍ Ի՞ՆՉ ԵՄ ԱՆԵԼՈՒ»
- Քանի՞ դերասան ունեք:
- 4 դերասան, ինքս տնօրենն եմ, ներկայացման ձեւավորողն եմ, բեմադրիչն եմ, հավաքարարն եմ... Շատ դժվար է... Հազար գործ եմ կատարում, գնալով ֆիզիկապես ծերանում եմ...
- Տարվա մեջ քանի՞ ներկայացում եք ունենում:
- Եթե լավ տարի է լինում, խաղում ենք մոտ 20-30 ներկայացում, այդ թվում նաեւ մանկական: Լինում է տարի, որ 7-10 ներկայացումով եզրափակում ենք տարին: Այս ներկայացումը` «Լոռեցի Սաքոն», համարվում է էլիտար ներկայացում, ինքնըստինքյան արդեն պարզ է` շատ քիչ ենք խաղալու: Դժվար է ներկայացում պահելը, հիմա եթե դերասաններից մեկը որոշի, ասենք, գնալ Ռուսաստան արտագնա աշխատանքի, ես ի՞նչ եմ անելու, պատկերացնո՞ւմ եք իմ վիճակը: Տիպաժային ընտրված 4 դերասան են, մեկը գնաց` ամբողջ ներկայացումը քանդվում է: Մյուս թատրոնների նման չէ, որ կարողանաս փոխարինող գտնել: Կադրերի, ներկայացումների ֆինանսավորման խնդիր ունենք:
- Այս ներկայացման վրա որքա՞ն գումար էիք ծախսել:
- Ոչ մի կոպեկ, էնտուզիազմով արված ներկայացում է:
- Փաստորեն, «Լոռեցի Սաքոն» համարվում է թատրոնի այս տարվա առաջին ներկայացո՞ւմը:
- Այդպես էլ կա, երեւի թե, մոտ 10-15 անգամ կխաղանք ու ստիպված ենք ծալել, մի կողմ դնել եւ ուրիշ ներկայացում սկսել:

«ԲԱԽՏԱՎՈՐ ԵՆ ԱՅՆ ԹԱՏՐՈՆՆԵՐԸ, ՈՐՈՆՔ ԵՆԹԱՐԿՎՈՒՄ ԵՆ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ՆԱԽԱՐԱՐՈՒԹՅԱՆԸ»
- Պարոն Սարգսյան, թատրոնը տեղական ինքնակառավարման մարմինների ենթակայության տակ է, թատրոնի խնդիրները նրանց ուշադրության կենտրոնում չէ՞:
- Համայնքների ենթակայության տակ գտնվող բոլոր թատրոններն էլ ապահովագրված չեն: Թատրոնի մասին օրենք գոյություն չունի, այսօր լավ է, իսկ վաղը կգա մի ուրիշ քաղաքապետ, որը բացարձակ կապ չունի թատրոնի հետ... Բախտավոր են այն թատրոնները, որոնք ենթարկվում են Մշակույթի նախարարությանը:
- Այդ դեպքում, ինչպե՞ս եք պահում թատրոնը:
- Շատ թե քիչ իմ հայտնիությունն օգնում է, հետս գլուխ չեն դնում: Մի կերպ, կռվով-դավով հարց ենք լուծում, ապրում ենք էլի... Տխուր, գավառային իրականություն:
- Այսինքն` ամեն ինչ անում եք, որպեսզի թատրոնը չվերածվի ռեստորանի:
- Ո՛չ, Հրազդանի թատրոնը ռեստորանի չի վերածվի, քանի ես սաղ եմ: Մենք ճոխություններ չենք ուզում, պարզապես, ուզում ենք աշխատել, ինչպես մյուս նորմալ թատրոնները: Չենք պահանջում, թե հազար հաստիք տվեք մեզ, չենք ասում` մեզ միլիոններ տվեք ներկայացում անենք, նվազագույնն ենք պահանջում, որ կարողանանք տեղաշարժվել:
- Փոխմարզպետը մեզ հետ զրույցում խոստացավ, որ թատրոնը ուշադրության կենտրոնում կպահեն:
- Տա Աստված...

«ՄԵՐ ԱՅՑԵԼՈՒԹՅՈՒՆԸ ՀՈՒՇԵՑ` ՀԱՐԿԱՎՈՐ Է ԱՅԴ ԹԱՏՐՈՆԻՆ ԼԱՎ ՆԱՅԵԼ»
ՀԹԳՄ նախագահ ՀԱԿՈԲ ՂԱԶԱՆՉՅԱՆԸ, ինչպես միշտ, այս անգամ էլ կարեւորեց եւ հորդորեց մարզային իշխանությունների ուշադրությունը` իրենց ենթակայության տակ գտնվող թատրոններին. «Հաճելի է, որ Կոտայքի մարզի 2 քաղաքում` Աբովյանում ու Հրազդանում, ունենք արդեն ստատուս ունեցող թատրոններ: Ընդհանրապես, լավ թատրոն ունենալու տեղի իշխանությունների հավակնությունները դրական տենդենց է: Մինչ այժմ մտածում էինք` ինչպես անենք, որ մարզերի պետական թատրոնները նորմալ շահագործվեն: Ճիշտ է, թատրոնը յուրաքանչյուր համայնքի համար լուրջ շքեղություն է, բայց այդ համայնքի պատիվն է միայն բարձրացնում, եւ պետք է մտածել այդ մասին, առավել եւս` Հրազդանի պես արդյունաբերական քաղաքում»:
Անդրադարձ կատարելով Հրազդանի թատրոնի առաջնախաղին` շեշտեց. «Ինքնատիպ ու հետաքրքիր է թատրոնի ղեկավար Աշոտ Սարգսյանի մտածողությունը: Ընդհանրապես` նման ճաշակն անսպասելի է, որովհետեւ մարզերում նման մտածողության հաճախ չէ, որ հանդիպում ենք, ավելի ճիշտ` ընդհանրապես չենք հանդիպում: Իհարկե, այս դեպքում մարզեր ասելով` Գյումրին ու Վանաձորն առանձնացնում եմ: Ի սրտե շնորհավորում եմ Հրազդանի թատրոնին` մայրաքաղաքային թատրոնի մակարդակ էր, ամեն ինչ պետք է անենք, որ այդ ներկայացումը հյուրախաղերով ցուցադրվի Երեւանում: Ներկայացումը կարող է լուրջ հավակնորդ լինել եկող տարվա «Արտավազդ» մրցանակաբաշխության ժամանակ»:

«Իրավունքի» այն դիտարկմանը, թե թատրոնը ջեռուցման խնդրի պատճառով երբեմն ստիպված է լինում տարվա ընթացքում 7 ներկայացում խաղալ, ՀԹԳՄ նախագահը պատասխանեց. «Մեր այցելությունը, թեկուզ անուղղակի ձեւով, հուշեց, որ հարկավոր է այդ թատրոնին լավ նայել: Իհարկե, այդ պայմաններում նույնիսկ լավ ներկայացում անելը, որպես թատրոնի ղեկավար ասեմ, որ գործի կեսը չէ: Շատ կարեւոր է, թե ինչպես է այդ ներկայացումը վաճառվում հասարակությանը: Այստեղ արդեն սկսվում են լուրջ ծախսեր, որոնք, ուզես, թե` ոչ, պետք է անես: Եթե բեմադրության համար մեկ-մեկ կարող ես ծախսեր չանել` եղած դեկորը, հագուստն օգտագործելով, բայց ներկայացումը վաճառելու համար, միանշանակ, լուրջ ծախսեր են պետք, եւ դրանք ոչնչով փոխարինել հնարավոր չէ: Անգամ նորմալ գովազդ ունենալն այսօր շատ թանկ հաճույք է, ինչպես եւ հարմարավետ, տաք դահլիճ ունենալը` ձմռան ամիսներին: Բայց, ինչպես գյումրեցին է ասում` եթե մտել ենք պարի մեջ, պետք է ֆռռանք: Եթե ուզում ենք ունենալ լավ թատրոն, ապա պետք է ունենանք, ոչ թե մտածենք, որ Երեւանից եկան, ծափահարեցին, ուրեմն` լավ ներկայացում էր ...»:


ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ

Հավանեցի՞ր հոդվածը, կիսվիր ընկերներիդ հետ