Բրյուսելը փորձում է որոշակի մրցակցություն վարել, մինչդեռ «մենյու»-ն նույնն է. Մարկեդոնով

Բրյուսելում Եվրոպական խորհրդի նախագահ Շառլ Միշելի միջնորդությամբ տեղի ունեցող Նիկոլ Փաշինյան-Իլհամ Ալիեւ հանդիպումները, ըստ Մոսկվայի պետական ինստիտուտի միջազգային հարաբերությունների առաջատար գիտաշխատող, քաղաքագետ ՍԵՐԳԵՅ ՄԱՐԿԵԴՈՆՈՎԻ, հրաշքներ չեն, որոնք ունակ են նվազեցնելու ռիսկերը:

— Թվում է, թե մոսկովյան եւ բրյուսելյան ձեւաչափերում մրցակցություն չկա, «մենյու»-ն էլ նույնն է՝ սահմանազատում, խաղաղության պայմանագիր, բանակցություններ, բայց Բրյուսելը փորձում է որոշակի մրցակցություն վարել: Սա ակնհայտ է, որովհետեւ բանակցությունների արդյունքում Ռուսաստանը որեւէ կերպ չի հիշատակվում՝ ո՛չ բացասական, ո՛չ էլ դրական առումով: Նման հարցերին պետք է ուշադրություն դարձնել: Չմոռանանք, որ Շառլ Միշելը ՌԴ-ի դեմ պատժամիջոցների ջատագովներից է, ինչը չի կարելի անտեսել: Ինչ վերաբերում է ընդհանուր առմամբ հանդիպումներին, ամեն անգամ բախվում ենք իրավիճակի, երբ նոր հանդիպումների մասին խոսելիս մատնանշվում է ինչ-որ ձեռքբերումների ու շարժի մասին: Արդյունքների վերաբերյալ չափազանցված պատկերացումներ են ձեւավորվում: Մինչդեռ պարզվում է, որ իրականում այս բանակցությունների արդյունքներն ավելի համեստ են, քան ակնկալվող սպասումները: 2020թ.-ից հետո Ադրբեջանը ձգտում է իր պայմանները թելադրել, Հայաստանն էլ՝ ինչ-որ կերպ պահել կարմիր գծերը, ինչը ոչ միշտ է ստացվում: Կարծում եմ՝ համակարգային խնդիրները մնում են, օրինակ՝ Արցախի կարգավիճակի հարցը, որը Բաքուն փակված է համարում, իսկ ՀՀ-ն՝ ոչ: Թեկուզ եւ քողարկված, բայց այս թեման կա: Բացի այդ, սահմանազատման-սահմանագծման գործընթացում Ադրբեջանի պաշտոնյաները եւ դիվանագետները վերջերս անկլավների հարցը շոշափեցին. Արարատի եւ Տավուշի մարզերի յոթ գյուղերի մասին է խոսքը: Թեման հին է, բայց՝ մատնանշված: Իհարկե, դրական է, որ պաշտոնյաները հանդիպում են, բայց ներգործության տեսանկյունից պետք չէ որեւէ բան ակնկալել: Հիմա Ադրբեջանն իրեն հաղթող է զգում եւ վարում խնդրահարույց հարցերի՝ մաս-մաս հօգուտ իրեն լուծելու քաղաքականություն:

ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝