«Սարխանի» լրտեսության գործի մանրամասները. «Սալամ, Թուրալ»

Ավելի քան մեկ տարի տևած դատավարության նյութերից տեղեկանում ենք, որ Գալստյանը 2020-2023 թվականների ընթացքում, հավաքել և WhatsApp-ի ու բջջային այլ հավելվածների օգնությամբ՝ նամակագրության, զանգերի միջոցով՝ հատուկ ծառայության աշխատակցին է հանձնել «Արցախում գտնվող բնակչության կարիքների, անգամ սննդի առկայության մասին տեղեկություններ, նաև թե ինչ տրամադրություններ կան արցախահայերի շրջանում»:

Գալստյանը, ըստ գործի նյութերի, նաև մանրամասներ է փոխանցել ղարաբաղյան հարցի կապակցությամբ Հայաստանի և Արցախի իշխանության ներկայացուցիչների դիրքորոշումների, նրանց միջև եղած հակասությունների մասին, 2023 սեպտեմբերին՝ ադրբեջանական ագրեսիայի ժամանակ Հայաստանի կողմից հնարավոր ռազմական աջակցության, բնակչության զինվածության, հնարավոր դիմադրության և նման բնույթի այլ տեղեկություններ: Գալստյանի լրտես լինելու մասին խոսակցությունները Հայաստանում սկսվեցին այն բանից հետո, երբ հայաթափումից հետո նա որոշեց կնոջ՝ Մարգարիտայի հետ մնալ Ստեփանակերտում:

Ինչո՞ւ «Սարխանը» որոշեց մնալ հայաթափված Արցախում

Եվ այսպես, ինչո՞ւ Գալստյանը որոշեց մնալ ադրբեջանցիների վերահսկողության տակ անցած Լեռնային Ղարաբաղում: Այս քայլը 2023-ի սեպտեմբերին զարմացրել էր շատերին, քանի որ այդ օրերին տեղի բնակչությունը կյանքի գնով էր վառելիք հայթայթում՝ փորձելով օր առաջ լքել հայրենիքը՝ խուսափելով ադրբեջանական զինուժի հնարավոր վայրագություններից:

Ըստ քննիչների՝ 2023-ի սեպտեմբերին հայաթափումից հետո՝ Սարգիս Գալստյանն իրեն իսկ հավաքագրած օտարերկրյա հետախուզության աշխատակցի կողմից Ստեփանակերտում պաշտոնի առաջարկ է ստացել: Հենց պաշտոն զբաղեցնելու շահագրգռվածությամբ էլ կնոջ՝ Մարգարիտա Շահնազարյանի հետ մնացել է Ստեփանակերտում:

Մինչդեռ Գալստյանը Ստեփանակերտում մնալու իր որոշումը դատավարության ընթացքում բացատրել է հայրենասիրական մղումներով: Դատավարության ընթացքում պատասխանելով հանրային մեղադրողի այն հարցին, թե «ինչպե՞ս է ստացվել, որ Արցախի բոլոր բարձրաստիճան պաշտոնյաները գիտակցելով այնտեղ մնալու վտանգը դուրս են եկել, իսկ ինքը մնացել է այնտեղ, հույս ունենալով, որ հայերը կվերադառնան», Սարգիս Գալստյանը պատասխանել է՝ թե «մեկուկես միլիոն հայ է ցեղասպանվել, սակայն միայն Կոմիտասն է խելագարվել» և «եթե Արցախից դուրս գար, ապա կմեռներ»։

Դատավարության ընթացքում հանրային մեղադրողը նաև հարցել է, թե «ինչո՞ւ 18 տարեկան հայ զինվորներին գերեվարելուց հետո ադրբեջանցիները նրանց նկատմամբ բռնություն էին գործադրում, մինչդեռ ինքն ու կինը անվնաս վերադարձել են Հայաստան»:

Նա պատասխանել է, թե «ադրբեջանցիները գազանաբարո գործողություններ չէին կատարում, քանի որ փորձել են իրենց միջոցով իրականացնել քարոզչություն, որպեսզի իրենք ասեին, որ Ադրբեջանը լավն է, բռնի տեղահանում տեղի չի ունեցել և այլն»։

Մանրամասները՝ սկզբնաղբյուրում: