Թուրքիան կարող է մտնել պատերազմի մեջ
ՄիջազգայինԻրանի շուրջ պատերազմը հասավ մի վիճակի, երբ մնում է երկու ամենահավանական զարգացման սցենար: Կա՛մ ԱՄՆ–ն պետք է վերցնի իր զորքերը եւ սուսուփուս հեռանա, կա՛մ պետք է պատերազմը տեղափոխի էսկալացիոն նոր մակարդակ` ցամաքային օպերացիայի, դեռ քիչ հավանական միջուկային հարվածի, աննախադեպ պրովոկացիայի եւ նման մեկ այլ բանի տեսքով: Պատճառը հասկանալի է. Վաշինգտոնը, ինչպես եւ սպասվում էր, հայտնվել է, շախմատային լեզվով ասված, պատային իրավիճակում, եւ նաեւ ցուկցվանգն է սկսել խեղդել, ու ամեն մեկ օր այս իրավիճակի պահպանումը էլ ավելի է սրում այդ պատկերը:
ԲԱՆԱԿՑՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՏԱՐԲԵՐԱԿԸ
Կան նաեւ այլ գործոններ, որոնք ԱՄՆ–Իսրայելին պարզապես պարտադրում են արագացնել վերջնական որոշման կայացումը: Օրինակ, ինչպես հայտնում է բրիտանական «Royal United Services Institute» առաջատար պաշտպանական վերլուծական կենտրոնը, Իսրայելն առաջիկա մի քանի օրերին կսկսի սպառել իր հակահրթիռային պաշարները, իսկ մեկ–երկու շաբաթից կզրոյացնի: Ընդ որում, համալրումների հնարավորությունները քիչ են, հաշվի առնելով, որ նույն վիճակում է նաեւ ԱՄՆ–ն: Բացի այդ, ներամերիկյան եւ գլոբալ ճնշումներն են սկսել խեղդել Թրամփին, որին էլ գումարվում է տարածաշրջանի երկրների ծայրահեղության հասնող դժգոհությունները եւ այդպես շարունակ: Իսկ թե դա ինչի կհասցնի, եթե մեկ–երկու շաբաթից իսրայելյան երկինքը, որն առանց այդ էլ դարձել է միանգամայն թափանցիկ, լիովին բացվի իրանական հրթիռների եւ անօդաչուների առաջ, կարելի է ենթադրել:
Կարճ ասած, հենց այս պահին է, որ պետք է որոշում կայացնել` ինչ են անելու: Ընդ որում, հարցը շատ ավելի սուր է դրված Նեթանյահուի համար: Թրամփի համար, իրեն հաղթող հռչակելով, հեռանալու տարբերակը գոնե կա, իսկ Նեթանյահուն ո՞ւր կարող է գնալ տարածաշրջանից: Առավել եւս, որ հեռանալու կամ Իրանի հետ ինչ–որ տարբերակով լեզու գտնելու մասին Թրամփը խոսում է աճող ակտիվությամբ, ինչն ակնհայտորեն նյարդային ռեակցիա է սկսել առաջացնել Թել Ավիվում: Առավել եւս, որ արեւմտյան մի շարք հեղինակավոր աղբյուրներ պնդում են, թե իբր Թրամփն իր խորհրդականներին ասել է, որ ցանկանում է արդեն այս շաբաթ ավարտել Իրանի հետ պատերազմը, որի մեկ ամիսը կլրանա վաղը: Դրանից հետո նա կկարողանա մասնակցել մայիսի կեսերին Պեկինում Սի Ցզինպինի հետ կայանալիք գագաթաժողովին:
Իհարկե, Իրանը համառորեն շարունակում է հերքել, որ որեւէ բանակցություն ԱՄՆ–ի հետ կա: Սակայն մեկ ուշագրավ նյուանս կարելի է տեսնել: Չնայած պաշտոնական բանակցությունների բացակայությանը, կողմերը, այնուամենայնիվ, հարկ են համարում հրապարակավ ներկայացնել պայմանները, որոնց դեպքում կարող են լեզու գտնել: Նախ ԱՄՆ–ն ներկայացրեց 12 կետանոց փաստաթուղթ, որը Թեհրանը շտապեց մերժել` ներկայացնելով սեփականը: Ընդ որում, ի տարբերություն Թեհրանի նախորդ նման պահանջների, այս մեկը միանգամայն խելամիտ տեսք ունի: Թեհրանն ընդամենը պահանջում է ԱՄՆ-ի եւ Իսրայելի կողմից «ագրեսիայի եւ սպանության» լիակատար դադարեցում իր եւ դաշնակիցների նկատմամբ: Երաշխիքներ, որ նոր հարձակում չի լինի: Վնասների փոխհատուցում: Վերջապես, Հորմուզի նեղուցի նկատմամբ «Իրանի ինքնիշխանության» միջազգային ճանաչում, որը, թերեւս, կդառնա հետագա հարձակումների դեմ լավագույն երաշխիք: Եվ եթե մինչ այս Իրանը նաեւ պահանջում էր տարածաշրջանի ամերիկյան բոլոր բազաների հեռացում, ապա այս անգամ այդ պահանջը չկա: Այսինքն, կողմերի մոտ որոշակի կոմպրոմիսային շարժ նկատվում է: Այս ամենի փոխարեն Թեհրանը կարող է իր հերթին երաշխիքներ տալ, որ երբեւէ միջուկային զենք չի ստեղծի, հնարավոր է անգամ, որ համաձայնվի ունեցած հարստացված ուրանի պաշարները փոխանցել Ռուսաստանին ինչ–ինչ պայմաններով, ասենք` միջուկային «հովանոցի», եւ սա Թրամփին հնարավորություն կտա իրեն հաղթող հռչակել:
Ու եթե արդեն տեսանելի է կոմպրոմիսային լուծման տարբերակը, նշանակում է, որ համաձայնության հասնելը եւս դառնում է հնարավոր: Հենց դա է, որ Նեթանյահուի համար նշանակում է անձնական պարտություն, եւ ասել, թե պատրաստ է հանգիստ խաղաքարտերը ցած դնել, միամտություն կլինի:
ՑԱՄԱՔԱՅԻՆ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ՏԱՐԲԵՐԱԿԸ
Մի խոսքով, ի տարբերություն Թրամփի, Նեթանյահուին հարկավոր է նոր էսկալացիա, թեեւ դա չափազանց վտանգավոր, վա–բանկի աստիճանի հասնող խաղի կարող է վերածվել: Ընդ որում` ասել, թե նա Թրամփի վրա ազդելու լծակներ չունի, դա եւս սխալ կլիներ: Ծայրահեղ տարբերակով Թրամփին այլ բան չի մնա, քան մինչեւ վերջ խրվելն իրանական ճահճում, եթե Նեթանյահուն որոշի դիմել միջուկային զենքի: Կամ հարվածել Բուշերի ատոմակայանին, ինչի պատրաստակամության փորձեր Նեթանյահուն արդեն իսկ երկու անգամ ի ցույց դրել է: Ու դատելով այն տոտալ քարոզչությունից, որ ներկա պահին արեւմտյան լրատվական դաշտում նկատվում է, գոնե այս փուլում Նեթանյահուն էսկալացիա ասվածը դեռ տեսնում է ցամաքային օպերացիայի տեսքով: Ընդ որում այն, որ ԱՄՆ–ն շարունակում է ցամաքային ուժեր տեղափոխել իրանական ուղղություն, հուշում է, որ այդ տարբերակը եւս Սպիտակ տան քննարկումներում կա, եւ հարցը վերջնական որոշման փուլում է:
Ասենք, նաեւ մեսիջները, որոնք այս օրերին հնչում են Թեհրանից, գալիս է հուշելու, որ իրանական կողմն այս սցենարն ամենեւին էլ չի բացառում: Այսպես, երկու առանցքային սպառնալիք Իրանը պաշտոնապես հնչեցրել է: Նախ, որ ցամաքային հարձակման դեպքում Հորմուզի նեղուցի օրինակով կփակի նաեւ Բաբ էլ-Մանդեբի նեղուցը: Դրա հնարավորությունն Իրանն ունի. եմենյան հուսիթները, որոնք ամեն պահի կարող են խաղի մեջ մտնել, արդեն մեկ անգամ փակել են այդ նեղուցը: Երկու նեղուցների միաժամանակյա փակումը կարող է վերջնականապես պայթեցնել համաշխարհային տնտեսությունը: Եվ երկրորդը. Իրանը սպառնում է գրավել Քուվեյթը, Բահրեյնը եւ ԱՄԷ–ն, որը ԱՄՆ–ին կզրկի Պարսից ծոցի հատվածում ամեն մի ներկայությունից: Ընդ որում, դրա հնարավորությունը եւս կա: Հատկապես այն բանից հետո, երբ ԱՄՆ–ի եւ ՆԱՏՕ–ի ուժերը հայտարարեցին Իրանից դուրս գալու մասին, եւ այդ երկրում փաստացի ռազմական վերահսկողությունն այս պահին իրանամետ դիմադրության ուժերի ձեռքին է:
Սակայն սրանով ամեն բա չի սահմանափակվի: Ցամաքային պատերազմի դեպքում Իրանը, գրեթե միանշանակ է, որ կամբողջականացնի իր պրոքսի ուժերի դիրքերը Իրաքում, նաեւ սկսելով արշավ հյուսիսային Իրաքի քրդական կազմավորման` Էրբիլի դեմ: Վերջապես, նման դիրքեր ունենալով, Իրանը չեզոքացնում է նաեւ Սաուդյան Արաբիային, դուրս գալիս Սիրիա, հաջողության դեպքում միանալով լիբանանյան «Հեզբոլլահի»–ին:
Ընդ որում, այս ամենի պոտենցիալն Իրանն ունի: Միլիոնանոց բանակ` շատ լավ կազմակերպված, զինված եւ չափազանց մոտիվացված, եւ առնվազն 5–10 միլիոնանոց ոչ թե նույնիսկ մոբիլիզացիոն ռեսուրս, այլ` կամավորականներ: Հաշվի առնելով նաեւ օդում իրանական գերակայությունը, ամերիկա–իսրայելյան հիմնական հարվածային գործիքի` ավիացիայի չեզոքացնելու կարողությունը: Ու այս ամենին պետք է գումարել նաեւ հուսիթների մի քանի միլիոնանոց պոտենցիալը:
Իսկ ամերիկյան մոտ 10–15 հազարանոց հարվածային խմբավորումը, որը ներկայումս կենտրոնացվում է տարածաշրջանում, հազիվ թե ի զորու լինի փոխել նման ուժային բալանսը: Անգամ Իսրայելի մասնակցությամբ, որի այդքան գովաբանված բանակն այս օրերին լռվել–մնացել է ընդամենը «Հեզբոլլահի» դեմ մարտերում` կրելով լուրջ կորուստներ: Իսկ տարածաշրջանային մյուս բանակների մասին խոսելն իմաստ չունի:
ԹՈՒՐՔԱԿԱՆ ԳՈՐԾՈՆԸ
Այս իրավիճակում, սակայն, մեկ այլ տարածաշրջանային ուժի` Թուրքիային պետք չէ մոռանալ: Հայտարարությունները, որոնք վերջին օրերին գալիս են Անկարայից, հուշում են, որ Թուրքիան դեռ չի ցանկանում այս մեծ պատերազմի մեջ ուժեր վատնել, բայց պատրաստ սպասում է առիթի: Ընդ որում, Էրդողանը շարունակում է մնալ իր նախընտրած խաղային դիրքում` «երկու աթոռի վրա», թերեւս նաեւ հաշվի առնելով, որ թուրքական շահերն էլ այս ամբողջական պատմության մեջ միանշանակ չեն: Չնայած այն բանից հետո, երբ ուկրաինական ծովային անօդաչուները երեկ խոցեցին Ռուսաստանից Թուրքիա գնացող տանկերը, դա Անկարայի համար պետք է որ լուրջ ազդակ դառնա:
Ամեն դեպքում, տեսանելի պատկերն այս պահին հետեւյալն է: Մի կողմից, Իրանի պարտությունը գրեթե միանշանակ հաջորդ թիրախը կդարձնի Թուրքիային: Առավել եւս, որ Իսրայելը համառորեն փորձում է խաղարկել քրդական խաղաքարտը, որը նշանակում է Քուրդիստանի ստեղծում. Թուրքիայի համար եւս մեկ մահացու սպառնալիք:
Բայց նաեւ, եթե Իրանը սկսի վերահսկել Իրաքը, դուրս գա Սիրիայի սահման եւ ձգտի դեպի «Հեզբոլլահ»` Լիբանան, դա եւս Անկարայի համար, մեղմ ասած, հաճելի չի լինելու: Առավել եւս, երբ այս ամենի ֆոնին էապես աճում է Իրանի քաղաքական կշիռը` նրան հաղթանակի դեպքում դարձնելով տարածաշրջանի լիակատար առաջնորդ: Ինչի համար, չմոռանանք, պայքարում է նաեւ Անկարան:
Մի խոսքով, որ ցամաքային պատերազմի ընդլայնման դեպքում Թուրքիան կմտնի խաղի մեջ, դա գործնականում միանշանակ է: Ի՞նչ ուղղությամբ. այս պահին ամենահնարավոր տարբերակի տեսք ունի Սիրիայի ամբողջական անեքսիան, միգուցե նաեւ Իրաքի հյուսիսային որոշ հատվածներ: Նաեւ հավակնությամբ, որ պատերազմի արդյունքում քաղաքական վերահսկողություն կունենա սունի իսլամական տիրույթում, որի փաստացի ֆունկցիան հիմա Իսրայելի ձեռքին է: Այն, որ արդեն այս պահին է Թուրքիան փորձում արաբական երկրներին զերծ պահել Իրանի դեմ պատերազմի մեջ մտնելու ծրագրերից` գործելով Իսրայելի դեմ, ասվածի հիմնավորումներից է:
Բայց կրկնենք, սա զուտ ցամաքային պատերազմից բխող ամենահնարավոր սխեմաներից է: Իսկ այն, որ Իսրայելի տրամադրության տակ է մնում միջուկային զինանոցը, կարող է այս ողջ պատկերը փոխել: Եթե միայն Իրանն այդ դեպքի համար եւս պատասխան չունի:
Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk