Ինչպես եղավ, որ ամերիկացի սենատորը մահացավ Նեթանյահուին ամենահարմար պահին
ՄիջազգայինԱյսպիսով, մեր հարեւանությամբ Իրանում ռազմական կրքերը նորից մոտենում են գագաթնակետին: ԱՄՆ–ի ռազմական հարվածները եւ Իրանի պատասխաններն արդեն ամենօրյա բնույթի են, ավելին` օրվա մեջ կրկնվող: Սակայն իրանա–ամերիկյան համաձայնագիրը եւս պաշտոնապես չեղարկված չէ: Այսինքն, նոր պատերազմ լինել–չլինելու թեման մնում է բաց, եւ ներկա հարվածներն ավելի նմանվում են միմյանց սեփական բանակցային կամքը պարտադրելու մեխանիզմի:
ՆՈՐ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ՇԵՄԻՆ
Ավելի ճիշտ, այն տպավորությունն է, որ Իրանում նոր մեծ պատերազմ լինել–չլինելու թեման այս պահին կանգ է առել մի որոշակի կետում, որից այն կողմ կա երկու ուղղություն: Առաջինը, պատերազմը վերսկսվում է եւ միգուցե ավելի մասշտաբային: Ու դրա արդյունքների հիման վրա էլ կառուցվում է հետպատերազմյան տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական դիմագիծը: Եվ երկրորդը. կողմերը կարողանում են այս «ընթացիկ փոխհրթիռակոծություններից» ելնելով` վերջնական պատկերացում կազմել փաստացի ուժային բալանսի մասին, որից ելնելով էլ առանց ավելորդ կորուստների են կարողանում լուծել այդ աշխարհաքաղաքական դիմագծի հարցը:
Թերեւս, ելնելով մի շարք գործոններից, երկրորդ տարբերակն այս պահին ավելի իրատեսական է թվում: Մեկ նյուանս հաշվի առնելով` Իսրայելի գործոնը, որն ակնհայտորեն շարունակում է ձգտել ԱՄՆ–ի ներգրավմամբ մեծ պատերազմի...
Ու ահա այս իրավիճակում էլ չափազանց ուշագրավ դեպք տեղի ունեցավ ԱՄՆ–ում: Հանկարծամահ եղավ ոչ անհայտ հանրապետական սենատոր Լինդսի Գրեհեմը: Իհարկե, նա էլ էր մարդ, կարող էր ցանկացած պահի հանկարծամահ լինել: Բժշկական եզրակացությունն էլ մատնանշում է միանգամայն հավանական պատճառ` սրտի հետ կապված: Միայն թե այդ բացատրությունը ոչ թե հանդարտեցրեց, այլ էլ ավելի սրեց կասկածները. «ինֆարկտ» ախտորոշմամբ մահ առաջացնել, որ որեւէ հետք չհայտնաբերվի, առանձնակի դժվարություն չի ներկայացնում:
Բայց հիշեցնենք, թե ով էր սենատոր Գրեհեմը: Թրամփի կարկառուն թիմակից: Նա եւ Թրամփը բացարձակապես միակարծիք էին Իսրայելին ցանկացած աջակցություն ցուցաբերելու եւ Իրանին հարվածելու հարցում: Ուկրաինական թեմայով, թեեւ Թրամփը խոսում էր պատերազմը դադարեցնելու մասին, սակայն նրա ընկեր Գրեհեմը հանդես էր գալիս լիովին հակառակ դիրքերից` Ռուսաստանին պետք է ռազմավարական պարտության մատնել ամեն գնով: Առաջին հայացքից, նա դրանով Թրամփի «գլխից թռնում էր»: Բայց ավելի տեղյակ աղբյուրները վստահ էին, որ Գրեհեմը Թրամփի թիմում ուկրաինական ուղղությամբ ընդամենը «չար ոստիկանի» դերն էր խաղում` «բարի ոստիկանի» դերը թողնելով Թրամփին:
Ու ահա, Գրեհեմի մահվանից արդեն ժամեր անց սկսվեց ծավալուն քարոզչական արշավ մոտավորապես այս ուղղվածությամբ` սենատորին թունավորել է Ռուսաստա՞նը, թե` Իրանը: Անմիջապես էլ օրակարգ բերվեցին «տրամաբանական» բացատրություններ: Նախ, սենատորը մահացավ հազիվ Ուկրաինայից վերադառնալուն պես, որտեղ Զելենսկու ձեռքը սեղմելուց զատ, ակտիվ հակառուսական քարոզներ էր առաջ տանում, նաեւ հայտնելով, որ վերադառնալուն պես Ռուսաստանի դեմ նոր օրինագիծ է ներկայացնելու Սենատ: Վերադառնալուց ժամեր անց նրա հետ հեռախոսազրույց ունեցավ Թրամփը, որը պատմելով այդ մասին, որեւէ հիշատակում չարեց, թե Գրեհեմն առողջական խնդիրներ ուներ: Միաժամանակ այդ «ապացույցների» ցանկը համալրվեց վարկածով, թե Իրանը եւս Գրեհեմին իր հիմնական թշնամիներից էր համարում:
Այս կարգի մեղադրանքների ողջ շարքում մեկ հանգամանք, այնուամենայնիվ, չի կարելի հաշվի չառնել. Գրեհեմն առողջական խնդիրներ չուներ, նա մշտական բժշկական հսկողության տակ էր, եւ դա նվազագույնի է հասցնում «պատահական ինֆարկտի» բացատրությունը: Այսինքն, իրոք շատ մեծ է հավանականությունը, որ սենատորը սպանվել է: Ու հենց դա էլ դրված է բաց քարոզի նմանվող սցենարի տակ Ռուսաստա՞նը, թե` Իրանը: Հենց սա է, որ ողջ տրամաբանական ընթացքը գլխիվայր է շրջում` ինչո՞ւ անպայման «Ռուսաստա՞նը, թե` Իրանը»: Իսկ ինչո՞վ է վատ ԻՊՀԿ–ին մոտ կանգնած փորձագիտական աղբյուրի վարկածը, թե. «Մոսադը սպանեց սենատոր Լինդսի Գրեհեմին՝ Դոնալդ Թրամփին ազդանշան ուղարկելու համար, որ շարունակի պատերազմը Իրանի դեմ»։
Ո՞ՒՄ ԷՐ ՁԵՌՆՏՈՒ ԳՐԵՀԵՄԻ ՄԱՀԸ
Ուրեմն, ո՞ւմ էր ձեռնտու Գրեհեմի մահը: Հենց արեւմտյան որոշակի փորձագիտական շրջանակներում «Ռուսաստա՞նը, թե` Իրանը» քարոզարշավ հիշեցնող տեսլականին այլ կողմից են մոտենում.
«Իսկ ինչո՞ւ պետք է սենատոր Գրեհեմին թունավորեր Ռուսաստանը կամ Իրանը: Գրեհեմը, իհարկե, ընդգծված ռուսատյաց եւ իրանատյաց էր, նույնքան ընդգծված իսրայելամետ: Նա, իհարկե, ուներ բարձր դիրք, սակայն, խոշոր հաշվով, ԱՄՆ-ում «հարց լուծողների» մեջ չէր: Ռուսաստանը կամ Իրանը նրան սպանելով, ի՞նչ կարող էին ստանալ. ոչինչ»: Իմաստը կարելի է կռահել. Գրեհեմը չխաղար «չար ոստիկանի» դերը, այն մեկ ուրիշին կհանձնարարվեր. ԱՄՆ–ում նման դերակատարների պակաս չկա:
Ու այստեղ էլ փորձագիտական աղբյուրն այս մոտեցումն է առաջ տանում, որը, թերեւս, համահունչ է իրանական հիշատակված փորձագետի խոսքին` «Մոսադի» հետ կապված: «Բայց նաեւ այսպես մտածենք: Եթե Թրամփը հավատա, որ իր մերձավոր Գրեհեմին թունավորել են ռուսները, կամ, ավելի շուտ, իրանցիները, ապա դա էապես կմեծացնի ԱՄՆ նախագահի վախերը, որ Իրանն առաջին հերթին հենց իրեն է ուզում լիկվիդացնել: Ինչը վերջին «տարօրինակ զուգադիպությամբ» վերջին օրերին քարոզում է CNN-ն ու այլ լրատվամիջոցներ: Ու հիմա ստացվում է, որ միանգամայն «պատահականորեն» Գրեհեմը մահացավ, եւ այդ քարոզները Թրամփի մոտ կարող են շատ ավելի խորքային նստվածք թողնել: Թե Իրանը (կամ Ռուսաստանը) սկսել է իր թշնամիների լիկվիդացիան, եւ կհասնի նաեւ իր հերթը, եթե շատ արագ դրա դեմը չառնվի: Այսինքն, Գրեհեմի մահն առնվազն մեկ տեսանելի խնդիր լուծում է. դա էլ ավելի կակտիվացնի հոգեբանական ճնշումը Թրամփի վրա, թե` Իրանը քեզ անպայման կսպանի, եթե մինչ այդ դու նրանց չոչնչացնես: Առավել եւս, որ նույնքան «պատահականորեն» հիվանդանոցում հայտնվեց մեկ այլ հանրապետական սենատոր՝ Միչ Մաքքոնելը: Մի փոքր ավելի չափի մեջ, սակայն բառացիորեն նույն գաղափարների կրողն է, ինչ Գրեհեմը: Ու երբ հիմա լրատվամիջոցներով Թրամփին ակտիվորեն փորձում են ներշնչել, թե` «Ռուսաստանը կամ Իրանը» սպանեցին Գրեհեմին, ապա Մաքքոնելի հիվանդությունը, անկախ այն բանից` կմահանա, թե` ոչ, կդառնա այդ քարոզի «հաստատումը»: Թե Իրանը որս է սկսել ամերիկյան բարձրաստիճան անձանց դեմ, սակայն վերջնական թիրախը Թրամփն է: Եվ եթե ԱՄՆ նախագահը դրան լիովին հավատա, ապա նոր իրանական պատերազմը կդառնա 100 տոկոսով երաշխավորված»:
ԻՆՉԻՆ Է ՀԱՎԱՏԱԼՈՒ ԹՐԱՄՓԸ
Միանգամայն հավանական սխեմա է, որին պետք է գումարել նաեւ այս եզրահանգումը: Ինչո՞ւ պետք է սենատոր Գրեհեմին թունավորեր Ռուսաստանը կամ Իրանը. Նրանց որեւէ շահ այստեղ, գոնե եղած տվյալներից դատելով, տեսնելի չէ: Քանի՞ «էլ ավելի բեթար գրեհեմներ կան ԱՄՆ–ում եւ ոչ միայն ԱՄՆ–ում: Ավելին, անգամ Թրամփի սպանությունը, խոշոր հաշվով, ինչպես Մոսկվային, այնպես էլ Թեհրանին ոչինչ չեն տալիս: Նույնիսկ ավելի վատ. Թրամփն ակնհայտորեն իրանական պատերազմը կանգնեցնելու կամ Մոսկվայի հետ խոսելու փորձեր անում է: Նրա փոխարեն այլ նախագահը շատ ավելի թույլ դիմադրողականություն ունի ներքին ճնշումների հանդեպ: Առավել եւս, որ փոխարինողը լինելու է ամենեւին էլ Թրամփի կշիռը չունեցող Վենսը:
Հենց այս հանգամանքը հաշվի առնելով էլ ավելի հավանական տեսք է ստանում Մոսադի հետ կապված իրանական աղբյուրի տրամաբանությունը: Այն, որ «Իրանն ուզում է սպանել Թրամփին» քարոզարշավը գալիս է Նեթանյահուից, քչերն են կասկածում: Ընդ որում, թեեւ Թրամփը մի պահ սկսեց դրան այնքան լուրջ վերաբերվել, որ բառացիորեն անվտանգության ծայրահեղ միջոցառումների ներքո փախավ Թուրքիայից` ՆԱՏՕ–ի գագաթաժողովից (բանը հասավ անգամ ինքնաթիռ փոխելուն): Եվ այն, որ անմիջապես էլ Իրանի հետ հարաբերությունները տեղափոխվեցին նախապատերազմական մակարդակի, թերեւս հենց այդ վախերի էֆեկտն էր: Ու հետո սրացումները կանգ առան նախապատերազմական մակարդակում. հարվածներ հասցվում են, բայց դեռ այդ ամենը կանգնեցնելու եւ բանակցություններին վերադառնալու տարբերակներ կան, առավել եւս, որ այս ընթացքում Թրամփը սկսեց նորից հիշել այն ծանր իրողությունները, որոնց առաջ էր կանգնել անցած պատերազմական փուլի վերջին հատվածում. բազում խնդիրներ, որոնց հետագա զարգացումը կարող է հասցնել իմպիչմենտի: Ընդ որում, հիմա կա էլ ավելի լուրջ արգելակ. Սենատի որոշում, որն արգելում է առանց Կոնգրեսի թույլտվության վերադառնալ խոշոր ռազմական գործողություններին:
Ու նման է, որ Թրամփի թիմում սկսել են մտածել` իսկ Իրանն իրո՞ք մտածում է ԱՄՆ նախագահին սպանելու մասին: Եթե կան կասկածներ, ուրեմն պետք են նաեւ «ապացույցներ», որ իրոք «մտածում» են եւ ամենայն լրջությամբ: Իսկ Գրեհեմին «Ռուսաստանը կամ` Իրանն է թունավորել» մոտեցումը մի՞թե վատ «ապացույց» կլինի:
Միայն թե դա ընդհանուր տրամաբանությունը չի փոխում. միայն Նեթանյահուն է, որ կարող է կոնկրետ շահ ստանալ Գրեհեմի մահից:
Իսկ այն, որ սենատոր Գրեհեմը հռչակված էր, որպես Իսրայելի լավագույն բարեկամներից մեկը, այստեղ բան չի փոխում: Այն գնով, որը Իսրայելը հատուցում էր այդ «բարեկամությունը», հնարավոր է բազում այլ էլ ավելի «ջերմ բարեկամներ» գտնել:
Չնայած, այս պատմության ամենաէական կողմն այն չէ, թե ով եւ ինչու սպանեց ամերիկացի սենատորին, կամ իրականում սպանեցի՞ն: Ամենաէականն այն է, թե Թրամփն ինչին է հավատալու` իրեն նույնպե՞ս փորձում են սպանել, թե՞ սա սովորական խաղ է: Ու նման է, որ հենց դրանից էլ կախված է Իրանում նոր պատերազմ լինել–չլինելը:
Տե´ս նաեւ https://t.me/iravunk/69651
Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk

