Էլ մեղավորներ չեմ փնտրում… Հայտնի փաստաբանը «Իրավունքի» խնդրանքով 6 տարի անց վերապրեց դաժան պատմության էջը

Վեց տարի առաջ՝ այս օրը, սկսվեց 44-օրյա պատերազմը։ Հարտնի իրավապաշտպան Լեվոն Բաղդասարյանը իր որդու եւ մարտական ընկերների հետ եղել է թեժ մարտերին, ապա նաեւ թիկունքից բազմաթիվ օգնություններ հասցրել Զինվորին։

Այդ դաժան օրվա մասին մտորումներով «Իրավունքը» խնդրել է բացառիկ իրավունքով կիսվել անձամբ հայի զտարյուն տեսակ Լեվոն Բաղդասարյանին, ով ցավով վերապրեց.

- Այդ պատերազմում մենք կորցրինք  մեր հայորդիներին,հարյուր հազարավոր 
 ընտանիքների խաղաղությունը։  Կորցրինք նաև մի բան, որը ոչ մի քարտեզի վրա չի նշվում։
Մեզանից հարկադրաբար խլեցին մեր արժանապատվությունը։
Իսկ արժանապատվությունը բնական իրավունք է։ Այն մարդուն տրվում է ծննդով և չի կարող վերցվել ո՛չ հրամանով, ո՛չ պարտությամբ, ո՛չ ուժով։
Պատերազմից հետո  այնքան էի թուլացել, այնքան էի դատարկվել ներսից, որ ամաչում էի անգամ ինքս ինձնից։
Եվ մի օր ինքս ինձ բռնեցի մի մտքի վրա, որն այսօր էլ դժվարությամբ եմ բարձրաձայնում.
երանի տվեցի զոհվածներին։
Երանի տվեցի ոչ թե նրանց մահվանը, այլ նրան, որ նրանք ընկան՝ հայրենիքի համար, իրենց պատիվը պահած, իսկ ես մնացի ապրելու մի իրականության մեջ, որտեղ ամեն առավոտ ստիպված էի  հարցնել՝ ինչպե՞ս թույլ տվեցինք, որ մեզ հասցնեն այստեղ։
Այդ հարցն ինձ մինչև այսօր հանգիստ չի տալիս։
 Այսօր ես մեղավորներ չեմ փնտրում։
Կուրծք ծեծելը հայրենասիրություն չէ։ Գոռալը՝ պայքար չէ։ Ուրիշի վրա մատ թափ տալը՝ սեփական պատասխանատվությունից ազատում չէ։
Ես առաջարկում եմ շատ ավելի դժվար ու պատասխանատու բան։
Յուրաքանչյուր հայ թող կանգնի իր խղճի առաջ ու հարցնի.
Ես ի՞նչ արեցի, որ իմ արժանապատվությունը չխլեին։
Եվ ի՞նչ եմ պատրաստվում անել՝ այն վերադարձնելու համար։
Ես իմ պատասխանը ունեմ.
Յուրաքանչյուր հայ պարտավոր է թեկուզ մեկ մոմ վառել և լուսավորել իր շուրջը։
Բայց մեր ողբերգությունն այն է, որ մենք մոմ ենք վառում՝ իրար դեմ կանգնած։
Մոմերը պետք է վառել ՄԻԱՍՆԱԲԱՐ։
Մինչ այդ պետք է քանդել «սևերի» ու «սպիտակների» թագավորությունը։ Պետք է վերջ տալ այն բարոյական անկմանը, երբ մարդիկ նույն սեղանի շուրջ հաց են կիսում, իսկ հետո՝ միմյանց թիկունքից հարվածում,դավաճանում։Ահա մեր պարտության ու արժանապատվության կորստի գլխավոր պատճառը։
Դավաճանությունն արդարացում չունի։ Այն պետք է ստանա օրենքով սահմանված ամենախիստ և անխուսափելի պատասխանատվությունը։
Բայց դրանից առաջ անհրաժեշտ է ավելի մեծ դատաստան՝ սեփական խղճի դատաստանը։
Ինքնամաքրվել։
Վերագտնել միմյանց։
Վերադարձնել պատվի արժեքը։
Առաջնորդվել Աստծո օրենքով, իրավունքով և ազգային արժանապատվությամբ։
 Կորցրած հողը հնարավոր է վերադարձնել միայն այն ժամանակ, երբ վերադարձրել ես քեզ՝ ինքդ քեզ։
Մեր փրկությունը «սևի» մեջ չէ։
Մեր փրկությունը «սպիտակի» մեջ չէ։
Մեր փրկությունը ԵՌԱԳՈՒՅՆԻ մեջ է։
 Այլևս  երանի չեմ տալիս մեր զոհվածներին։
 Ուզում եմ այնպես ապրել ու պայքարել, որ այնտեղից նրանք երանի տան ապրողներիս։
Եվ դա հնարավոր է միայն՝
ԲԱՑԱՌԱՊԵՍ ՄԻԱՍՆԱԲԱՐ։

Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝