Ո՞ւր էիք, երբ հայրենիք էինք կորցնում․ Մարգարիտա Պետրոսյան
Թեմա«Մի ամբողջ Հայրենիք կորցրեցինք, բայց էն ժամանակ էսքան դոշ չէիք ծեծում, էսքան արդարություն չէիք պահանջում, էսքան ձեն չէիք հանում… Էն ժամանակ, որ գոռում էինք, զգուշացնում էինք՝ սոված եք մնալու, տուն ու տեղ եք կորցնելու, երկիր եք կորցնելու, չէիք հավատում։ Ջայլամի պես գլուխներդ ավազի մեջ էիք մտցրել, ապրում էիք ձեր փոքրիկ աշխարհում ու հպարտ-հպարտ էլ ընտրում էիք։ Հիմա՞ ինչ եղավ։
Հիմա, որ ձեր գրպանին են կպել, ձեր հարմարավետությանն են կպել, ձեր բուտկի ու ձեր առօրյա շահերին են կպել, հանկարծ բոլորդ արդարություն եք պահանջում։ Բա էն ժամանակ ո՞ւր էր էդ արդարությունը։ Ո՞ւր էր էդ համարձակությունը։ Ո՞ւր էիք, երբ մի ամբողջ ազգ էր ցավում, երբ հայրենիք էինք կորցնում, երբ հազարավոր ընտանիքներ էին սգի մեջ։
Հիմա հարց եմ տալիս՝ էս ամենից հետո արդա՞ր եք համարում ձեր այսօրվա բողոքը։ Ոչ թե նրա համար, որ բողոքում եք, այլ նրա համար, որ այն ժամանակ լռում էիք, իսկ հիմա միայն ձեր հերթին հասած ցավի մասին եք խոսում։ Հայրենիքը միայն այն ժամանակը չէ, երբ ձեր տունն ու գրպանն են վտանգված։ Հայրենիքը բոլորիս տունն է։ Երբ ամբողջ տունն էր այրվում, լուռ էիք։ Հիմա, երբ ձեր սենյակն է ծխում, հանկարծ բոլորդ հրշեջ եք դարձել։
Մի բան հիշեք՝ անարդարության դեմ պայքարը պետք է սկսվեր այն ժամանակ, երբ ուրիշներն էին ցավում, ոչ թե միայն այն ժամանակ, երբ ցավը հասավ ձեր դռանը», - գրել է 44 օրյա պատերազմում զոհված կապիտան Իշխան Պետրոսյանի դուստրը՝ Նաիրի խոշորացված համայնքի «Իմ հզոր համայնք» խմբակցության ավագանու անդամ ՄԱՐԳԱՐԻՏԱ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԸ:
Հավանեցի՞ր հոդվածը, կիսվիր ընկերներիդ հետ
