Իրանը՝ վերջնական կոմպրոմիսի կամ մեծ պատերազմի արանքում
ՄիջազգայինԱյն, որ ռուսական միջնորդությունն (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=351160&l=am) Իրանի եւ ԱՄՆ–ի հակամարտության հարցում գնալով տեսանելի է դառնում, ներկայացնելու առիթներ ունեցել ենք: Որքանո՞վ դա կարող է էֆեկտիվ լինել, այդ մասին որոշակի ակնարկներ պարունակում էին Լավրովի` նախօրեին Թեհրան կատարած այցի հետ կապված արձագանքները:
Իրողությունն այն է, որ վերջին ժամանակահատվածում ռուս–իրանական հարաբերություններն աճի չափազանց ակտիվ դինամիկայի մեջ են: Բավական է հիշեցնել միայն Պուտինի եւ Փեզեշքիանի միայն այս տարվա ընթացքում մոտ կես տասնյակ անձնական հանդիպումների եւ մեկ տասնյակի կարգի հեռախոսազրույցների փաստը` ասվածում համոզվելու համար: Եվ այն տեղեկատվական ռեակցիան, որ այս ամենի ֆոնին գալիս է հատկապես Իրանից, ավելորդ անգամ խոսում է ասվածի օգտին:
Այդ թվում, հիշեցնենք` իրանական աղբյուրներն ակտիվորեն խոսում են Կասպից ծովում առեւտրային նավագնացության ծավալների առնվազն կրկնապատկման մասին: Օրերս էլ հրապարակային ազդակներ հնչեցին Իրանում ռուս–իրանական մինչեւ յոթ ռազմաբազաների հնարավոր տեղակայման մասին, որը, իհարկե, շատ լուրջ է: Վերջապես այն, որ ակտիվ խոսակցությունների փուլում է նաեւ ինչպես ռուս–հայկական, այնպես էլ` իրանա–հայկական ստվերային շփումների թեման, ապա դա կարելի է համարել այդ բոլոր խոսակցությունների հավելյալ «բոնուսը»:
Բայց սրան զուգահեռ, եթե իրանական ինչպես նախագահական, այնպես էլ` ազգայնական թեւերից մինչ այս միայն ամենաջերմ ռեակցիան էր գալիս ռուսների հետ հարաբերությունների թեմայով, ապա Լավրովի այցի հետ կապված ազգայնական թեւի մոտ որոշ մռայլություն սկսեց նկատվել: Այդ թվում, ԻՊՀԿ–ից ոչ հեռու կանգնած աղբյուրը այն կարծիքին է, որ Լավրովի այցի հիմնական թեմաներից է իրանական հարստացված ուրանը Ռուսաստանին ի պահ հանձնելու հարցը, ինչը, սակայն, աղբյուրը համարում է միանգամայն անընդունելի: «Թվում է, թե բանակցությունների քաղաքական կողմնակիցները (նախագահական թեւը– հեղ.) պատրաստ են մեր երկրի հարստացված ուրանը փոխանակել Թրամփի ստորագրությամբ ևս մեկ անարժեք թղթի հետ։ Սա հենց այն է, ինչի մասին զգուշացրել է Իսլամական հեղափոխության առաջնորդը՝ զգուշացնելով նույնիսկ նման հարց չքննարկել։ Եվ այսօր մենք տեսնում ենք, թե ինչպես են նրանք բացահայտ և անհավանական անամոթությամբ խոսում այս ռազմավարական ակտիվը վաճառելու մասին»,– գրում է փորձագետը:
Թերեւս ակնարկը կարելի է հասկանալ. Իրանի համար հարստացված ուրանն իրոք շատ լուրջ ռազմաքաղաքական ակտիվ է եւ ցանկալի չէ դրանից զրկվել: Մյուս կողմից էլ, կարելի է կռահել, որ դա կարող է կոմպրոմիսային լուծման կարեւոր տարր դառնալ. եթե ուրանն Իրանում չէ, դա Թրամփին հնարավորություն է տալիս իրեն հաղթող հռչակել եւ զորքերը հեռացնել: Եվ այդ դեպքում անգամ Հորմուզի նեղուցի թեման կարող է դառնալ երկրորդական:
Ստացվում է, որ ռուսական միջնորդության առանցքը հենց դա է` հնարավո՞ր է գտնել տարբերակ, որ Իրանի Գերագույն առաջնորդը եւս ուրանը Ռուսաստան տեղափոխելու լուծմանը հավանություն տա: Ու այստեղ առաջնային է դառնում հարցը, թե այդ ուրանն Իրանի ինչի՞ն է պետք: Հարստացված ուրան ասվածի էությունն այն է, որ այն արագորեն միջուկային զենքի վերածելու եւ անհրաժեշտության դեպքում պատասխան հարվածի հնարավորություն կա: Այդ դեպքում դա դառնում է զսպման միջոց: Այսինքն, եթե Թեհրանին պետք է միջուկային հարված բաց չթողնելու խնդրի լուծում, ապա դրա հնարավոր տարբերակներից կարող է դառնալ այն, ինչի մասին հենց իրանական ազգայնական թեւն էր վերջերս ոգեւորված խոսում: Այն է, մոտավորապես ռուս–բելառուսականի կարգի համագործակցության հաստատում, որը հնարավորություն է տալիս Իրանում համատեղ ռուս–իրանական ռազմաբազաների միջոցով երկիրը վերցնել ռուսական «միջուկային հովանոցի» տակ: Պարզ սկզբունքով` Մոսկվան Իրանի դեմ միջուկային հարձակումը կդիտարկի որպես Ռուսաստանի դեմ հարձակում:
Իրանական ազգայնական շրջանակների լուծման նման մեխանիզմը միգուցե ձեռնտու թվա, եթե դրա տակ դրված է ընդհանրական կոմպրոմիսի գաղափարը, այդ թվում, որպես «բոնուս», Հորմուզի նեղուցում Իրանի վերահսկողության ճանաչումը: Այս մեխանիզմը, ի դեպ, նոր չէ, որ օրակարգում է հայտնվել: Բայց միանգամայն այլ հարց է, թե ԱՄՆ–ի համար ընդունելի կլինի՞ Իրանում ռուսական «Միջուկային հովանոցի» տարածումը, որի դեմ ժամանակին համառորեն «քյալլա է տվել»: Այն իմաստով, որ դա կնշանակի Մերձավոր Արեւելքի մի մեծ հատվածում ռուսական աշխարհաքաղաքական վերահսկողություն, այն է` տարածաշրջանը կբաժանվի ազդեցության երկու գոտիների` ռուս–ամերիկյան եւ դրա տակ` իրանա–իսրայելյան: Չինաստանն էլ, ինչպես միշտ, թեեւ քիչ տեսանելի, բայց հաստատ առանց մեծ պատառի չի մնա:
Բայց եթե նման մեխանիզմին Վաշինգտոնը հիմա էլ դեմ է, ապա պետք է նախ ապացուցի, որ ի զորու է հաղթել Իրանին: Նման ինչ–որ փորձեր, ի դեպ, այս պահին դեռ նկատվում են: Այդ թվում, արդեն նաեւ Պակիստանին են սկսել հանել հակաիրանական դաշտ, իսկ մյուս կողմից ակտիվացվում է արաբա–թուրքական կոալիցիան:
Այսինքն, տեսանելի է ապագա զարգացումների երկու սցենար: Հիշատակված կոմպրոմիսային սխեման, որը, կրկնենք, Մերձավոր Արեւելքը բաժանում է ազդեցության երկու գոտիների: Եվ երկրորդը` նոր պատերազմն է: ԱՄՆ–ն էլ, մի կողմից, ողջունելի է համարում ռուսական միջնորդությունը: Բայց մյուս կողմից, երեկ Վաշինգտոնում էր Պակիստանի պաշտպանության նախարարը, այսինքն` պատերազմի նախապատրաստումը եւս օրակարգում է պահվում:
Ո՞ր տարբերակը կգերիշխի, այս պահին դեռ տեսանելի չէ: Բայց եթե ռազմականը, ապա դա կարող է խաչ քաշել նաեւ ՌԴ–ի, ԱՄՆ–ի եւ Չինաստանի առաջնորդների գագաթաժողովի գաղափարի վրա: