o C     17. 10. 2019   : :

ԿԱՐՃ ԼՈՒՐԵՐ

«Ցանկացած պարագայում ծայրահեղականությանը դեմ եմ». Վարդան Բոստանջյան

06.04.2018 20:15 ՕՐՎԱ ՊԱՏԿԵՐ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՀԱՆԴԻՊՈՒՄ
«Ցանկացած պարագայում ծայրահեղականությանը դեմ եմ». Վարդան Բոստանջյան

Առջեւում ՀՀ նորընտիր նախագահի երդմնակալության արարողություն է եւ ՀՀ վարչապետի ընտրությունը, իսկ դրան զուգահեռ` ընդդիմադիր դաշտում տարօրինակ վայրիվերումներ են տեղի ունենում: Սակայն հանրության լայն շրջանակները կարծես անտարբեր են այս գործընթացների նկատմամբ, այդ թվում նաեւ խորհրդարանական ամենամեծ ներկայացվածություն ունեցող ընդդիմությունը` «Ծառուկյան» դաշինքը: Հենց այս մասին էլ «Իրավունքը» զրուցեց ԱԺ գիտության, կրթության, մշակույթի, երիտասարդության եւ սպորտի հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ, «Ծառուկյան» խմբակցության պատգամավոր ՎԱՐԴԱՆ ԲՈՍՏԱՆՋՅԱՆԻ հետ:

«Իմ քայլի» պատգամավորը ցույց էր անում ամն դեսպանատան դիմաց

«ՊԵՏՔ Է ԱՇԽԱՏԵԼ, ՈՐ ԵՐԿՐԻ ԿԱՅՈՒՆՈՒԹՅՈՒՆԸ ԳՈՆԵ ՉՎՏԱՆԳՎԻ»

– Պարոն Բոստանջյան, ընդդիմադիր դաշտում այսօր տեղի ունեցող գործընթացներում «Ծառուկյան» դաշինքը դիտորդի առաքելություն է ստանձնել, ինչո՞ւ:

– Երբեւիցե սա չի կարելի որակել որպես դիտորդի կարգավիճակ: Տվյալ պարագայում «Ծառուկյան» դաշինքը ելնում է մի հրամայականից` մեր երկիրը հնարավորինս զերծ պահել տարբեր այն սրընթաց զարգացումներից, որը մեզ համար շատ դեպքերում ոչ ցանկալի արդյունք կարող են ունենալ: Չմոռանանք, որ Հայաստանի Հանրապետության նման փոքր երկիրը կարող է ամեն պահի հայտնվել ուժեղ փոխհրաձգության կիզակետում, հետեւաբար «Ծառուկյան» դաշինքը ջատագովն է անվտանգության, կայունության ապահովման: Իսկ կան մարդիկ, որոնք շարժվում են բացառապես անձնական շահերով` ասելով` ինձնից հետո թեկուզ ջրհեղեղ: Իսկ դրա փոխարեն քաղաքական ուժերին կարելի է ասել` այս ուղղությամբ շարժվելն է ավելի լավ, ինչը մենք անում ենք: Ասում ենք, որ կառավարությունը չի կարողանում կատարել այն, ինչ որ պետք է նվազագույնը մեր իրականության համար, խոսում ենք համակարգային փոփոխություններից, բայց այդ խոսքերը դեռեւս չի նշանակում ուղղակի կամ անուղղակի հարձակում պատասխանատվություն կրող ուժի դեմ:

– Ժամանակին «Ելքն» ասում էր, որ իրենք են ամենաընդդիմադիրները, բայց այսօր հենց իրենց դաշինքի ներսում միմյանց մեղադրում են իշխանությունների հետ ստվերային պայմանավորվածությունների մեջ: Ի՞նչ կասեք այս մասին:

– Ըստ իս, «Ելքի» յուրաքանչյուր անդամ պոտենցիալ առումով բավականաչափ բարձր մարդ է` շատ գրագետ, կարդացած, քաղաքական նրբությունները, առանձնահատկությունները հասկացող, բայց, միեւնույն ժամանակ, բոլորս նկատում ենք, որ նույն «Ելքի» ներսում գոյություն ունի, այսպես ասած, պլյուրալիզմ: Կարող եք դրա անունը դնել բաց խոսակցություն եւ այլն, բայց դեռեւս «Ելքում» չեն կարողանում առհասարակ շարժման ընդհանրական վեկտոր գտնել: Սա պայմանավորված է նրանով, որ այդ դաշինքի երեք քաղաքական ուժերից ամեն մեկն իր մոտեցումն ունի, եւ հնարավոր է, որ իսկապես, ընդհանրական վեկտորի հայտնաբերումը կամ ձեւավորումը իրենց մոտ դժվար է: Բայց սա գործոն չպետք է դառնա, որպեսզի հանկարծ իրենք իրավունք ձեռք բերեն այլ քաղաքական ուժի որակումներ, պիտակավորումներ անելու: Եվ եթե խոսում ենք ՀՀԿ-ի մասին, ապա այո՛, այդ կուսակցությունը բազմաթիվ խոցելի կողմեր ունի, բայց դրանից զատ, ունի մեծ պատասխանատվություն, որը կրում է, եւ այն իր արժեքային առումով մեր իրականությունում ստեղծում է կայունության վիճակ: Ուստի` պետք է աշխատել, որ այդ վիճակը գոնե չվտանգվի:

«ԾԱՅՐԱՀԵՂԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆ ԱՌՆՎԱԶՆ ՄԻ ԱԿՆԹԱՐԹ ԿԱՐՈՂ Է ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ ԼԻՆԵԼ»

– Նիկոլ Փաշինյանի «Քաղաքացիական պայմանագիրը» ապրիլի 9-ից շուրջօրյա հանրահավաք է սկսելու` իշխանափոխության կոչերով, իսկ Է. Մարուքյանն իր «Լուսավոր Հայաստանով» առաջարկում էր իշխանություններից պաշտոններ «կորզել» ու գնալ դանդաղ հաղթանակի: Ո՞ր ճանապարհն է ավելի ընդունելի եւ հնարավոր:

– Կոնկրետ «Ելքի» համար չեմ ասում, բայց պատմության մեջ բոլոր կտրուկ ճանապարհները միշտ մատնված են եղել անհաջողությամբ: Այսպես կոչված, հեղափոխական կեցվածքը որքան էլ առկայծում առաջացնի առաջին պահին, հաջորդ պահին այն հղի է ամենազանազան իրարամերժություններով: Այս դեպքում էվոլյուցիոն ճանապարհն այն է, որ կառավարման համակարգում հայտնվեն այնպիսի մարդիկ, որոնք ունեն պոտենցիալ մեծ հնարավորություն, գիտելիքներ, մասնագիտություն, հմտություն, եւ այդ բոլորի շնորհիվ աստիճանաբար դու կարող ես դառնալ տվյալ երկրի համար ցանկալի: Ի վերջո, արդյունավետ համակարգի ձեւավորումը պայմանավորված է դրա ներկայացուցիչների մակարդակով ու որակով:

– Դուք խոսում եք մակարդակից ու որակից, բայց, օրինակ, Զարուհի Փոստանջյանի «Երկիր ծիրանին» այլընտրանք առաջարկելու փոխարեն, առաջարկում է ահեղ դատաստան տեսնել ՀՀ երեք նախագահներից եւ կուսակցության ղեկավարի ու քարտուղարի ստորագրությամբ ծանուցագրեր է կազմել: Ինչո՞ւ այսքան անլրջացավ ընդդիմադիր դաշտը:

ԵՐԿԻՐ-«ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ»

– Լավ հարց տվեցիք: Ցանկացած ծայրահեղականություն առնվազն մի պահ կարող է հետաքրքիր լինել: Այն էլ ընդհանուր մտածողության մեջ կարող է միանգամից առկայծում լինել եւ մարդուն շեղել ճիշտ մտածողության գծից: Հիմա այդ ծայրահեղականները` լինի «Երկիր ծիրանին», «Ելքը», թե մեկ այլ քաղաքական ուժ կամ հասարակական շարժում, ցանկացած պարագայում ծայրահեղականությանը դեմ եմ: Սա նշանակում է քայլերի ամբողջականություն, որը ճնշող մեծամասնության համար անընդունելի է ու վտանգավոր: Այո՛, պետք է բարձրաձայնել, որ Երեւան քաղաքն ավելի բարեկարգ լինի, աշխատանքներն ավելի ուղղորդված լինեն, բայց չի կարելի անցնել այնպիսի ծայրահեղականության, որի մասին բոլորս գիտենք: Սա արդեն լուրջ չեմ ընդունում:

«ԸՆԴԴԻՄԱԴԻՐ ՃԱԿԱՏ ՍՏԵՂԾԵԼԸ ՀՂԻ Է ՀԵՏԵՎԱՆՔՆԵՐՈՎ»

– Ամեն դեպքում, ե՛ւ ՔՊ-ն, ե՛ւ ԵԾ-ն, ե՛ւ ՊՊԾ գունդը գրավողներին սատարող «Հանուն Հայաստանի ճակատը» ապրիլի 9-ից Ազատության հրապարակում հանրահավաքներ անցկացնելու հայտ են ներկայացրել: Ժողովուրդը դուրս կգա՞ փողոց` նրանցից որեւէ մեկի կոչերի հետեւից:

– Խոշոր առումով չեմ ուզում իմ վրա պատասխանատվություն վերցնել եւ ասել` կգան, թե` ոչ, բայց ուզում եմ նշել, որ պատմականորեն հայ մարդը չի սիրում ծայրահեղական վիճակներ: Ավելին` պատմությունն էլ ցույց է տալիս, որ թեկուզ ամենադժվարին իրավիճակում գտնվելու պարագայում, հայը փնտրում է այլ ելք` իրավիճակից դուրս գալու, ոչ թե մեծ ընդդիմություն կամ ճակատ ստեղծելու, որովհետեւ այդ ճակատ ստեղծելը հղի է հետեւանքներով:

– Առնվազն ՔՊ-ականների նպատակն է, թեկուզ ճանապարհներ փակելով ազդեցություն ունենալ պատգամավորների քվեարկության վրա` ՀՀ վարչապետի ընտրության օրը: Հնարավոր համարո՞ւմ եք:

– Իհարկե, չի կարող այդ ամենն իր ազդեցությունը չունենալ: Ընդհանրապես հասարակության, քաղաքացիների վարքագիծը փոքր, թե` մեծ, բայց ազդում է ցանկացած որոշման վրա:

«ՏՐԱՄԱԲԱՆԱԿԱՆ ՉԻ ԼԻՆԻ ՎԱՐՉԱՊԵՏԻ ԹԵԿՆԱԾՈՒ ԱՌԱՋԱԴՐԵԼԸ»

– Մամուլում երկար ժամանակ խոսվում է «Ծառուկյան» խմբակցության կողմից վարչապետի թեկնածության շուրջ անհասկանալի լռության մասին: Ինչո՞վ է սա պայմանավորված:

– Սա լռություն չէ, այլ այս ամենն այնքան ակնհայտ է, որքան թվաբանության մեջ 2+2-ը: Փաստորեն, ի դեմս` 2015 թվականի դեկտեմբերին ընդունված Սահմանադրության, մեր երկրում ստեղծվել է կայուն մեծամասնություն: Եվ որքան էլ անվնաս բառեր կպցնենք այս հասկացությանը, միեւնույնն է, նշանակում է պարզապես մեծամասնություն, որոնց միջոցով կարելի է կայացնել անհրաժեշտ ցանկացած որոշում: Հիմա այդպիսի մեծամասնություն առկա է մեր խորհրդարանում, եւ ուզենք, թե չուզենք, կայուն մեծամասնությունը ցանկացած իրավաքաղաքական հարաբերություներ ամրագրում է այնպես, ինչպես իրեն է պետք: Այդ ամբողջության մեջ է նաեւ վարչապետի հարցը: Ենթադրենք, մենք ուզում ենք մեր թեկնածուն ունենալ, ինչի՞ համար առաջադրենք, երբ  ակնհայտ է, որ նա չի ստանալու անհրաժեշտ ձայներ: Ուստի` տրամաբանական չի լինի թեկնածու առաջադրելը:

– Բայց խորհրդարանում ավելի փոքր ներկայացվածություն ունեցող ընդդիմադիր «Ելքը», համենայնդեպս, պատրաստվում էր իր վարչապետի թեկնածուին առաջադրել:

– Չեմ թույլ տա ասել, որ սա ինձ համար անլուրջ քայլ է, բայց մոտավորապես 31 պատգամավոր ունեցող մեր դաշինքի համար այն անիրատեսական էր:

– Ժամանակ առ ժամանակ շրջանառվում են ազգային համաձայնության կառավարություն ձեւավորելու մասին խոսակցություններ: Ինչպե՞ս եք վերաբերվում դրան, հատկապես, որ լուրեր են շրջանառվում, թե «Ծառուկյան» դաշինքն էլ դեմ չէ նոր կառավարության մաս կազմել:

– Երկրների զարգացման մեջ ազգային համաձայնության կառավարման համակարգերը միշտ եղել են, եւ դրա մեջ որեւէ զարմանալի բան չկա: Դրանք հետապնդում էին մի նպատակ, որ տարբեր ուժերի կոլեգիալ մոտեցմամբ` կառավարման ավելի արդյունավետ համակարգ ստեղծվի: Ինչ վերաբերում է կոնկրետ ՀՀ-ին, մենք դեռեւս չենք հասցրել դրա վերաբերյալ մեծ կամ փոքր ընդգրկումով քննարկում ունենալ: Իհարկե, կուսակցությունում կան մարդիկ, այդ թվում մեր ղեկավարը` Գագիկ Ծառուկյանը, որն ավելի իրազեկ է երկրում ընթացող գործընթացներից եւ արդյունավետ կառավարումից, եւ բնականաբար, ես էլ, մյուսն էլ, ամեն մեկս կարող ենք ունենալ այս առումով մեր կարծիքը: Բայց այստեղ եւս կգերակայի այն կարծիքը, որն ավելի մեծ է: Իսկ այդպիսի կարծիքների քննարկում եւ դրա վերաբերյալ որոշում մեզ մոտ դեռեւս չի եղել:

ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

 

КОМСОМОЛЬСКАЯ ПРАВДА