o C     18. 11. 2019   : :

ԿԱՐՃ ԼՈՒՐԵՐ

«Մի քանի ոլորտ բարձիթողի, ոչ ադեկվատ վիճակում է». Հ. Բաբայան

05.03.2019 21:00 ՕՐՎԱ ՊԱՏԿԵՐ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՀԱՆԴԻՊՈՒՄ
«Մի քանի ոլորտ բարձիթողի, ոչ ադեկվատ վիճակում է». Հ. Բաբայան

Երեկ տեղի ունեցավ ԱԺ գիտության« կրթության« մշակույթի, սփյուռքի, երիտասարդության եւ սպորտի հարցերի մշտական հանձնաժողովի հերթական նիստը: Ուշագրավ էր այն, որ թեպետ այս հանձնաժողովի ոլորտներին վերաբերող մի շարք աղմկոտ իրադարձություններ էին տեղի ունեցել վերջին օրերին, բայց ո՛չ հանձնաժողովի նախագահ Մխիթար Հայրապետյանը եւ ո՛չ էլ հանձնաժողովի իշխանական ու ընդդիմադիր պատգամավորները հարկ չհամարեցին անդրադառնալ, որեւէ հայտարարություն անել կամ գոնե իրենց մտահոգությունը հնչեցնել: Ավելին` վերջին դեպքերի հետ կապված` նրանք անգամ չեղան դեպքի վայրում, չմասնակցեցին որեւէ ակցիայի, այլ սահմանափակվեցին հատուկենտ ֆեյսբուքյան գրառումներով: Իսկ նիստի ժամանակ ազգընտիրները քննարկեցին հերթական օրակարգը, քվեարկեցին ու հեռացան, կարծես ոչինչ էլ չէր եղել: Այդուհանդերձ, «Իրավունքը» նիստից հետո զրուցեց հանձնաժողովի անդամ, ԱԺ ԼՀԿ խմբակցության պատգամավոր ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ ԲԱԲԱՅԱՆԻ հետ:

Նա որ մտնի մետրո, էլ կարա՞ դուրս գա. Գեւորգ Պետրոսյանը՝ Արայիկ Հարությունյանին

«ՆԱԽԿԻՆՆԵՐԻ ՎՐԱ ՄԵՂՔԸ ԲԱՐԴԵԼՈՎ` ՆԵՐԿԱՅՈՒՄՍ ՆՄԱՆ ՊՐՈՑԵՍՆԵՐՆ ԱՌԱՋ ՏԱՆԵԼԸ ՍԽԱԼ Է»

– Պարոն Բաբայան, վերջին օրերին Ձեր հանձնաժողովի ոլորտներին առնչվող մի քանի դեպքեր տեղի ունեցան, բայց զարմանալիորեն նիստի ժամանակ որեւէ անդրադարձ չեղավ: Օրինակ` Խորենացի 13 հասցեում գտնվող նախկին Լուսավորության նախարարության շենքը քանդելու հետ կապված: Ի՞նչ կասեք այս մասին:

Ճիշտն ասած, ես էլ էի ակնկալում, որ նման նախաձեռնություն կլինի հանձնաժողովի նախագահի կողմից, բայց չեղավ: Ամեն դեպքում, ես տեղի ունեցածի հետ կապված ֆեյսբուքյան իմ պատին դժգոհություն հայտնել էի, որովհետեւ նախկինում էլ, Երեւանի ավագանի եղած ժամանակ, անընդհատ բարձրաձայնում էինք նման խնդիրները: Անգամ հիշեցի, պարոն Իգիթյանի խոսքը, որ Արամի փողոցի շենքը քանդելու հետ կապված ասել էր, թե «սարայ» էր եւ այլն, դեռ Արամի փողոցի վրա քանդված շենքը մի քիչ ավելի ոչ ճարտարապետական կամ ոչ գրավիչ տեսք ուներ, բայց այս դեպքում գործ ունենք մի շենքի հետ, որը Երեւանի կոլորիտի մի մասն էր եւ իրականում կոլորիտային շենք էր, ուներ ճարտարապետական ճիշտ լուծումներ, կառուցվածքային զարդաքանդակներ, կամարներ, որոնք բնորոշ են հին Երեւանին: Ես հարց էի ուղղել, որ եթե պետք է այն վերականգնվի, ինչո՞ւ քանդվող շենքի յուրաքանչյուր քարը չի համարակալվում, այլ ուղղակի «բուլդուզերով» քանդվում է: Այսինքն` այն մարդկանց աշխատանքը, ովքեր ժամանակին էներգիա, ջանք ու սեր էին դրել Երեւանը կերտելիս, որն այդ զարդաքանդակների մեջ կարելի էր տեսնել ու զգալ, հիմա բարբարոսաբար քանդվում է: Իրոք, ցավով եմ ասում այս ամենը: Այն, որ ասում են, թե այն տրվել է մասնավորին այսինչ թվին, պետք է վերակառուցվի այնինչ թվին կամ որոշումը կայացվել է նախկինում եւ այլն, հարցի լուծում չէ: Նախկինների վրա մեղքը բարդելով` ներկայումս նման պրոցեսներն առաջ տանելը սխալ է:

​​​​​​​Հակահայրենադարձության մեկնարկը Հայաստանո՞ւմ

Ի վերջո, ինչո՞վ են տարբերվում ներկայիս քաղաքային իշխանությունները նախորդներից, եթե, ինչպես Դուք նշեցիք, նախկինում կասեին` սարա էր, հիմա էլ ասում են, թե շենքը պատմամշակութային հուշարձան չէր...

Խոսակցության այդ կոնտեքստը չեմ սիրում, որ ասում են` դուք ոչինչով չեք տարբերվում, նման եք, կողմ եք... Ինձ հետաքրքիր է հետեւյալ փաստը` ժամանակին բողոքում էին այդ երեւույթների դեմ, բայց հիմա ոչինչ չի փոխվել, բայց չէ որ այդ նույն արժեքները հիմա էլ պահպանելու կարիք ունեն: Պետք չէ ասել, որ բան է փոխվել, ոչինչ էլ չի փոխվել: Եթե երեւանասեր ես կամ քո արժեքների մեջ մտնում է տեսնել Երեւանի կոլորիտային շենքերը, տները կամ կառույցները, դու դրա պահապանը կամ պաշտպանը պետք է լինես:

«Նոր Կտակարանի իմ ամենասիրած կտորներից մեկը». Նիկոլ Փաշինյան

Դե էսքիզների համաձայն, պահպանելու են շենքը` «ակվարիումի» մեջ դնելով:

Ի՞նչ է սա նշանակում: Ես չտեսա այն գաղափարը, որ շենքը պետք է վերականգնվի, որովհետեւ գոյություն ունեն աշխատանքի ձեւեր, համարակալվում են, գծաչափվում են, զգուշությամբ են քանդում: Եվ նշում են, թե շենքի ֆասադային մասը տարիների ընթացքում ենթարկվել էր եսիմինչերի, մինչդեռ ակնհայտ է, որ ոչ մի բանի չէր ենթարկվել: Այնպես որ, այդքան վստահություն չունեմ, որ այդ շենքը ինչ-որ ձեւ կվերականգնվի, եւ սա կմնա ապագայի կամ իրենց խղճի վրա: Փաստ է, որ այն կարելի էր վերականգնել, վստահ եմ` կառուցապատողն էլ կաներ, եթե քաղաքաշինական այդպիսի պահանջ դրվեր: Չէ որ նրա շահերից է բխում քաղաքապետարանի հետ փոխզիջումային ինչ-որ տարբերակի գալը: Սա սովորական գործարք է, որտեղ երկու կողմն էլ կշահեր:

Նիկոլ Փաշինյանը Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում մոմ է վառել երեկվա ողբերգությունից մահացած 4 երեխաների և նրանց տատիկի հոգիների հանգստության համար

Մարդիկ ժամանակին պայքարում էին «Փակ շուկայի», Մաշտոցի պուրակի պահպանման համար, իսկ հիմա ի՞նչ եղան այդ երեւանասեր ակտիվստները:

Ցավով պետք է ասեմ, որ քաղհասարակության այս պասիվացումը անդրադառնալու է ամեն ինչի վրա: Նախկինում այդ մարդիկ ձայն էին բարձրացնում, բողոքում էին եւ դրա շնորհիվ դժգոհողները կամ ներքին անհանգստություն ունեցողները հանրապետության կամ քաղաքի տարբեր հատվածներում միավորվում էին ընդհանուր գաղափարի շուրջ, ու ինչ-որ շարժում էր սկսվում: Իսկ հիմա, կարծես, տարօրինակ ձեւով այդ ամենը չկա: Չգիտեմ ուր են, բայց հարցը ոչ թե այն պետք է լինի, թե ուր են, այլ մտահոգի, թե ինչու չկան, ինչն իսկապես ցավոտ խնդիր է:

​​​​​​​«Երբ վարչապետը իրեն թույլ է տալիս խմբագրել անգամ Ավետարանը...»

«ԺԱՄԱՆԱԿԻՆ ԲՈՂՈՔՈՂՆԵՐԸ ՀԻՄԱ ՇԱՀԵԿԱՆ ՎԻՃԱԿՈՒՄ ԵՆ»

– Եվս մեկ հարցի մասին հանձնաժողովը լռեց, մինչդեռ Արցախում բավական լուրջ արձագանք էր գտել Համլետ Ղուշչյանի հարցազրույցը Ռուբեն Հախվերդյանի հետ, որտեղ վերջինս, մեղմ ասած, վիրավորել էր արցախահայությանը: Ինչպե՞ս եք Դուք վերաբերվում դրան:

Չեմ կարծում, թե պետք է անդրադառնալ այդ  հարցին, որովհետեւ Հախվերդյանի երգերը բոլորը սիրում են: Նման խոսակցություններ կարող է ամեն տեղ, ամեն փաբերում էլ լինել: Ընդունենք` մարդը լավ երգիչ է, եւ շատերը, ինչպես ինքն է ասում, «բազմացել են իր երգերի տակ», բայց սա, մասնավոր ինչ-որ արվեստագետի կամ թեկուզ հասարակության կողմից ընդունելի ինչ-որ մարդու ոչ ընդունելի խոսակցություն էր, որին ես չեմ անդրադառնա: Նույնիսկ չեմ էլ նայել այդ հաղորդումը, որովհետեւ արդեն իսկ շատ անդրադարձ կա: Զարմանում եմ, թե ինչու են արտգործնախարարի մակարդակով ռեակցիա տալիս, անկեղծ չեմ հասկանում, որովհետեւ պետք էր ուղղակի նշանակություն չտալ:

Նիկոլ Փաշինյանը ծանոթացել է Հյուսիսային ավտոկայանում իրականացվող աշխատանքներին

Որեւէ կերպ հանձնաժողովի նիստին անդրադարձ չեղավ նաեւ «Ես համալսարանական եմ» նախաձեռնության անդամ Նարեկ Մալյանի վրա «Ռեստարտ» խմբի հարձակման մասին, թեպետ առանցքում ԵՊՀ-ի շուրջ ստեղծված աղմուկն էր, եւ խոսքը կրթական ոլորտին է վերաբերում...

Ցանկացած դեպքում դեմ եմ բռնությանը: Նախկինում էլ իրենք էին բողոքի ակցիաներ անում, հիմա իրավիճա՞կ է փոխվել, որ միայն մի կողմից բողոքող կա: Վերջապես հասարակության կողմից բողոքները ինչ-որ ձեւով ինդիկատոր է` որոշելու, թե ինչ-որ մի տեղ ինչն է ճիշտ կամ սխալ, հիմա լավ են անում, թե` վատ, պոպուլիստական է այդ բողոքը, թե` ոչ, սա չէ էականը, այլ այն, որ հարցի շուրջ կա բանավեճ: Բայց ի՞նչ է նշանակում բռնությամբ խնդիր լուծել, հիմա հետադարձ քայլն է կատարվում, եւ ասում են` այստեղ ձեզ համար Ուկրաինա մի սարքեք, որովհետեւ Ուկրաինայում է եղել նման նախադեպ, երբ բռնությունով որոշ մարդկանց, կոպիտ ասած, նսեմացնում էին, ստորացնում, հասարակական պարսավանքի ենթարկում: Այդ ամենն Ուկրաինային շատ վատ տեղ տարավ, հետեւաբար դեմ եմ նման գործելաոճին: Ժամանակին բողոքողները, հիմա շահեկան վիճակում են հայտնվել, բայց հիմա էլ այլ կողմից կան բողոքողներ: Իսկ եթե բողոք կա, նշանակում է ցավոտ տեղ կա, եթե ցավոտ տեղ կա, ուրեմն` թող բարձրաձայնեն, հայտնեն իրենց բողոքը: Այդ մարդիկ կունենա՞ն համակիրներ, կտնեսնեք, թե քանի հոգի են, ինչ տիպի խնդիր են ձեւակերպում, վերջիվերջո, մենք ժողովրդավարական երկրում ենք ապրում եւ պետք է որոշենքինչ ենք ուզում դառնալ:

​​​​​​​«Ամուլսարի հանքի շահագործման դեմ պայքարը որոշ շրջանակների կողմից գրեթե մոնոպոլացվել է»

«ՎԱՐՉԱՊԵՏԻ ՍՏԱՏՈՒՍՆ Է ԷԺԱՆԱՆՈՒՄ»

– Տեղի ունեցածին անդրադարձել էր նաեւ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը` ասելով, թե բռնությունը պետք է կոշտ իրավական հակազդեցություն ունենա: Արդյոք սա վարչապետի մակարդակով որոշվելիք հարց էր:

Խնդիրն այնքան է բարձրանում, որ վարչապետը սկսում է արձագանքել: Մինչդեռ սա այն հարցն է, որ պետք է հենց այդ հատվածում լուծվեր եւ վերջ: Օրինակ, վարչապետը գնում է Չարենցավանի ինչ-որ դպրոց` ուսուցիչների եւ աշակերտների փոխհարաբերության ինչ-որ խնդիր լուծելու: Ախր, սա պետք չէ, եթե, ասենք, տնօրենին անընդհատ անհանգստացնում են միջին ու դրանից ցածր մակարդակի մենեջերները, այդ մարդկանց պետք է գործից հանել, ոչ թե նրա համար, որ նա պետք է խնդիրը կոծկեր, այլ` լուծեր: Այսինքն` նշանակում է, որ մարդիկ չեն տիրապետում իրավիճակին, չունեն այնքան հեղինակություն կամ արդարության կամ օրենքի տիրապետելու այն ուժը, բանակցային հմտությունը, որով կարողանան խնդիրը լուծել: Եվ եթե խնդիրը եկել, հասել է վարչապետին, նշանակում է, որ մի քանի ոլորտ այդպես բարձիթողի, ոչ ադեկվատ վիճակում է: Ի վերջո, ոստիկանությունը չպետք է թույլ տար, որ բանը հասներ այստեղ, հասարակությունը պետք է քննադատեր բռնությունը, իսկ մտավորականներն իրենց ռեակցիան ընդհանրապես կորցրել են: Նախկին իշխանության ժամանակ մի խնդիր կար` մտավորականներին ինչ ասում էին` կա՛մ լուռ էին, կա՛մ ասում էին` կեցցե՜ք, հիմա էլ բոլոր մտավորականները լուռ են, չես հասկանում, թե ինչու: Այնպես որ, գտնում եմ, որ խնդիրը չպետք է այնքան անլուծելի մնա, որ վարչապետը արձագանքի, սա նշանակում է, որ այս խնդիրը եփվում է մի տեղ, ու օպերատիվ տվյալները հասել են այն մակարդակի, որ վարչապետն է արձագանքում: Այսինքն` դժգոհողների կամ ընդդիմացողների բանակնե՞ր է սկսել առաջանալ, որ ԱԱԾ-ից կամ ոստիկանությունից զեկուցել են վարչապետին, որ  վերեւից ասի` հանգիստ նստեք տեղներդ: Ոստիկանությունում հաղորդումը տրված էր, հանցագործությունը` արձանագրված, պետք է այս փաստերի վրա գործը գնար առաջ, ի՞նչ է նշանակում վարչապետը խառնվի, նույնիսկ վարչապետի ստատուսն է էժանացնում, որ հասարակությունն արդեն պահանջում է, որպեսզի յուրաքանչյուր կենցաղային խնդրի վարչապետն արձագանքի:

«Ոչ մի քաղաքական ուժ առանձին վերցրած միայնակ չի կարողանալու հաղթել այն հրեշին, որի պայմանական անունը Նիկոլ Փաշինյան է». Արմեն Աշոտյան

ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

 

КОМСОМОЛЬСКАЯ ПРАВДА