o C     16. 10. 2019   : :

ԿԱՐՃ ԼՈՒՐԵՐ

Որքանով է ռեալ Պաշտպանության նախարարի «ներքին համոզմունքը»

13.08.2019 14:05 ՕՐՎԱ ՊԱՏԿԵՐ ՀԱՆՐՈՒԹՅՈՒՆ
Որքանով է ռեալ Պաշտպանության նախարարի «ներքին համոզմունքը»

Երեկ թշնամու ձեռքին հայտնված զինծառայող Արայիկ Ղազարյանի հետ կատարվածն ադրբեջանական պաշտոնական աղբյուրները ներկայացնումեն, որպես հայկական բանակում տիրող, այսպես ասած, ոչ կանոնադրական հարաբերությունների արդյունք: Ավելի պարզ ասած, թե Արայիկին ճնշել են, եւ նա գերադասել է փախչել թշնամու մոտ: Հասկանալի է, եթե ազերիների ասածը հաստատվի, դա մեզ մոտ ոչ միայն ռազմական, այլ նաեւ, հասկանալի պատճառով, քաղաքական լուրջ սկանդալ կառաջացնի: Ուստիեւ, ՀՀ ՊՆ-ից չհապաղեցին հանդես գալ հերքումներով: Այսպես, նախարարության մամուլի ծառայությունը պնդում է. «... Իրականությունը խեղաթյուրված ներկայացնելը եւ սեփական վայրագությունները դիմացի կողմին վերագրելը ադրբեջանական քարոզչամեքենայի վաղուց ծանոթ գործելաոճն է: ԱՀ ՊՆ մամուլի ծառայությունը հորդորում է հավատ չընծայել ադրբեջանական կողմի ստահոդ պնդումներին, որոնք նպատակաուղղված են միմիայն հայ զինվորի կերպարը նսեմացնելուն, եւ սպասել ընթացող քննության ավարտին, որի արդյունքները հասանելի են լինելու հանրությանը»: Նախարարը՝ Դավիթ Տոնոյանն էլ իր հերթին հորդորելով՝ չհավատալ ադրբեջանական քարոզչամեքենային, Արայիկի գերի ընկնելը բացատրում է այսպես. «Դեռեւս իրականացվում է հետաքննություն: Ես ներքին համոզմունք ունեմ, որ ինքն ուղղակի մոլորվել է»։

«Ինքնորոշում, թե՞ մարզպետ». Լիլիթ Գալստյան

Իհարկե, սպասելի է, որ ազերիները մի իսկական քաղաքական շոու կսարքեին իրենց ձեռքն ընկած հայ զինծառայողի թեմայով: Բայց նաեւ նկատենք, որ որ մեր ՊՆ-ի հակափաստարկները, մեղմ ասած, թույլ են: Այսինքն, հիմնական շեշտը դրվում է դեռ շարունակվող նախաքննության վրա, թեեւ այստեղ նախաքննելու մի ինչ-որ բան էլ չկա: Զինվորն «անհետացել» է դիքից, որտեղ կան սահմանափակ թվով զինծառայողներ: Հաշվի առնելով դեպքի հրատապությունը, նրանց քննելն ու տեղի ունեցածը ջրի երես համելը ժամերի գործ պետք է լիներ: Այսինքն, եթե իրոք Արայիկը մոլորվել է, ապա դա արդեն իսկ պետք է ոչ թե Տոնոյանի «ներքին համոզմունքը» լիներ,այլ՝ նախաքննության բացահայտումը:

Առավել եւս, որ զինծառայողի՝ թշնամու ձեռքին հայտնվելու փաստը միայն հաշված վարկածներ կարող է ունենալ: Նախ մոլորվելը: Սակայն խոսքը հարավային ուղղության մասին է, այսինքն՝ հարթավայրային գոտու, որտեղ մոլորվելը, երկկողմ ականապատված տարածքներով անվնաս անցնելն ու թշնամու դիրքերին հասնելը ամենաքիչ հավանականություն ունեցող տարբերակն է: Ու թե ինչու է Տոնոյանի «ներքին համոզմունքը» հենց այդ վարկածի օգտին, դա էլ կարելի է կռահել. մյուս հավանական վարկածները բանակի համար պատվաբեր չեն: Այսինքն, զինծառայողը կարող էր նաեւ ազերիների դիվերսիոն խմբի կողմից գերի վերցվել: Բայց եթե պարզվի, որ այդպես է, ապա կստացվի, որ ադրբեջանական դիվերսանտները հարթավայրային գոտում կարողանում են մեր դիրքերին հասնել ու զինվոր գողանալ, որի ողջ պատասխանատվությունը կընկնի մեծ ու փոքր հրամանատարության վրա: Եվ մեկ էլ ինչ-ինչ պատճառներով զինվորի՝ կամավոր շփման գիծն անցնելու վարկածն է, որը, ինչպես նշեցինքն, ոչ միայն ռազմական, այլ նաեւ՝ քաղաքական հարթակում է ծանր խնդիրներ առաջ քաշում: Կա նաեւ մեկ այլ վարկած. զինվորինհ պարզապես ծախել են թշնամուն, սակայն տվյալ դեպքում սրա հավանականությունը միայն տեսական է եւ զրոյին մոտ: Նրանք, ովքեր ինչ-որ չափով ծանոթ են շփման գոտուն եւ հարավային ուղղությանը կհաստատեն, որ այլ վարկած պարզապես չկա:

Ուրեմն ո՞րն է հնարավոր վարկածներից ավելի հավանական: Երբ Տոնոյանը դեռ չավարտված հետաքննության պարագայում խոսում է «ներքին համոզմունքից», իհարկե, դա առնվազն տարակուսանքներ է առաջացնում, քանի որ ունի հետաքննությունն ուղղորդելու տեսք: Բայց նաեւ, նման հայտարարությունը բարձրացնելու փոխարեն, նվազեցնում է այդ վարկածի հավանականությունը: Եվ մյուս կողմից. այն, որ մեր բանակում, ցավոք, այսպես կոչված ոչ կանոնադրական հարաբերությունների պակաս չկա, վկայում են թեկուզեւ այնսպանություն-ինքնասպանությունների դեպքերը, որոմց մասին հատկապես վերջին ժամանակներս այդքան հաճախակի ենք լսում: Չէ, ամենեւին էլ ադրբեջանական քարոզչաջրաղացին ջուր չենք լցնում, պարզապես փաստեր կան, որոնք անհրար է շրջանցել: Օրինակ բերենք թեկուզեւ վերջերս տեղի ունեցած դեպքը, երբ 19-ամյա զինծառայող Վոլոդյա Գալոյանի դին հայտնաբերվեց դիտակետից  50 մետր հեռավորության վրա: Ըստ քննության, զինծառայողը սկզբում փորձել է կրակել մարտական դիրքի ավագի վրա, բայց նրան չի հաջողվել սպանել սպային: Դրանից անմիջապես հետո Գալոյանը լքել է մարտական դիրքը: Մի քանի ժամ անց հայտնաբերվել է նրա մարմինը՝ ծնոտի շրջանում հրազենային վիրավորումով, կողքին եղել է նրան ամրակցված ԱԿ-47 ինքնաձիգը: Մինչդեռ հարուցված քրեական գործի շրջանակներում՝ դիրքի ավագը ձերբակալվեց ենթակային մարմնական վնասվածքներ, դրանով այդ միջադեպը հարուցելու եւ զինվորին ինքնասպանության հասցնելու կասկածով: Այսինքն, եթե մի ճնշված զինվորը պատրաստ է սպանել հրամանատարին եւ չկարողանալով, խրամատից փախել է թշնամու կողմի, ապա ո՞վ կբացառի, որ նման մի դեպք է Արայիկինը չէ, միայն թե, նա ծառայակցի վրա կրակելու փոխարեն, կարող է՝ պարզապես փախել է թշնամու մոտ:

Ս.Աբրամյան

 

 

 

КОМСОМОЛЬСКАЯ ПРАВДА