ՆՇԵ՞Լ, ԹԵ՞ ՉՆՇԵԼ ԵՐԵՎԱՆԻ ՏՈՆԸ` ԱՅՍ Է ԽՆԴԻՐԸ

ՆՇԵ՞Լ, ԹԵ՞ ՉՆՇԵԼ ԵՐԵՎԱՆԻ ՏՈՆԸ` ԱՅՍ Է ԽՆԴԻՐԸ

Վերջին օրերին ֆեյսբուքահայությունն ակտիվ քննարկում է «Էրեբունի-Երեւան» տոնակատարությունների անցկացնել-չանցկացնելու հարցը: Նրանց մի մասը դեմ է Երեւանի 2797-ամյակը տոնելուն` փոխարենը առաջարկում են տոնի ամբողջ բյուջեն ուղղել սահմանամերձ բնակավայրերին: Իսկ ահա մյուս մասը կողմ է, ավելին` երկրորդ կողմը առաջարկում է տոնկատարությունն իրականացնել, իսկ մասնակցած արտիստներն իրենց ստացած հոնորարները փոխանցեն սահմանամերձ գոտի: Այս քննարկումները համացանցից տեղափոխվեցին իրական կյանք, որին վերջ չտվեց նույնիսկ Երեւանի քաղաքապետարանի պաշտոնական հայտարարությունը` Երեւանի 2797-ամյակը կնշվի բարձր մակարդակով:

Արդեն մի քանի տարի է, ինչ տոնին ընդառաջ հայ հասարակությունը բաժանվում է երկու խմբի եւ սկսում քննադատել միմյանց` պատճառը կրկին նույնն է` նշել, թե՞ չնշել Երեւանի տոնը: Եթե ժամանակին Արգիշտի թագավորն իմանար, որ իր կառուցած քաղաքի ամյակ նշելն այսպես դժգոհություն կառաջացնի հասարակության շրջանում, հավանաբար կհրաժարվեր քաղաք կառուցելու գաղափարից: Այսօր, ցավոք, ականատես ենք լինում, որ «Իմ ջերմ ու բարի քաղաքի» բնակիչները մաղձ ու ատելություն են թափում հենց այդ քաղաքի վրա:
Այս հրատապ խնդրի շուրջ «Իրավունքը» զրուցեց մշակույթի վաստակավոր գործիչների հետ:

«ԵՐԵՎԱՆԻ ՏՈՆ ՉՆՇԵԼԸ` ՆՇԱՆԱԿՈՒՄ Է ԱՄԲՈՂՋ ԱՇԽԱՐՀԻ ԱՌՋԵՎ ԼԱՑ ԼԻՆԵԼ»

ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ, կոմպոզիտոր ՄԱՐՏԻՆ ՎԱՐԴԱԶԱՐՅԱՆ.
- «Էրեբունի-Երեւան» տոնակատարությունը մեզ համար ունի մեծ նշանակություն: Ընդունելի եւ ողջունելի նախաձեռնություն է` հոնորարների տրամադրում սահմանամերձ համայնքներին, եթե որեւէ մեկը ցանկանում է, ապա կարող է իր ստացած հոնորարները տրամադրել այդ համայնքներին: Մեկ անգամ ասել եմ եւ կրկնում եմ, եթե մասնակցեի այդ տոնին եւ ստանայի հոնորար, կփոխանցեի սահմանամերձ գյուղերին: Չնայած` չգիտեմ էլ ինչ չափի հոնորար են ստանում մասնակիցները: Եթե կա նման նախաձեռնություն` գումար փոխանցել սահմանամերձ գյուղերին, ապա նախաձեռնությունը կարելի է իրականացնել` անկախ տոնի լինել չլինելուց: Երեւանի տոնը չնշելը նշանակում է ամբողջ աշխարհի առջեւ լաց լինել` թե տեսեք մենք աղքատ ենք եւ այլն... Սա ճիշտ չէ: Տոնի նշանակությունը միայն մեզ համար չէ մեծ, այլ ամբողջ հայության: Տոնը պետք է տոն լինի:

«ԻՐԱՐ ՑԱՎ ՊԱՏՃԱՌԵԼՈՎ` ՈՒՐԱԽԱՑՆՈՒՄ ԵՆՔ ՄԵՐ ԴՈՒՇՄԱՆԻՆ»

ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ, դերասանուհի, հաղորդավարուհի ԶԱՌԱ ԱՐԱՄՅԱՆ.
– Երեւանի տոնակատարությունների անցկացման հիմնադիրներից մեկն իմ հայրն է եղել` Ֆելիքս Արամյանը, ով ամեն ինչով իր սերն ու հարգանքն է արտահայտել Երեւանի նկատմամբ: Այսօր նա հիվանդ է, եւ նրա կյանքի յուրաքանչյուր օրը թանկ է մեզ համար: Մի պահ, երբ  պատկերացրեցի, որ տոնակատարությունը կարող է տեղի չունենալ, մեծ ցավ ապրեցի: Այդ տոնակատարություններից, երբեւէ ֆինանսական օգուտ չեմ ունեցել: Ես իմ պատերազմն եմ ունեցել, որտեղ կռվել եմ 16 տարի եւ ցուրտ ու մութ  տարիներին ամեն օր ասել` Երեւանն է խոսում: Մենք այլ ձեւով ենք պայքարել, որպեսզի ժողովուրդը չընկճվի: Կարծում եմ, որ այսօր մեր ամբողջ ուժն ու եռանդը, սիրտն ու հոգին սահմանին պետք է լինի, քանի որ այնտեղ է մեր ամենաթույլ տեղը: Բայց, միեւնույն ժամանակ, թշնամուն չպետք է ցույց տանք, որ մենք ընկճվել ենք, այլ մեր պապերի օրինակով, որոնք պատերազմի դաշտում պարում էին քոչարի, ցույց տանք, որ ուժեղ ենք: Չպետք է թուլ տանք, որ թշնամին տեսնի մեր թուլությունը եւ մտածի, որ ճնշվել ենք ու դարձել թիրախային: Մեկս մյուսին դառնացնելով` ոչինչի չենք հասնի, պետք է հասկանանք, որ մեր ուժը միասնության մեջ է, մենք հաղթել ենք այն ժամանակ, երբ միասնական ու «դուխով» ենք եղել: Այդքան դեմ են քաղաքապետարանի կողմից իրականացվող տոնակատարությանը, չէ՞ որ այնտեղի աշխատողներն էլ են հայ ազգի ներկայացուցիչներ, նրանց եղբայրներն էլ են սահմանին, չպետք է այնպես ներկայացնել, որ նրանք մեր թշնամիներն են: Իրար ցավ պատճառելով` ուրախացնում ենք մեր դուշմանին: Որպես մահամերձ հոր զավակ, կարծում եմ` այդ տոնակատարությունները պետք է լինեն, որպեսզի սկսված գործը կիսատ չմնա, եւ հետո` թշնամին չտեսնի ու ասի, ամեն տարի տոնը նշում էին, իսկ այս տարի չեն նշում, քանի որ թուլացել են: Ոչ, չենք թուլացել, ժպիտը մեր դեմքին պետք է ցույց տանք, որ չենք թերացել:

Ներկայացրեց ԶՎԱՐԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԸ