Զարմացած

Եվ այսպես, զարմանալի նորություն է հայտնել ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղար Նիկոլայ Բորդյուժան` որ ՀԱՊԿ ակադեմիայի ստեղծման աշխատանքները կասեցվել են, եւ կասեցվել են դեռ անցյալ տարի: Իսկ ինչպե՞ս էր ստեղծվում ակադեմիան. «2013 թվականին ՀԱՊԿ քարտուղարությունը ՀՀ Ազգային անվտանգության խորհրդի հետ համատեղ ծրագիր էր մշակել Հայաստանի տարածքում ՀԱՊԿ ակադեմիայի ստեղծման համար, որտեղ պետք է պատրաստվեին ՀԱՊԿ անվտանգության ստորաբաժանումների կառույցների համար մասնագետներ: Այդ նպատակով գրանցվել էր «ՀԱՊԿ ակադեմիա հիմնադրամ» ոչ կոմերցիոն կազմակերպությունը»: Դե ինչ, խոշոր հաշվով, զարմանալի ոչինչ չկա, քանզի ով է տեսել, որ մի բանին դիպչի ԱՐԹՈՒՐ ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ ձեռքը, եւ դա աշխատի: Այն, որ այդպիսի կարեւոր հիմնարկության հարցում այն ժամանակ բարձր պաշտոն զբաղեցնող Բաղդասարյանը այդքան հանցավոր անփութություն է ցուցաբերել, ցույց է տալիս, որ գլխանց էլ նրա կողմնորոշումը դեպի ԵՏՄ եւ ՀԱՊԿ, մեղմ ասած, անկեղծ չի եղել:

Իսկ իրեն լուսավորիչ կամ լուսարար երեւակայող եւ արեւմտամետ նոր կուսակցություն ստեղծող ԷԴՄՈՆ ՄԱՐՈՒՔՅԱՆԻ մոտ, եթե թիվ մեկ իդեա-ֆիքսը Սովետական Միության ստվերի դեմ պայքարելն էր, ապա երկրորդը` սերնդափոխությունն է: Բայց ինչպիսի սերնդափոխություն. «Պետք է ամեն ինչ անել, որ սերնդափոխությունը նաեւ լինի արժեքային, որովհետեւ հնարավոր է սերնդափոխություն իրականացնել` դաշտ բերելով տարբեր կուսակցությունների երիտթեւերի ներկայացուցիչների, որոնք որոշ դեպքերում ավելի վատն են, քան եղած կադրերը: Փոխարինելու պետք է գան մարդուն որպես բարձրագույն արժեք դիտարկողները, մարդու իրավունքների ջատագովները, որոնք իրենց գաղափարներով եւ նոր տեխնոլոգիաներով կկարողանան խնդիրներ լուծել»: Զարմանալի է, ինչո՞վ Մարուքյանի աչքին բոբո են երեւում ներկայիս երիտասարդ կուսակցականները: Երեւի թե նրանով, որ ավանդաբար բարձրագույն արժեքը համարում են ազգն ու պետությո՞ւնը: Չէ՞ որ գրեթե որ կուսակցությունն էլ վերցնես` լինի իշխանական, թե` ընդդիմադիր, դժվար թե այդտեղի երիտթեւը զբաղվի, ասենք, գոմիկների պաշտպանությամբ, ելնելով նրանից, թե մարդը բարձրագույն արժեք է: Համ էլ, մեր քաղաքացիներն այնքան են զզվել «մարդու իրավունքներ» կոչվող նորօրյա էրզաց-կրոնից, որ իրավապաշտպան բառը լսելով` գրեթե միշտ տարբեր սաքունցների են պատկերացնում:
«ԷՐԵԲՈՒՆԻ-ԵՐԵՎԱՆԻ» 2797-ամյակը նշելու վրա ինչ ցեխ ասես լցվեց, սակայն ստանդարտ հակաիշխանական մեղադրանքներին զարմանալիորեն հավելվեց մի այնպիսի գարշանք, որ ապշում ես: «Յան» ազգանունով ոմանք (մարդու լեզուն չի պտտվում դրանց հայ անվանել) ոչ ավել-ոչ պակաս որոշել են «հիմնավորել» իբր մեր մայրաքաղաքի 2797 տարեկան լինելը կեղծիք է, դրանով իսկ ձայնակցելով ադրբեջանական կեղծարարներին: Ավելին` նրանք զարմանալիորեն նույնիսկ գերազանցեցին մեր քոչվոր հարեւաններին` եթե թուրքերը, Երեւանը թուրքական հռչակելով հանդերձ, գոնե ասում են, թե 500-600 տարվա պատմություն ունի, այդ պղծարյուն ժխտողները ճչում են, թե անգամ 15-րդ դարում ոչ մի Երեւան չի եղել: Դե ինչ ասես, Նժդեհն իրավացի էր, որ չկան անտականք ազգեր, բայց մեր տականքն անմրցելի է:

Զարմացած է
ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ