«ԴԱՍԱԿԱՆԸ ԷՍՏՐԱԴԱՅԻՆ ՄՂԵԼ Է ՀԵՏԻՆ ՊԼԱՆ»

«ԴԱՍԱԿԱՆԸ ԷՍՏՐԱԴԱՅԻՆ ՄՂԵԼ Է ՀԵՏԻՆ ՊԼԱՆ»

Անցնող տարին Արամ Խաչատրյանի անվան համերգասրահի եւ Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի համար բուռն էր ու հագեցած: Նախ` տարեսկզբին սկսվեց համերգասրահի վերանորոգումն ու վերազինումը, իսկ նվագախումբը համերգային հյուրախաղերով եղավ աշխարհի տարբեր երկրներում` համերգները նվիրելով Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին: «Իրավունքի» հետ զրույցում համերգասրահի տնօրեն ՌՈՒԶԱՆՆԱ ՍԻՐՈՒՆՅԱՆԸ ամփոփելով տարին` կարեւորեց նաեւ Ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի 90-ամյակով:

ԻՐԱԶԵԿՈՒՄ ԷԻՆ 100-ՐԴ ՏԱՐԵԼԻՑԻ ՄԱՍԻՆ

-Մեծ աշխատանքից հետո կարող եմ ասել, որ մեզ հաջողվեց, ամեն ինչ անել պատշաճ, բայց բավականին դժվարություններով: Ամիսներ շարունակ փորձերն անցկացնում էինք Ամերիկյան համալսարանի դահլիճում, իսկ Օպերայի եւ բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի շնորհիվ չտուժեցին մեր ուրբաթօրյա համերգները: Դրան զուգահեռ` նախապատրաստվեցինք շրջագայությունների` 100-րդ տարելիցի շրջանակներում ունեինք բավականին շատ ուղեւորություններ, որը մեկնարկեց հենց ապրիլ ամսից` Սկանդինավյան երկրներով, որտեղ ունեցանք չորս փայլուն համերգ: Ընդհանրապես, տարվա մեր բոլոր համերգները նվիրված էին Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին` անկախ նրանից դրանք եղել են աբոնեմենտային համերգներ, թե փառատոնի շրջանակներում: Մենք կարողացել ենք հասնել նրան, որ նույնիսկ փառատոնի շրջանակներում, տվյալ երկրները նույնպես համերգները նվիրեցին 100-րդ տարելիցին: Իհարկե, այս շրջագայությունները հնարավոր չէր լինի իրականացնել, եթե մեր պետությունը` ՀՀ մշակույթի նախարարությունը եւ 100-րդ տարելիցի գրասենյակը չֆինանսավորեին մեր ճանապարհածախսը: Մեր երաժշտության  լեզվով աշխարհում մարդիկ իրազեկվեցին 100 տարվա մեր ծանր վշտի մասին:
- Օտար հանդիսատեսը երաժշտությունը լսելով` ինչպե՞ս իմացավ Հայոց ցեղասպանության մասին:
- Հաճախ իրազեկման խնդիր էր առաջանում, բայց բոլորս` մեր անձնակազմը, ինչպես նաեւ տվյալ երկրներում Հայաստանը ներկայացնող դեսպաները, որոնք մշտապես մեր կողքին էին, նույնպես երաժշտության լեզվով իրազեկում էինք հանդիսատեսին` 100-րդ տարելիցի մասին:

«ՉԻ ԿԱՐԵԼԻ ՄԻԱՆՇԱՆԱԿ ԱՍԵԼ, ՈՐ ԱՄԵՆ ՀԱՐՑ ԼՈՒԾՎԱԾ Է»

-Տիկին Սիրունյան, սեպտեմբերից համերգասրահն արդեն վերանորոգված ու վերազինված բացեց իր դռները, կարելի՞ է ասել` էլ խնդիրներ չունեք:
- Նախ` դասական երաժշտության 9-րդ փառատոնի մեկնարկով բացվեց մեր վերանորոգված ու վերազինված համերգասրահը: Ի դեպ, փառատոնը եւս նվիրված էր 100-րդ տարելիցին, որի շրջանակներում աշխարհի տարբեր երկրներից եկած 25 մենակատարներ նույնպես իրազեկված էին, նույնիսկ բոլոր մամլո ասուլիսներում բարձրաձայնում էին այդ մասին: Կարծում եմ` նրանցից յուրաքանչյուրը մի դեսպան է դառնում` իր երկրում իրազեկելու 20-րդ դարի առաջին Ցեղասպանության մասին: Իսկ ինչ վերաբերում է խնդիրներին, իհարկե չի կարելի միանշանակ ասել, որ ամեն հարց լուծված է, որովհետեւ այս մեծ  կառույցում ինչպե՞ս կարող է խնդիր չառաջանալ: Այսօր մեր ձայնային տեխնիկայի խնդիրը մնաց երկրորդ պլանում, բայց մենք առաջնայնությունը տվեցինք լուսային տեխնիկային, քանի որ նվագախմբի համար շատ կարեւոր էր ունենալ ճիշտ լույսեր: Եթե սկսենք մտածել, թե ինչ մնաց ետեւում, ապա մնացին երաժշտական գործիքները, բայց լիահույս եմ, որ կլինի: Տա Աստված, մեր պետությունն այնքան հնարավորություններ ունենա, որ 1-2 տարուց մենք ունենանք լավ երաժշտական գործիքներ: Իսկ ընդհանրապես, դահլիճը եւ նվագախումբը մի առողջ օրգանիզմ են, եթե թերությունների եւ պահանջների մասին խոսենք, ապա այն անվերջ է: Աշխատում ենք որոշ բաներ ինքներս անել, իսկ գլոբալ խնդիրներին պետությունը ժամանակ առ ժամանակ աջակցություններ է ցուցաբերում են: Նաեւ շնորհակալ ենք մշակույթի բարեկամ ՎիվաՍել-ին, որը տարիներ շարունակ Ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի կողքին է:

«ՊԵՏՔ Է ԱՎԵԼԻ ՇՈՒՔՈՎ ՆՇԵՆՔ ՄԵՐ 90-ԱՄՅԱԿԸ»

-Փաստորեն` Ֆիլհարմոնիկի 90-ամյակն այդպես էլ ստվերո՞ւմ մնաց:
- Ուզում էինք տարեվերջն ուրախ նոտայով լիներ` 90-ամյակի համերգով: Սակայն, 90-ամյակն այնքան էլ փոքր թիվ չէ, եւ մտածեցինք, որ պետք է ավելի շուքով նշենք մեր տարեդարձը: Քանի որ Ֆիլհարմոնիկի առաջին համերգը եղել է մարտի 20-ին, որոշեցինք` 2016-ի մարտի 20-ին ամփոփել 90-ամյակը: Հատկապես, որ նախապատրաստում ենք մի փոքր  վավերագրական ֆիլմ եւ ուզում ենք անպայման գիրք տպագրել: Համերգը մի փոքր հետաձգվեց, բայց հանդիսատեսին ավելի պատշաճ մակարդակով կներկայացնենք 90 տարիների ամփոփումը` Հայոց ցեղասպանությունից անմիջապես տասը տարի հետո է ստեղծվել ֆիլհարմոնիկ նվագախումբ, որը վերածնունդի մի նոր ալիք էր Հայաստանում:

«ՏԱՐԻՆԵՐ ԱՌԱՋ ԵՐԱԶՈՒՄ ԷԻ, ՈՐ ԴԱՀԼԻՃՆ ԻՐ ԱՆՎԱՆՆ ՈՒ ՆՊԱՏԱԿԻՆ ԾԱՌԱՅԻ»

-Տիկին Սիրունյան, եթե նախկինում հանդիսատեսը Արամ Խաչատրյան համերգասրահ էր գալիս հիմնականում էստրադային համերգների համար, հիմա, կարծես թե, դասականը էստրադային մղել է հետին պլան:
- Տարիներ առաջ երազում էի, որ այս դահլիճն իր անվանն ու նպատակին ծառայի: Բայց նաեւ հասկանում էի, որ մեր պետության մեջ շատ քիչ են համերգային դահլիճները, դրա համար որոշ առումով, իհարկե, կոմպրոմիսի էի գնում, եւ ինձ համար անընդունելի համերգներ էին լինում դահլիճում: Այսօր ինքնաբերաբար ամեն ինչ փոխվեց, արդեն դասական համերգների ե՛ւ քանակն ավելացավ, եւ հանդիսատեսը, նաեւ նվագախմբերի թիվն է շատացել, ու արդեն հիմնականում դասական եւ ժողովրդական համերգներ են մեր դահլիճում տեղի ունենում: Դա մի կողմից շատ ուրախալի փաստ է, բայց տխրում եմ, երբ կիսադատարկ դահլիճներ ենք ունենում: Չեմ ուզում դա կապել հանդիսատեսի ֆինանսի հետ, որովհետեւ դասական երաժշտության համերգները շատ ավելի մատչելի են, քան մնացած բոլոր համերգները: Ֆինանսի բացակայությունը բացառում ենք առավել եւս, երբ մեր գնացուցակում ունենք զեղչային համակարգ` ե՛ւ ուսանողության, ե՛ւ թոշակառուների, ե՛ւ երաժշտական դպրոցների համար: Պարզապես, այսօր լսարանը մի քիչ պասսիվություն է դրսեւորում, բայց աստիճանաբար կհասնենք նրան, որ դասական եւ ժողովրդական համերգները կընթանան լեցուն դահլիճներում: Եթե արտասահմանում մենք ունենում ենք լեփ-լեցուն դահլիճներ, ապա նույնը չի կարելի ասել մեր երկրի մասին:

Զրույցը` ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆԻ