«Ձմեռ պապից մի բան կխնդրեի, որ ազգիս հպարտությունը վերականգնվի»

«ՁՄԵՌ ՊԱՊԻՑ ՄԻ ԲԱՆ ԿԽՆԴՐԵԻ, ՈՐ ԱԶԳԻՍ

ՀՊԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ՎԵՐԱԿԱՆԳՆՎԻ»

«Իրավունքի» տոնական «Ուղիղ կապի» հյուրն էր դերասան ԼԵՎՈՆ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԸ: Իհարկե, պահպանելով տոնական տրամադրությունը` Լ. Հարությունյանը ե՛ւ կատակեց, ե՛ւ քաղաքականացրեց Ամանորը ու, միեւնույն ժամանակ, անդրադարձավ մշակութային խնդիրներին:

«ԻՆՉՔԱՆ ԷԼ ՄԵԾ ԹԻՎ ՏԱՆ, ՉԾԱԽՎԵ՛Ք»

– Քանի որ տարին մոտենում է ավարտին, հետաքրքիր է, թե ո՞րն եք համարում տարվա ամենամեծ ձեռբքերումն ու ձախողումը (ՇՈՒՇԱՆ, ք. Երեւան):

– Ինձ համար ձեռքբերում էր, որ ճանաչեցի նոր սերնդին ուրիշ կողմից: Նոր սերունդը կարողացավ 10 եւ ավելի օր նստել Բաղրամյանում ու պայքարել: Բայց կուզենամ Ձեր հարցի միջոցով նրանց խնդրանք հղել` ինչքան էլ մեծ թիվ տան, չծախվե՛ք, ամենակարեւորը դա է: Ուզում եմ, որ մեր նոր սերնդի ամենամեծ խնդիրը լինի այն, որ ուզենա իր քայլերով մնալ այս ազգի պատմության մեջ: Թող այս սերնդի մեջ ծնվի մի մարդ, որ ուզենա գոնե 25-30 տարի հետո այս քաղաքում իր անունով փողոց բացվի: Խելոք սերունդ է գալիս ու ամենակարեւորը` տաղանդավոր: Իսկ ձախողումներին չանդրադառնամ… Ամեն ինչ լավ է լինելու, լուրջ եմ ասում, մեր ազգը լավն է:

– Ոչխարի տարուն կփոխարինի կապիկի տարին, ի՞նչ ակնկալիքներ ունեք 2016-ից (ԻՐԻՆԱ, ք. Երեւան):

– Իհարկե, 2015 թիվը շատ դաժան տարի էր, եւ կուզենամ, որ 2016-ում դրա շարունակությունը չլինի: Ուղղակի դաժան կենդանու տարի է գալիս, չեմ ուզում, որ մյուս տարի կապիկություն անեն… Ուզում եմ` ծախվողները քիչ լինեն, ու էս ազգը որոշի մի օր ոտքի կանգնել:

«ՈւԶՈՒՄ ԵՄ ԱՅՍ ԵՐԿՐԻՑ ՉԳՆԱԼ»

– Եթե լինի պատերազմ, առաջինը ո՞ւմ կսպանեք թուրքին, թե թուրքացած հային (ԳՈՌ, ք. Փարիզ):

– Ո՛չ կուզենամ նրան սպանեմ, ո՛չ նրան: Նախ ուզում եմ, որ պատերազմ չլինի, իսկ լինելու դեպքում, թեպետ շատ գանգուր բան եմ ասում, բայց հաղթանակը լինի առանց զոհերի: Մենք քիչ ենք, ամեն մի հայը մեր վրա երեւում է: Սահմանում խփված ամեն 20-22 տարեկան երեխան սրտիս դարդ է լինում: Իհարկե, մեկ-մեկ ուզում եմ ինչ-որ մեկին խփել, բայց հլը ման եմ գալիս` ում:

– Ո՞րն է եղել Ձեր կյանքի ամենադժվար շրջանը ու ինչպե՞ս եք հաղթահարել (ՄԱՐԻԱՄ ՄՈՒՇԵՂՅԱՆ):

– Եթե համեմատում եմ հիմիկվա հետ, հաղթահարած դժվարությունները դրանք շատ խնդալու են:  Այդիսկ պատճառով կարող եմ ասել, որ հիմա է իմ ամենադժվար շրջանը, որ ուզում եմ հաղթահարել: Ուզում եմ այս երկրից չգնալ, իմ երեխան հայ մեծանա: Բայց ժամանակ առ ժամանակ, երբ ամեն օր քնից արթնանում ես ու քեզ խաբված ես զգում, ուզում ես երկրից գնալ: «Բեզպրիդել» կա, որն ուզում եմ վերանա, այսօր ինձ ու քեզ վերաբերվում են որպես ռուսական վալյուտայի, որն ամեն օր իր գինը գցում է: Ինչ վերաբերում է դժվարությունները հաղթահարելուն, ես դա անում եմ սիրելով, չչարանալով ու չուզենալով ոչ մեկին վատություն անել: Եվ ամենակարեւորը` ինձ անընդհատ ուժ է տալիս, երբ մտովի հետ եմ գնում դեպի մանկություն ու նորից գալիս եմ: Երբ մտքով գնում ես մանկություն ու այնտեղից հետ ես գալիս, այնքա՜ն ճանապարհներ է բացվում քո առաջ… Պետք է ուժեղ լինել, ու հիշեք մի բան` ոչ մի դժվարություն չկա, որ չունենա ելք: Ուղղակի պետք է ունենալ համբերություն, ճիշտ վերլուծել եւ ելքը գտնել: Բայց մեկ-մեկ լինում է, որ ես էլ չեմ հաղթահարում, նստում եմ ու սպասում, ժամանակը գալիս է, ինքն իրեն հաղթահարվում է: Մեկ էլ ժամանակի հետ ընկերություն արեք, այն ամենալավ մարդն է, որը չունի ազգություն: Ժամանակը ամեն մեկիս կողքին է ու ամեն մեկիս հետ է, ուղղակի ժամանակին էլ մի վիրավորեք, հենց խելոք ես լինում, ինքը քեզ սիրում է:

– Ձեր բոլոր պատասխաններում, կարծես, ընդդդիմադիր դիրքերից եք հանդես գալիս, ինչո՞վ է պայմանավորված, որ Լեւոն Հարությունյանին երբեւէ չտեսանք ընդդիմադիր որեւէ քաղաքական գործչի կողքին կանգնած («ԻՐԱՎՈՒՆՔ»):

– Ես ընդդիմադիր չեմ, այլ ՀՀ քաղաքացի: Ասում եմ այն, ինչ ինձ հուզում է, ինչ ցավ է պատճառում` որպես հայի, որպես մարդու: Չեմ կարող ինչ-որ մեկի կողքին լինել, էդ ինչ-որ մեկը ինչքա՞ն անկեղծ ու եսիմ ով պիտի լինի… Չեմ ասում, թե ես եսիմ ով եմ, այլ իմ միակ ցանկությունն այն է, որ յուրաքանչյուր քայլի մեջ առեւտուր չլինի: Իսկ այսօր ամեն մեկը մի քայլում ծախվում է. մեկը կարող է առավոտն արթնանա, մի բան «բլթցնի», մյուս օրը սսկվի, որովհետեւ իրեն բան են առաջարկել: Իսկ ես ուզում եմ, որ վաղը, մյուս օրն իմ երեխեն ինձ չքրֆի: Կուզենայի ունենալ հնարավորություն ու ընդդիմադիր լինել, բայց այսօր ընդդիմադիր լինելու համար հովանավոր է պետք:

«ՄԵՐ ՁՄԵՌ ՊԱՊԻՆ ԱՄԵՆ ՕՐ ՄԵԶ ԽԱԲՈՒՄ Է»

– Ամանորյա եռուզեռը սկսված է, մարդիկ էլ կոկորդիլոս են գնում, էլ գոճի: Իսկ ինչպիսի՞ն է լինում Ձեր ամանորյա սեղանը (ԱՐՄԻՆԵ, ք. Երեւան):

– Շատ անիմաստ, պարզ, մեր տուն մարդ չի գալիս, մեկ-մեկ ես եմ զոռով բերում…(ծիծաղում են զանգահարողն ու հյուրը-հեղինակ):

– Եթե ավելի լո՞ւրջ:

– Ինչպես բոլորինը: Ճիշտն ասած, ես Ամանորը չեմ սիրում, որովհետեւ այդ օրերին իմ ազատությունն եմ կորցնում: Ինչ-որ պարտականություններ է գալիս անկախ քեզնից քո վրա, ու ուրիշները քո տեղը ինչ-որ բաներ են որոշում, իսկ ինձ համար իմ ազատությունը շատ թանկ է: Դեռ այս վերջին 20 տարին չեմ զգացել էդ տոնի հաճույքը, որովհետեւ այսօր իմ ու քո ազգը մեծ տոնակատարության կարիք ունի, որ կդիպչի մեր սրտերին: Մենք չենք կարողանում մեկս մեկիս սրտին դիպչել, այսօր ինչ-որ անում ենք, մի քիչ սարքովի է: Կուզենամ, որ 2016 թվականի վերջում ազգովի էդ ուրախությունն ապրենք ու ունենանք հաղթանակներ: Ուզում եմ, որ 2016 թվականի վերջում գոնե բոլորս հասկանանք, որ երջանկությունը լավ բան է, ու կարող ենք ազգովի երջանիկ լինել:

– Մինչեւ ե՞րբ եք հավատացել Ձմեռ պապիկին եւ եթե հնարավոր լիներ, ի՞նչ նամակ կգրեիք այսօր նրան (ԱՐՓԻՆԵ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ):

– Խնդրում եմ` այն, ինչ-որ ես կասեմ, թող երեխեքը չիմանան դրա մասին: Ձմեռ պապը միակ կերպարն է եղել իմ կյանքում, որը չեմ սիրել խաղալ, չեմ խաղացել ու չեմ ընդունել: Դա այն կերպարն է, որ ժամանակ առ ժամանակ երեխեքի մեջ առաջացնում է ինչ-որ լավ զգացողություն, հետո յուրաքանչյուր երեխա, երբ հասկանում է Ձմեռ պապ չկա, սթրես է ապրում: Ես միշտ հավատում եմ մի բանի, որը կա: Ամեն դեպքում, ինչպես իմ ու քո հավատն են այսօր ջարդել, նույն հոգեբանությունը երեխայի մոտ է: Մենք գիտենք, որ ունենալու ենք լավ հայրենիք, լավ պետություն` մեր ազգին իմանալով հանդերձ, բայց այսօր ամեն օր ապրում ենք հիասթափություն, որովհետեւ մեր Ձմեռ պապին ամեն օր մեզ խաբում է: Ամեն դեպքում, եթե նամակ գրելու լինեի ու իմանայի լավ Ձմեռ պապ է դիմացս, իրենից մի բան կխնդրեի` կասեի այնպես արա, որ ազգիս հպարտությունը վերականգնվի, ու իմ ազգանվան վերջին երեք տառը իր լավ ժամանակը ապրի, որ երբեք էս պետությունից դուրս գալուց հետո այդ երեք տառի համար չամաչեմ: Ես սիրուն, գանգուր, ռոմանտիկ բաներ չունեմ: Կյանքում ռոմանտիկ չեմ եղել, չեմ ջոգել լուսինը սիրուն է, թե` ոչ: Կամ որ ասում են` որն է քո սիրած թիվը, պատասխանում եմ` «լյուբոյը», որ նորմալ թիվ են տալիս, էդ իմ ամենասիրած թիվն ա:

ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

Հ. Գ.- Շարունակությունը կարդացե՛ք այստեղ: