Ինչու է հակաՀայաստանը հիսթերիկ քարոզ սանձազերծել «նախկինների» դեմ

Քաղաքագետ Աղասի Ենոքյանը տարակուսում է. «Էս ինչքա՜ն է էժանացել քաղաքականությունը, որ Նիկոլը կարողանում է մի շիշ արաղով Էդգար Ղազարյանի դեմ վարկաբեկում պատվիրի»:

Խոսքը բացարձակ քաղաքական և մարդկային զրո, «ալկաշ ակբար» Սուրեն Սուրենյանցին Հ1–ի եթեր բերելու մասին: Այդ ողորմելին հայտնի է նրանով, որ պարբերաբար ծեծ էր ուտում` ռեստորաններում ուտել–խմելու և հաշիվը փակելու փոխարեն «թռնելու» համար, նաև բանտ է նստել խարդախության համար, սակայն Սերժ Սարգսյանին հղած նամակ–աղաչանքով ազատվել է: Ի դեպ, նա վայրահաչել է ոչ միայն Էդգար Ղազարյանի, այլև Սերժ Սարգսյանի դեմ, ձևանալով «ո՛չ նախկին, ո՛չ ներկա» ընդդիմադիր...

Եթե խունտան քարոզչության և վարկաբեկման համար ներգրավում է անգամ լրիվ «դուրս գրված» քաղաքական թափոններին, ապա ուրեմն կապիտուլյանտներին անհրաժեշտ է ռեսուրսների գերլարում: Ընդ որում` ռեսուրսների, որոնք ֆորմալ առումով ՔՊ չեն: Եվ Նիկոլին ոչ այնքան պետք է, որ իրեն սիրեն, որքան` որ ատեն նախկիններին: Այդ նպատակով մոբիլիզացվել են ոչ միայն «դիվան» և օղու շիշ քշող «փորձագետները», այլև սոցցանցերի ամբողջ կեղծ ընդդիմադիր ռեսուրսը: Ու որ հատկապես կենտրոնացել են Սերժ Սարգսյանի և ՀՀԿ–ի վրա, նշանակում է, որ իրական ընդդիմության հենց այդ սեգմենտից են սպասում մահացու վտանգ իրենց խայտառակ իշխանավարմանը:

Սակայն բացի «նախկինների» դեմ թույն շնչելուց և արտաշնչելուց, շատ ինտենսիվ առաջ են տանում այն գիծը, որ Նիկոլին քվե տվողները մեղավոր չեն, ընդ որում` իբր նույնիսկ 2021–ին Նիկոլ ընտրածները հանցակից չեն հրեշավոր դավաճանությանը: Ինչպես արձանագրում է ՀՀԿ խորհրդի անդամ Տիգրան Վարդանյանը. «Պահ պահ պահ, հիմա էլ որոշ ընդդիմադիր ներկայացող քաղաքական դալտոնիկներ սկսել են Նիկոլին ընտրողներին պաշտպանել: Չէ, սրանց պես աներես, ավելի ճիշտ երկերեսանի գոյություն չունի: Մեկ հայհոյում են էդ մարդկանց, մեկ էլ պաշտպանում: 

Ասում են, թե բա մինչև չհասկանանք ինչի՞ մարդիկ դուրս եկան փողոց 2018-ին, ապա ոչ մի բան էլ չի փոխվելու»: 

Հատկապես 2018–ի մերժողներին արդարացնելու ջանքերը Տ. Վարդանյանը բացատրում է այսպես. «2018-ին` մինչև ապրիլի 16-ը, Նիկոլը չէր կարողանում 3000+1 մարդ ներգրավել, բայց մեկ էլ հոպ ու սկսվեց` ջուր բաժանելը, պիցցա բաժանելը: Արտաքին գերտերությունները իրենց տեղի ՀԿ-ների ներկայացուցիչներին ու գուբերնիստներին հրահանգեցին դուրս գալ փողոց. կար կոնսենսուս` մերժել Սերժ Սարգսյանին: Մերժում էին, որովհետև Նախագահն ատամ ցույց տվեց, իսկ տարածաշրջանում չէր կարող լինել ամեն ինչ այնպես, ինչպես, որ հիմա է: Սերժն էր խանգարում, որովհետև իր պատկերացումներն այլ էին Հայաստանի ու Արցախի ապագայի հետ կապված: 

Էլի մեր գրպանը գցելով ձեր մեղքերը, հարգելի «ընդդիմություն», դուք ստիպում եք, որպեսզի մենք անուն առ անուն սկսենք խոսել: Հավատացեք, ձեր ու ձեր առաջնորդների քաղաքական սև էջերը, մենք կմաքրագրենք ձեր դեմքին»: Այսինքն` երիտասարդ քաղաքական գործիչը տեսնում է միտում` ՀՀ Երրորդ նախագահի թիմը վարկաբեկելու և 2018–ի «մերժիզմի» պատեհապաշտ շահառուներին և ագենտուրային կրկին առաջին պլան բերելու: ՀՀԿ ԳՄ անդամ Արտակ Զաքարյանի գնահատմամբ. «Խելացի ժողովուրդները, սխալների համար հեռացնում են իշխանություններին` նրանց փոխարինելով ավելի պրոֆեսիոնալ, ավելի բանիմաց, ավելի փորձառու և ավելի պատասխանատու քաղաքական ուժերով: Ի սկզբանե հայերի մեծամասնությունը շատ լավ տեսնում ու հասկանում էր, որ պրոֆեսիոնալներին փոխարինել են դավաճաններն ու դիլետանտները: Բայց անտարբերությունը, անձնական նեղ խնդիրները, նախանձն ու չուզողությունը շատերին ստիպում էր պաշտպանել թուրքերի թավշյա դրածոներին և չընդունել, որ հեռացված «նախկին» իշխանությունները ազգային-պետական հարցերում ճիշտ էին:

Հայաստանում խոշոր եղջերավոր ու մանր կճղակավոր կենդանիները միայն չեն գիտակցել, թե ինչպիսի ողբերգություն է տեղի ունեցել 2018թ. ապրիլ-մայիսից սկսած և շարունակում են նիկոլին պաշտպանել»:

Սակայն բացի շահամոլության, անձնական բարդույթների և «աբիժնիկության» վրա խաղալու փորձից, էլ ի՞նչն է դրդում ջանք չխնայել արդարացնելու, անմեղ հանելու այն կոնտինգենտին, որի մեջ կան հարյուր հազարավոր պետականաքանդներ և դավաճանության ակնհայտ հանցակիցներ: Բանն այն է, որ և՛ առօրյա կյանքում, և՛ սոցիալական ցանցերում թափ է հավաքում այդ ազգադավ կոնտինգենտին սոցիալապես մեկուսացնելու, իզգոյ դարձնելու տենդենցը: Սրանք թեև շատ են, սակայն չեն կարող ռեալ իրենց կուք և փրկիչ Նիկոլին, քանի դեռ կա հանրային այդ տեսանելի և շատ անգամ` անտեսանելի ճնշումը, որը հղի է ցասման պոռթկումներով: Եվ գերխնդիր է դրված` ամեն կերպ թուլացնել այդ ճնշումը, որպեսզի ժեխը «դուխովանա» և չվախենա ի ցույց դնել հայ չլինելու իր ընտրությունը և նեցուկ կանգնել «վոժդին»:

Իսկ իրավիճակը, որում հայտնվել է երկիրը, զարհուրելի է: Քաղաքական ընդամենը երկու օրակարգ է մնացել` վերականգնում և վրեժ, մնացայալը պատրանք է: Ընդ որում` զրո պոպուլիզմով, պոպուլիզմն այլևս կապիտուլյանտների օրակարգը սպասարկելու հոմանիշ է: Նաև` «երրորդ ուժի» մասին ցանկացած պատրանք շատ վտանգավոր է: Ու քանզի բանականությունը չկորցրած ցանկացած քաղաքի այժմ շատ լավ հասկանում է, թե 2018–ի «մերժիզմով» ինչ է կորցրել, ապա ավելի ու ավելի պահանջարկված է դառնում հակապոպուլիստ, ականջահաճո խոստումներ չտվող Սերժ Սարգսյանի թիմը: Ու հենց դրա համար հատկապես այդ թիմին են փորձում վարկաբեկել, «մերժիստներին» էլ ձերբազատել մեղքի զգացումից:

ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆ