ԶԱՐ­ՄԱՆՔ

Ինչ­քան խո­րա­նում է հա­կա­մար­տու­թյունն Ուկ­րա­ի­նա­յում, այն­քան ա­վե­լա­նում են ան­հար­մա­րու­թյուն­նե­րը` կապ­ված պատ­ժա­մի­ջոց­նե­րի հետ: Այս­պես, մե­դի­ա­փոր­ձա­գետ ՍԱՄ­ՎԵԼ ՄԱՐ­ՏԻ­ՐՈ­ՍՅԱ­ՆԸ գու­ժում է. «Կարճ խոր­հուրդ եմ տա­լիս՝ դա­դա­րել օգ­տա­գոր­ծել Mail.ru-ն հնա­րա­վո­րինս շուտ: Եվ բո­լոր սոց­ցան­ցե­րում է­լեկտ­րո­նա­յին փոս­տը փո­խել: Քա­նի որ սանկ­ցի­ա­նե­րի տակ ընկ­նե­լու մեծ հա­վա­նա­կա­նու­թյուն կա: Հա­յաս­տա­նում բնակ­չու­թյան մեծ (գու­ցե շատ մեծ) տո­կոսն օգ­տա­գոր­ծում է Mail.ru-ն՝ որ­պես հիմ­նա­կան կամ մի­ակ էլ­փոս­տի տար­բե­րակ: Ես չեմ խո­սում ըն­կեր մա­յո­րի կող­մից ձեր նա­մա­կագ­րու­թյու­նը մի­ա­ժա­մա­նակ վե­րահս­կե­լու ռիս­կե­րի մա­սին: Այլ այն մա­սին, որ Apple-ը հա­վել­վա­ծը հե­ռաց­րել է իր խա­նու­թից: Հնա­րա­վոր է, որ Google-ը նույն կերպ վար­վի: Եվ նա­և հա­վա­նա­կան է, որ ամ­բողջ VK հոլ­դին­գը կհայտն­վի ուղ­ղա­կի պատ­ժա­մի­ջոց­նե­րի տակ, քա­նի որ այն ղե­կա­վա­րում է Կի­րի­են­կո­յի որ­դին...»: Այդ զար­մա­նա­լի շտա­պո­ղա­կա­նու­թյունն էլ կապ­ված է նրա հետ, որ Կի­րի­են­կոն առնչ­վում է Դոն­բա­սում և այ­լուր հան­րաք­վե­ներ կազ­մա­կեր­պե­լու հետ: Ան­շուշտ, քա­ղա­քա­ցի­նե­րին սպաս­վող ռիս­կե­րի մա­սին զգու­շաց­նե­լը ճիշտ է, սա­կայն զար­մա­նա­լի­ո­րեն փոր­ձա­գե­տը չի պահ­պա­նում աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան չե­զո­քու­թյու­նը, կի­րա­ռե­լով «Ուկրա­ի­նա­յի օ­կու­պաց­ված շրջան­նե­րի գա­ու­լեյ­տեր» եզ­րույ­թը, ին­չը տհա­ճու­թյուն է պատ­ճա­ռում Z գոր­ծո­ղու­թյու­նը ող­ջու­նող քա­ղա­քա­ցի­նե­րին: Ի վեր­ջո, կա­րե­լի էր ա­վե­լի նրբան­կատ լի­նել:

Ի դեպ, թե­մա­յի առն­չու­թյամբ պաշտ­պա­նու­թյան նախ­կին փոխ­նա­խա­րար ԱՐ­ՏԱԿ ԶԱ­ՔԱ­ՐՅԱ­ՆԸ հի­շեց­նում է այն հա­սա­րակ ճշմար­տու­թյուն­նե­րը, ո­րոնք զար­մա­նա­լի­ո­րեն ան­տես­վում են քա­ղա­քա­ցի­նե­րից շա­տե­րի կող­մից. «Արևմ­տյան աշ­խարհն օգ­նում է ոչ թե Ուկ­րա­ի­նա­յին, այլ Ուկ­րա­ի­նա­յի տա­րած­քում և Ուկ­րա­ի­նա­յի հաշ­վին կռվում են Ռու­սաս­տա­նի դեմ: Հա­յաս­տա­նին չեն օգ­նում, ո­րով­հե­տև աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան այս գլո­բալ պայ­քա­րում, Հա­յաս­տա­նի իշ­խա­նու­թյուն­նե­րը քա­ղա­քա­կա­նա­պես` ա­պաշ­նորհ, դաշ­նա­կից­նե­րի կող­մից` անվս­տա­հե­լի և բա­րո­յա­պես` թու­լա­մորթ կա­պի­տու­լյանտ­ներ են»: Ա­յո՛, քա­նի դեռ առ­կա է կա­պի­տու­լյանտ­նե­րի խուն­տան, Հա­յաս­տա­նին չի օգ­նի ո՛չ Ռու­սաս­տա­նը, ո՛չ Ա­րև­մուտ­քը, ո՛չ Ի­րա­նը և ո՛չ էլ այլ­մո­լո­րա­կա­յին­նե­րը: Զի կա­մա­զուր­կին, ով չի էլ փոր­ձում պայ­քա­րել սե­փա­կան շա­հի հա­մար, ոչ թե օգ­նում են, այլ օգ­տա­գոր­ծում որ­պես ման­րադ­րամ: Եվ քա­նի Նի­կո­լը կա, մեր եր­կի­րը «տա­լաշ-տա­լաշ» օ­տար­նե­րը զո­հա­բե­րում են, մին­չև չպրծնենք:

Հենց ԱՄՆ-ում թե­թև­ա­կի զրույց գնաց Հա­յաս­տա­նին ՍՊԱ­ՌԱ­ԶԻ­ՆՈՒ­ԹՅՈՒՆ վա­ճա­ռե­լու մա­սին, մեր հան­րու­թյան մի մա­սը զար­մա­նա­լի­ո­րեն խան­դա­վառ­վեց: Դրա առն­չու­թյամբ ռազ­մա­կան փոր­ձա­գետ Վա­հագն Մխո­յա­նը մի­ան­գա­մայն ար­դա­րա­ցի­ո­րեն «սա­ռը ջուր» է լցնում տաք գլուխ­նե­րին. «Ես, ճիշտն ա­սած, էդ հար­ցում շատ օպ­տի­միստ չէ­ի լի­նի հի­մա, նախ` ո­րով­հե­տև չեն ծա­խի, երկ­րորդ՝ ո­րով­հե­տև չեն առ­նի: Բայց ե­թե զուտ տե­սա­կան դա­տե­լու լի­նենք, ի՞նչ կա­րար մեզ պետք գար: Իր ո­րա­կով ա­մե­րի­կյան սպա­ռա­զի­նու­թյու­նը մի­ան­շա­նակ է­սօր հա­վա­սա­րը չու­նի աշ­խար­հում: Բայց ա­մե­րի­կյան ծանր սպա­ռա­զի­նու­թյան մա­սին, ցա­վոք սրտի՝ պի­տի մո­ռա­նալ: Ո­րով­հե­տև «բա­լը թանկ ա», բայց, որ էլ ա­վե­լի կա­րև­որ է՝ լո­գիս­տի­կան է թանկ: Երբ որ ա­սում եմ թանկ է, դա պի­տի հաս­կա­նալ, ոչ թե որ փողն ափ­սոս է, այլ որ էդ­քան փող ֆի­զի­կա­պես չկա»: Փոր­ձա­գետը, սա­կայն, նշում է և ռե­ա­լիս­տա­կան ուղ­ղու­թյու­նը. «Բայց ա­մե­նա­կա­րև­որ օ­ժան­դա­կու­թյու­նը, ո­րը Հա­յաս­տա­նը հի­մա կա­րա ստա­նա, դա նոր ո­րա­կի կադ­րե­րի մաս­սա­յա­կան պատ­րաս­տումն ու վե­րա­պատ­րաս­տումն է»: Այդ­տեղ էլ առ­կա է շատ լուրջ խո­չըն­դոտ` ինչ­քան էլ ճիշտ բա­ներ ա­ռա­ջար­կեն մաս­նա­գետ­նե­րը, կա­պի­տու­լյան­տա­կան խուն­տան ա­մեն ինչ «ՀԱԿ­մեջ» է ա­նում:

Զարմացած է ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ