Միակ հույսն այն է, որ Ռուսաստանը Ուկրաինայում հարցերը հիմնականում լուծելուց հետո կսկսի զբաղվել նաև Հայաստանով

Ընդհանուր առմամբ հայկական ներքին ընդդիմությունից էլ սպասելու բան չունեմ:

Փաստորեն նրանք ներքուստ նեխած են ու ընդունակ չեն իրենց այդ գոյավիճակի վտանգավորությունն ընկալելու:

Միակ հույսն այն է, որ Ռուսաստանը Ուկրաինայում հարցերը հիմնականում լուծելուց հետո կսկսի զբաղվել նաև Հայաստանով:

Սակայն ոչ մի երաշխիք չկա:

Հայաստանում այս 6 տարիների ընթացքում, սկսած 2016 թվականից, ում ասացի եկեք զբաղվենք ժողովրդի գիտակցության պաշտպանությամբ, ուղղորդմամբ, ասացին «դա հետո, ավելի կարևոր գործեր կան»:

Որովհետև չափազանց տգետ են ու կարևորն անկարևորից չեն տարբեում:

Դա է ամենացավալին:

Վերևների ծայրահեղ տգիտությունն ու տհասությունը:

Ներքևները լինելով անգամ ամենատգետը, մեծ ոգևորությամբ կքայլեն այն ճանապարհով, որը քարոզում են վերևները:

Սակայն եթե վերևներն են տհաս ու տգետ, այդ ճանապարհը կդառնա լաբիրինթոս առանց ելքի:

Հիմա Հայաստանում վիճակը հենց այդպիսին է:

Վերևների ծայրահեղ տգիտության ու տհասության շնորհիվ ստեղծվել է անելանելի լաբիրինթոս, որի փակուղիներում անորոշության մեջ վազվզում են մոլորված հայերը:

Ինչու՞ եմ տհասությունը հատկապես շեշտում:

Որովհետև տգիտությունը կարելի է գիտելիքի շնորհիվ հաղթահարել:

Սակայնն եթե առկա է հոգեբարոյական տհասություն, գիտելիք ձեռք բերելու ցանկություն անգամ չի առաջանա:

Ինչպես նաև սեփական սխալներն ընդունելու համարձակություն, սեփական պատասխանատվությունը գիտակցելու ընդունակություն:

Վերևների հոգեբարոյական տհասությունն անհամեմատ ավելի ծանր հանգամանք է, քան պարզապես գիտելիքի պակասը:

Հենց դա է սեփական կույր էշը քշելն ավելի կարևոր դարձնում, քան համագործակցությունն ու միավորումը, գլխավոր նպատակներին հասնելու համար արդյունավետ համագործակցությունը:

Հենց դա է ստիպում վերևներին ծիծաղելի համառությամբ մեղքը ժողովրդի վրա գցել, ժողովրդին անորակ հայտարարել, սեփական անորակությունը վերջապես գիտակցելու փոխարեն:

Քանի վերևներում այդ նեխած ճահիճն է, Հայաստանի վիճակը կարող էմիայն վատանալ:

Քանի դեռ չկա վերևների տհասության պատճառների վերլուծություն, դրանց դեմ կազմակերպված պայքար, անդունդ գլորվելը շարունակվելու է:

Իսկ որ՞ն է այդ տհասության գլխավոր պատճառը:

Եսակենտրոն աշխարահայացքի բացարձակ գերիշխաննությունը:

Դա է ստիպում, որ «կրթված» մարդը անխուսափելիորեն դառնա իր ագահության ու գոռոզության խղճուկ ստրուկն ու կյանքը նվիրի այդ արատներին ծառայելուն, անկախ նրանից, թե ինչ ճոռոմախոսությամբ է զբաղվում, ինչ մասնագիտություն կամ էլ աշխատանքի փորձ ունի:

Մարդու հասունությունը հնարավոր է դառնում ոչ թե ստացած տեղեկությունների, մասնագիտության, պաշտոնի կամ գիտական կոչումի շննորհիվ, այլ ինքնաճանաչման ու կյանքի իմաստավորման գործում հասած արդյունքների շնորհիվ:

Իսկ եսակենտրուն աշխարահայացքը խստիվ արգելում է իսկական ինքնաճանաչումն ու իմաստավորումը, որպես եսակենտրոնության գլխավոր սպառնալլիքներ:

Այսսինքն արգելում է մարդու հասունացումը:

Առանց այդ հանգույցի լուծման հայկական իրավիճակից ելքը կարելի է գտնել միմիայն Ռուսաստանի օգնությամբ, նրա ջանքերի շնորհիվ:

Ու դա կլինի միայն ժամանակավոր ելք:

Ներսից նեխած կորիզը ծառ չի դառնա:

Նեխած վերնախավ ունեցող ազգը չի կարող ամուր ոտքի կանգնել:

Ժողովրդին մեղադրող վերնախավը չի կարող ժողովրդի համար որևէ հզոր ծրագիր ստեղծել ու իրագոիրծել:

Որովհետ. այն նմանվում է ուղեղի, որը մեղադրում է ոտքերին սխալ ճանապարհ ընտրելու համար:

Փոխանակ ըմբռնի իր պատասխանատվությունը ճանապարհի ընտրության համար:

Միակ սփոփիչ հանգամանքն այն է, որ դա բոլորովին էլ հայկական առանձնահատկություն չէ:

Եվրոմիության գրեթե բոլոր պետությունները, ԱՄՆ, Կանադան և բազմաթիվ այլ երկրներ այս պահին տառապում են հենց այդ նույն ախտով՝ վերնախավի հոգեբարոյական տհասությամբ:

Ու այսպես կոչված «զարգացած» պետություններն անդունդը գլորվելու գործում Հայաստանից շատ ավելի մեծ արագություն են հավաքել ու հասել են շատ ավելի մեծ խորության, ընդհուպ մոտենալով անվերադառնալի ինքնակործանմանը:

Այնպես որ առաջիկա պայքարը հոգեբարոյական հասունացման հնարավորության ստեղծման համար, ազգի հոգեբարոյական վերածննդի համար, տևելու է երկար տասնամյակներ:

Դա էլ արԺէ գիտկացել ու լցվել համբերությամբ, համառությամբ:

Հաջորդ հազարամյակների լիարժեք գոյության համար հաջորդ տասնամյակների պայքարն ամենակարևորն է լինելու:

Վաղ թե ուշ ի հայտ կգան այն անհատները, որոնք ընդունակ են եսակենտրուն աշխարահայացքի հզոր պատնեշը հաղթահարել ու բացել իսկական ինքնաճանաչման ու իմաստավորման լուսավոր ճանապարհը: