ՆԻԿՈԼԻ ՎԱԽԸ` ԱՐՑԱԽԻ ՄԱ՞ՀԸ
ՎերլուծությունArmenian info բլոգը պնդում է, որ օրերս ՀՀ-ում գտնվող Իրանի մի քաղաքացի հաղորդում է ներկայացրել ՀՀ ԱԱԾ՝ հայտնելով, որ իր ծանոթներից ԻԻՀ մեկ այլ քաղաքացի իրեն հայտնել է հոկտեմբերի 1-ին իր կողմից նախապատրաստվող ահաբեկչության մասին. ցանկացել է պայթեցնել Երևանի Բուդաղյան-1 հասցեում գտնվող Իրանի դեսպանության շենքը: Եթե անգամ այդ լուրը լրիվ հավաստի չէ և գտնվում է տեղեկատվական-հոգեբանական պատերազմի տիրույթում, դա նշանակում է, որ մեր երկրում մեծ ու ռեգիոնալ տերությունների խաղադրույքները առավել քան բարձր են:
ԻՆՉՈ՞Ւ ՀԱՆԿԱՐԾ ՆԻԿՈԼԸ «ՍԻՐԵՑ» ԻՐ ՈՉՆՉԱՑՐԱԾ ԻՆՔՆԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ
Հոկտեմբերի 22-ին ՀՀ արդարադատության նախարարությունը հանրային քննարկման է ներկայացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքում լրացումներ կատարելու մասին օրենքի նախագիծ, որի ընդունման պարագայում քրեորեն պատժելի արարքներ են համարվելու ինքնիշխանությունից հրաժարվելուն՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով հօգուտ այլ պետության կամ միջազգային կամ վերպետական հանրային կազմակերպության Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխանությունը լրիվ կամ մասնակի սահմանափակելուն ուղղված գործողություններ կատարելը, ինքնիշխանությունից հրաժարվելուն ուղղված հրապարակային կոչերը:
Դրան քաղաքագետ Անդրանիկ Հովհաննիսյանն արձագանքեց այսպես. «Առաջարկում եմ Հայաստանում մտցնել մահապատիժ կամ ցմահ ազատազրկում պետական գործչի կողմից հայկական պետության տարածքի թեկուզ մի մասի, այդ թվում՝ Արցախի Հանրապետության (ԼՂՀ) հանձնելու համար»: Նաիրի Հոխիկյանն էլ մատնանշում է. «Հիմա եկեք հասկանանք, ո՞վ կարող է Հայաստանը զրկել ինքնիշխանությունից, բացի երկրի ղեկավարից: Հիշում եք, 2020թ. նոյեմբերի 9-ին Նիկոլ Փաշինյանը ստորագրեց Արցախի մեծ մասի հանձնումը` մարդկանց վախեցնելով, թե հակառակ դեպքում 25 հազար զինվոր շրջափակման մեջ կզոհվեր: Հետո թույլ տվեց թշնամու զորքերի մուտքը Իշխանասար ու Սև լիճ` պատճառաբանելով, թե իմաստ չուներ զոհեր տալ սարերի համար: Հետո հանձնեց Բերձորն ու Աղավնոն` արդարանալով, թե թշնամին լայնածավալ հարձակման կանցներ: Հետո այդպիսի բազմաթիվ օրինակներ ու փաստեր: Ընդունո՞ւմ ենք, որ Նիկոլ Փաշինյանի բոլոր այդ քայլերն ու դրանց մեկնաբանությունը համապատասխանում են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 421 հոդվածով նախատեսված հանցանքին: Հնարավոր համարո՞ւմ ենք, որ նույն տրամաբանությամբ էլ Նիկոլ Փաշինյանը վաղը կասի, թե եթե ամբողջ Արցախն ու Սյունիքը չհանձնենք Ադրբեջանին, ապա բոլորիս կսպանեն կամ կարող է հրաժարվել Տավուշից ու Գեղարքունիքից (պատահական չեմ ասում), որ «փրկի Երևանը», կամ մի օր էլ Հայաստանը դարձնի որևէ գերտերության կցորդ որևէ սպառնալիքի անվան տակ: Եթե այո, իսկ ես վստահ եմ, որ Նիկոլ Փաշինյանից ամեն տեսակի հանցանք հայկական պետականության ու հայ ազգի դեմ սպասելի է, ապա եզրակացնենք, որ ՀՀ ԱՆ ներկայացրած օրենքի փոփոխությունները հենց Նիկոլ Փաշինյանին պատժելու համար են»:
Անշուշտ, ՔՕ այդ հոդվածի բոլոր դրույթները համապատասխանում են կապիտուլյանտի` 2018-ից սկսյալ ողջ կենսագրությանը, սակայն այդ հրեշը հազիվ թե ինքնապատժման համար է «դաբրո» տվել այդ օրենքին: Առավելևս, որ ավելի վաղ ինքնիշխանությունը քրեաիրավական նորմերով պաշտպանելու ավելի ընդարձակ նախագիծ էր ներկայացրել խորհրդարանական ընդդիմությունը, սակայն Արդարադատության նախարարությունը, որպես դրա մերժման հիմնավորում, ներկայացրել էր խոսքի ազատության սահմանափակման անթույլատրելիությունը:
Այդ ինչպե՞ս եղավ, որ հիմա խոսքի ազատությունը սահմանափակելը դարձավ ոչ միայն թույլատրելի, այլև` անհրաժեշտ: Այդ ինչի՞ց է ուզում պաշտպանվել ինքնիշխանությունը ոչնչացրած ճիվաղը:
ՌԴ-ԻՑ ԵՎ/ԿԱՄ ԱՄՆ-ԻՑ ՊԱՏԺՎԵԼՈՒ ՍԱՐՍԱՓԸ
Դատելով ամեն ինչից` Նիկոլը «խաղաղության» ղազագրերից այժմ ավելի նախընտրելի է համարում ամերիկյանը (բրյուսելյանը): Սակայն պարզից էլ պարզ է, որ կապիտուլյանտը երդվել-պատռվելով և՛ Մոսկվային, և՛ Վաշինգտոնին խոստացել է, որ ստորագրելու է հենց իրենց տարբերակը, և ոչ մի դեպքում` հակառակ կողմինը: Դա դարձել է թակարդ այդ սատանայամիտ ստախոսի համար, քանզի պիտի ստորագրի կա՛մ մեկը, կա՛մ մյուսը, հետևաբար պետք է «քցի» կա՛մ Մոսկվային, կա՛մ Վաշինգտոնին: Բնականաբար, «քցված» կողմը նրան պիտի պատժի ամենադաժան ձևով, իսկ հակառակ կողմը ոչ մի երաշխիքով էլ ապահովել չի կարող: Հնարավոր է, որ փորձի ասիմետրիկ «քցել» երկու կողմին էլ (ՌԴ-ին` ավելի շատ, ԱՄՆ-ին` ավելի քիչ), իր «կիրթ և կառուցողական» ընկերոջ հետ խաղարկելով հերթական «խոսացված» պատերազմը, որի արդյունքում «միակ ճարը» հռչակվի Սյունիքի հանձնումը, սակայն այդ դեպքում նրան կկամենան պատժել երկու կողմ էլ, գումարած Իրանը, որը Հայաստանի հետ իր սահմանի անխախտելիությունը պատրաստ է պաշտպանել ռազմուժով...
Այսինքն` ցանկացած դասավորության դեպքում նա ունենալու է մեկ, երկու, անգամ` երեք պատժող, որոնցից յուրաքանչյուրը մահացու է, մանավանդ եթե երկրի ներսում օկուպացիոն խունտայից ազատվելու նոր ալիք բարձրանա, իսկ դա գրեթե անխուսափելի է: Իսկ քանի որ ցանկացած քաղաքական ուժ այս կամ այն չափով ունի իր աշխարհաքաղաքական նախապատվությունը, ապա կապիտուլյանտի համար թվացյալ փրկօղակ է լինելու ըմբոստացողների առաջնորդող կազմին և ակտիվիստներին «ինքնիշխանությունից հրաժարվելուն ուղղված հրապարակային կոչերի» պատրվակով բանտարկելը:
Սակայն ամենաակտուալը ամերիկյան տարբերակի ստորագրման սպառնալիքն է, որն ի տարբերություն ռուսականի, ոչ թե հետաձգում է Արցախի կարգավիճակի հարցը, այլ շտապ առաջարկում լավագույն դեպքում մշակութային ինքնավարություն Ադրբեջանի կազմում: Այդ հարցով կոնգրեսական Ֆրենկ Փելոունը հաջողությամբ հանեց ՀՀ քաղաքացիների վարդագույն ակնոցները:
Որ այդ` ամերիկյան փաթեթավորումով նիկոլաթուրքական տարբերակը բացարձակ անընդունելի է, ակնհայտ է: Եվ ՀՀԿ կենտրոնակայանում ՀՀ երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանը, ընդունելով Եվրոպական խորհրդարանի պատգամավոր, Հայաստանի հարցերով զեկուցող Անդրեյ Կովաչևին, միանգամայն տեղին և ժամանակին ընդգծել է, որ Արցախի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքի ճանաչումն ու երաշխավորումը պետք է արտացոլված լինեն խնդրին վերաբերող քաղաքական և իրավական փաստաթղթերում:
Ի դեպ, հարկ է նշել, որ ՀՀԿ-ն և՛ ԳՄ-ի, և՛ խորհդի անդամների մակարդակով բազմիցս փաստարկել է, թե ինչ մահացու ռիսկերից ելնելով` նիկոլաթուրքական փաստաթղթի ստորագրումն անընդունելի է:
Իսկ ՍԻՄ նախագահ Հայկ Բաբուխանյանը «Իրավունք TV»-ին տված հարցազրույցում կոչ է արել քաղաքական առաջնորդներին, քաղաքական և հանրային լայն շրջանակներին մերժել Նիկոլի նախընտրած և Արցախի մահը գուժող ամերիկյան (բրյուսելյան) տարբերակը: Նրա հարցազրույցի մեսիջներից մեկն այն էր, որ նրանք, ովքեր այդ տարբերակը չեն մերժում, լռում են կամ չեզոք են, փաստացի հանցակցում են Նիկոլին:
Ի դեպ, կապիտուլյանտը հոգեգարության աստիճանի հոգեբանական բարդույթ ունի: Նրա խոսքում նկատվում է հստակ մոլուցք՝ կրկին ու կրկին արդարացնելու սեփական անձը խայտառակ պարտության հարցում: Ուր գնում է, ինչի մասին խոսում է, այդ ճիվաղի մտքին մի բան է՝ 44-օրյա դավաճանության պարտակումը: Նույնիսկ հակակոռուպցիոն կոմիտեի շենքում... Թերևս դժոխքում էլ սատանեքի զահլան այնքան տանի, որ գլուխներն առած փախչեն:
ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆ

