ԶԱՐ­ՄԱՆՔ

Տխրահռ­չակ Ա­ԼԵՆ ՍԻ­ՄՈ­ՆՅԱ­ՆԻ ինք­նա­գոհ լու­սան­կար­նե­րը Քա­թա­րից, ո­րոն­ցից մե­կում ՀՀ պե­տա­կան դրո­շի պատ­կե­րը գլխի­վայր է ե­րև­ում, հա­րու­ցել է քա­ղա­քա­ցի­նե­րի զար­մանքն ու վրդով­մուն­քը, ու­տի շա­տե­րը սոց­ցան­ցե­րում այն գլխի­վայր են զե­տե­ղել, որ­պես­զի մեր Ե­ռա­գույ­նի դիր­քը ճիշտ լի­նի: Մենք էլ, այդ­պես վար­վե­լով հան­դերձ, չենք կա­րող չմեջ­բե­րել ՍԴ աշ­խա­տա­կազ­մի նախ­կին ղե­կա­վար Էդ­գար Ղա­զա­րյա­նի ու­շագ­րավ դի­տար­կու­մը. «Լե­հաս­տա­նի նա­խա­գահն իր երկ­րի Ազ­գա­յին հա­վա­քա­կա­նի խաղն Ար­գեն­տի­նա­յի ընտ­րա­նու հետ, դի­տել է Վար­շա­վա­յում` նա­խա­գա­հա­կան պա­լատ հրա­վի­րե­լով ե­րե­խա­նե­րի, իսկ Հա­յաս­տա­նի Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի նա­խա­գա­հը, օ­տար երկր­նե­րի ֆուտ­բո­լա­յին հա­վա­քա­կան­նե­րի հան­դի­պու­մը դի­տե­լու հա­մար, մեկ­նել է Քա­թար: Կա­րե­լի էր պար­զա­պես սրանց ձրի­ա­կեր ան­վա­նել, սա­կայն այս­քան մար­դու կյանք կե­րած, հայ­րե­նա­կոր­ծան ու ազ­գա­կոր­ծան պա­տու­հաս­նե­րի հա­մար դա կոմպ­լի­մենտ կլի­նի: Ե­թե սրանց պե­տու­թյան հաշ­վին պետք է բժիշկ հատ­կաց­նել, ա­պա դա պետք է լի­նի մի­այն դա­տաբ­ժիշկ: Սրանց պա­տի­ժը չպետք է շատ ու­շա­նա»: Չէ, չե­ղավ, պա­րոն Ղա­զա­րյան, չար­ժե սրան հա­մե­մա­տել Լե­հաս­տա­նի նա­խա­գա­հի հետ, Լե­հաս­տա­նի նա­խա­գահն` ուր, «գյոռ­մա­միշ» ՔՊ-ական­ներն` ուր:

Ար­տա­հայտ­վե­լով դա­տա­խազ­նե­րի ու, մաս­նա­վո­րա­պես, ՀՀ գլխա­վոր դա­տա­խա­զի աշ­խա­տա­վար­ձե­րի բարձ­րաց­ման թե­մա­յով, երբ փաս­տա­ցի կրկնա­կի աճ է նա­խա­տես­վե­լու ա­ռանց այն էլ ոչ աղ­քատ այդ պաշ­տո­նյա­նե­րի հա­մար՝ տխրահռ­չակ ՔՊ-ական ՎԼԱ­ԴԻ­ՄԻՐ ՎԱՐ­ԴԱ­ՆՅԱՆՆ ա­սել է. «Մենք պետք է հստակ հաս­կա­նանք, որ ի­րա­վա­պահ հա­մա­կար­գում՝ կլի­նի դա­տա­կան իշ­խա­նու­թյուն, կլի­նեն դա­տա­խա­զա­կան մար­մին­ներ, քննչա­կան մար­մին­ներ, մենք պետք է ար­ժա­նա­պա­տիվ աշ­խա­տա­վարձ ու վար­ձատ­րու­թյուն տանք, ի­հար­կե, խոս­քը վե­րա­բե­րում է հենց ար­ժա­նի­քա­հեն ան­ձանց, ան­ձանց, ով­քեր ի­րոք կա­տա­րում են կա­րև­որ գոր­ծա­ռույթ… այս ա­ռու­մով ես խնդիր չեմ տես­նում…»: Զար­մա­նա­լի է Վա­լո­դի ու նրա կա­պի­տու­լյանտ շե­ֆի հա­մար «արժա­նի­քա­հեն» ով­քե՞ր են հա­մար­վում: Ար­դյո՞ք խոս­քը ա­ռա­վել ջա­նա­դիր կա­մա­կա­տար­նե­րի մա­սին չէ, ով­քեր հա­նուն խուն­տա­յի ա­ռա­ջադ­րանք­նե­րի կա­տար­ման աղ­բարկղ են նե­տում և՛ մաս­նա­գի­տա­կան ար­ժա­նա­պատ­վու­թյու­նը, և՛ ի­րա­վա­գի­տու­թյու­նը որ­պես այդ­պի­սին: Կար­ծում ենք, ըն­թեր­ցո­ղը շատ լավ է հի­շում Նի­կո­լի խոս­քը «վնգստա­ցող դա­տա­վոր­նե­րի» մա­սին, ինչ­պես նա­և նրա գլուխ­գո­վա­նու­թյու­նը, որ ոչ մի դա­տա­վոր չի կա­րող ի­րեն «չէ» ա­սել: Հաս­տատ սրանց հա­մար ի­րա­վա­պահն ինչ­քան ա­վե­լի տա­կանք է, այն­քան ա­վե­լի «արժա­նի­քա­հեն» է:

ՔՊ-ական­նե­րի մայ­րե­նի թուր­քե­րե­նում կա «դուշ­մա­նի մալ» (թշնա­մու նա­խիր) ար­տա­հայ­տու­թյու­նը, ո­րը զար­մա­նա­լի­ո­րեն սա­զում է այն այ­լան­դա­կու­թյա­նը, ո­րը ՔՊ-ական խուն­տան ա­րել է Հան­րա­պե­տու­թյան հրա­պա­րա­կի թա­մա­նյա­նա­կան շեն­քե­րի զար­դա­նախ­շե­րի հետ` տո­նա­կան զար­դա­րան­քի հա­մար այդ­տեղ խրե­լով մե­տա­ղյա գա­մեր... Ճիշտ է, այդ ու­սա­պար­կա­վոր­նե­րը երդ­վում-պատռ­վում են, որ ա­մեն ինչ վե­րա­կանգ­նե­լու են, սա­կայն մաս­նա­գե­տը` ճար­տա­րա­պետ ՏԻԳ­ՐԱՆ ԳԱԼՍ­ՏՅԱ­ՆԸ, փաս­տում է, որ դա անհ­նա­րին է. «Վե­րա­կանգ­նե­լու մի­ակ տար­բե­րակն այն է, որ  քարն ա­պա­մոն­տաժ­վի և տու­ֆից նոր քան­դակ ար­վի, բայց քա­րի հետ աշ­խա­տող բո­լոր մաս­նա­գետ­նե­րը գի­տեն, որ նույ­նիսկ նույն հան­քի տար­բեր տե­ղե­րից հան­ված տու­ֆը տար­բեր ե­րանգ­ներ ու­նի, ուս­տի նույ­նու­թյամբ վե­րա­կանգ­նել չի հա­ջող­վի: Վե­րա­կանգ­նե­լու տար­բե­րակ­նե­րից մե­կը տու­ֆի փո­շի­ով մա­ծուկ պատ­րաս­տելն ու այդ­պես անց­քե­րը փա­կե­լը կա­րող է լի­նել, բայց դա ևս լու­ծում չէ: Այդ տար­բե­րա­կը ժա­մա­նա­կա­վոր բնույթ ու­նի, և մի քա­նի տա­րի հետ անց­քե­րը նո­րից կբաց­վեն: Տու­ֆը մի շարք յու­րա­հատ­կու­թյուն­ներ ու­նի, այն ծա­կոտ­կեն քար է, և հնա­րա­վոր է  անձ­րև­աջ­րե­րը մտնեն նրա մեջ, ձմռա­նը սառ­չի և ճա­քեր տա, տու­ֆի հետ պետք է մաք­սի­մալ զգույշ լի­նել, այն շատ փխրուն քար է»: Դե, ՔՊ-ական­նե­րի հա­մար ստե­լը շնչե­լու պես մի բան է:

Զարմացած է ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ