Ինչո՞ւ է աշխարհն այսքան անտարբեր, ինչպե՞ս կարելի է թողնել, որ ժողովուրդը սովի մատնվի.ՍՈՍ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Մշակութային«Իրավունքը» զրուցել է «Երեւանի կրկեսի» գեղարվեստական ղեկավար, ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ, Հայաստանի կրկեսային գործիչների միության նախագահ, պրոֆեսոր ՍՈՍ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ հետ:
— Պարոն Պետրոսյան, վերջին տարիներին արդեն ավանդական հարց է դարձել՝ ե՞րբ կբացվի կրկեսը:
— Ժողովրդի մեծ մասն է սպասում, որ մեր կրկեսը բացվի: Հիմա ամեն ինչ արվում է, որ գոնե մինչեւ տարվա վերջ բացվի: Այդ առիթով՝ մի քանի օր առաջ այստեղ էր գտնվում Մոսկվայի կրկեսային տեխնիկական ուղղվածության տեխնիկայի, օդայինի, անվտանգության, լուսայինի՝ այդ բոլոր սարքերը կրկեսում տեղադրելու մասնագետները: Ամբողջ օրը մենք խորհրդակցում էինք: Բարձրանում էին կտուրը, նայում, համեմատում Մոսկվայի «Նիկուլինի», Եկատերինբուրգի, Սանկտ Պետերբուրգի կրկեսների հետ: Տեղի ունեցած սեմինար խորհրդակցությունից ես շատ գոհ մնացի: Մենք բարիերներ պատրաստելու մասնագետ չունենք, եւ ոչ մեկը չունի՝ բացի Մոսկվայից: Եվ դա անցավ շատ փայլուն: Վեց օր առավոտից մինչեւ ուշ գիշեր այդ մարդիկ աշխատեցին եւ վերադարձան իրենց քաղաքները, որպեսզի շուտով գան եւ արդեն սարքերը տեղադրեն մեր կրկեսում:
— Դուք հյուրախաղերով հաճախ նաեւ Արցախում եք եղել: Տեսնելով այսօր այնտեղ տիրող իրավիճակը՝ ի՞նչ հիշողություններ են արթնանում:
— Այո, հիշում եմ: Ես «Հայ համերգ միավորմանը» կից Էստրադային ստուդիայի տնօրենը եւ գեղարվեստական ղեկավարն էի: Եվ մենք ունեինք ստուդիա-դպրոց, որտեղ ավարտեցին մեր հայտնի դերասանները, որոնք իրենց խաղով հիմա փայլում են: Այնտեղ էին դասավանդում Հայաստանի լավագույն մասնագետները: Ունեինք հինգ բաժին՝ ժողովրդական, էստրադային,պարային, օրիգինալ ժանր եւ խոսակցական ժանր: Որպես ստուդիայի ղեկավար՝ միշտ նրանց տանում էի շրջաններ, որպեսզի պրակտիկա ունենան: Վերջերս հիշեցի արցախյան 1981 թվականի մեր հյուրախաղերը: Այն ժամանակ կոչվում էր Լեռնային Ղարաբաղ, ու մենք եղանք Մարտակերտում, Ասկերանում, Հադրութում: Արցախի բոլոր վայրերում բարեգործական միջոցառումներով ելույթներ ունեցանք: Ես գեղարվեստական ղեկավարն էի, իսկ մեր ստուդիայի երաժշտական ղեկավարը հայտնի կոմպոզիտոր Արթուր Գրիգորյանն էր: Նա գրում էր իր՝ Արցախին նվիրված հայտնի երգերը, եւ առաջին անգամ այդ երգերի պրեմիերան տեղի էր ունենում Արցախի շրջաններում եւ գյուղերում: Եթե թույլ տան, անպայման հիմա էլ բարեգործական ներկայացումներով կգնայինք Արցախ: Այսօր չեմ հասկանում՝ ինչո՞ւ է աշխարհն այսքան անտարբեր: Ինչպե՞ս կարելի է գազից, սննդից, էլեկտրաէներգիաից զրկել մարդկանց: Ժողովրդին թողնել, որ մրսեն ու սովի մատնվեն՝ ստեղծելով հումանիտար ճգնաժամ:
— Առաջիկայում ի՞նչ ծրագրեր ունեք:
— Մեզ մոտ շարունակվում են «Լեոնիդ Ենգիբարյանի անվան կրկեսային դպրոց-ստուդիայի» 50-ամյակին նվիրված ներկայացումները: Մենք արդեն մի քանի ներկայացում տվել ենք, ելույթ են ունենում ե՛ւ ստուդիայի սաները, ե՛ւ այն պրոֆեսիոնալ դերասանները, ովքեր ավարտել են ստուդիան ու հիմա գտնվում են Հայաստանում: Փետրվարի 4-ին Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում կրկեսի ռեժիսոր-բեմադրիչ, թատրոնի եւ կինոյի պետական ինստիտուտի ասպիրանտ Հրաչ Պետրոսյանի բեմադրությամբ՝ կրկին ներկայացում ունեինք: Դրա համար ժողովրդի խնդրանքով կրկնում ենք մեր ներկայացումը, որը տեղի կունենա մարտի 4-ին: Ծրագիրը ուսուցողական է եւ, ինչպես միշտ, այն վարում է կրկեսի գլխավոր ռեժիսոր Նաիրա Պետրոսյանը: Իսկ մեր ստուդիայում, ի շնորհիվ մեր հովանավորների, նորից կատարում ենք անվճար ընդունելություն: Ես այն սկզբունքն ունեմ, որ երեխայից կրկեսային արվեստ սովորեցնելու համար ոչ մի կոպեկ չպետք է վերցնել: Եվ նորից այդ ընդունելությունը նվիրում ենք Հայաստանում առաջին՝ «Լեոնիդ Ենգիբարյանի անվան կրկեսային դպրոց-ստուդիայի» 50-ամյակին:
— Միգուցե երկրում տիրող տխուր վիճակից ելնելո՞վ է ժողովուրդն ուզում գալ կրկես, որպեսզի մի քիչ գոնե կտրվի, մի պահ մոռանա հոգսերը:
— Այո, եւ ոչ միայն մեծահասակները, մանուկներն էլ են տխրում, երբ իմանում են Արցախի ճանապարհն է փակ, զորամասում հրդեհ էր տեղի ունեցել: Բոլորս ենք տխրում, բայց պետք է մի կերպ երեխաներին, մեծերին ուրախացնել: Աշխատում ենք ժպիտ պարգեւել մարդկանց: Բայց, իհարկե, չենք մոռանում այն, ինչ կա, եւ ուզում ենք, որ այդ բացերը շուտափույթ վերանան:
ՆՈՒՆԵ ԶԱՔԱՐՅԱՆ

