ԶԱՐ­ՄԱՆՔ

Մի պահ խիստ զար­մա­ցա, նույ­նիսկ աչ­քե­րիս չհա­վա­տա­ցի: Ա­ՐԱՄ Զ. ՍԱՐԳ­ՍՅԱ­ՆԸ, ո­րը գլխա­վո­րում է Նի­կո­լի գրպա­նա­յին ար­տա­խորհր­դա­րա­նա­կան կու­սակ­ցու­թյուն­նե­րից մե­կը (անու­նը չեմ հի­շում, հի­շո­ղու­թյունս չեմ գեր­բեռ­նում զրո ամ­բողջ վա­րա­կա­նիշ ու­նե­ցող պսև­դո­քա­ղա­քա­կան մի­ա­վոր­նե­րի ա­նու­նով) ոչ ա­վել, ոչ պա­կաս, իր է­ջում կիս­վեց Ար­մեն Ա­շո­տյա­նի հե­տև­յալ գրա­ռու­մով. «Հան­գիստ թո­ղեք մեծն Թու­մա­նյա­նի ար­ձա­նի շուրջ կազ­մա­կերպ­ված «սպոն­տան» հի­մա­րու­թյու­նը: Ե­րեկ (փետր­վա­րի 18-ին-խմբ.) Նի­կո­լը Մյուն­խե­նում մեզ ծա­խե­լու դա­վադ­րու­թյան նոր ա­րար կազ­մա­կեր­պեց: Ե­րեկ Նի­կո­լը մեզ կրկին խայ­տա­ռակ ա­րեց: Ե­րեկ կրկին աշ­խար­հը ղժժում էր մեր վրա: Թու­մա­նյա­նին օգ­տա­գոր­ծում են մեզ ե­րեկ­վա նսե­մա­ցու­մից շե­ղե­լու հա­մար»: Ու մինչ մտա­ծում է­ինք` ին­չու է հա­կա­նի­կո­լա­կան նյութ տա­րա­ծում, մի ո­րոշ ժա­մա­նակ անց ջնջեց իր մո­տից: Հա­վա­նա­բար «հոգ­նա» ստա­ցավ կա­պի­տու­լյանտ Նի­կո­լից, կամ վա­խե­ցավ, որ կստա­նա: Սա­կայն Ա­րամ Զա­վե­նի­չը մո­ռա­ցել է, որ 21-րդ դա­րում ին­տեր­նե­տը ո­չինչ չի մո­ռա­նում, և «սքրինշոթ­նե­րը չեն այր­վում»: Հաս­կա­նում ենք, որ մո­տը ու­րա­ցու­մը վա­ղուց «խա­սի­աթ» է դա­ռել, բայց այ­նո­ւա­մե­նայ­նիվ... Ընդ­հան­րա­պես «կար­միր գծե­րը» մեկ ան­գամ անց­նո­ղը հետ­դար­ձի ճա­նա­պարհ չու­նի: Բայց Ա­րամ Զ. Սարգ­սյա­նի մոտ «կար­միր գծե­րի» փո­խա­րեն «կար­միր գծե­րի 50 ե­րանգ­ներ» են: Հա­մա­րյա թե էդ­մոն­մա­րու­քյան...

Քա­ղա­քա­կան մեկ­նա­բան ԱԲ­ՐԱ­ՀԱՄ ԳԱՍ­ՊԱ­ՐՅԱՆՆ էլ զար­մա­նա­լի փաս­տի է անդ­րա­դար­ձել. «ԱԳՆ-ն, թե­կուզ ձև­ա­կա­նո­րեն, կամ «Մյուն­խե­նի փրչոտ վագ­րի­կի» ղե­կա­վա­րած ռես­տո­րա­նա­յին հա­մա­լի­րը բան չու­նե՞ն ա­սե­լու Ար­ցա­խի ա­ռա­ջին ա­զա­տագ­րա­կան շարժ­ման 35-ամյա­կի կա­պակ­ցու­թյամբ: Ի պա­տիվ ձեզ (եթե այդ­պի­սին ու­նեք), ա­սեմ... հրա­շա­լի է, որ Ար­ցախ ան­վա­նու­մը, հայ ու Հա­յաս­տան գա­ղա­փա­րա­խո­սու­թյունն այս սուրբ օ­րով չեք պղծում ձեր նենգ ու թրքահ­պա­տակ հար­ճի խոս­քով, ներ­կա­յու­թյամբ կամ մտքով (շատ բան վե­րագ­րե­ցի ձեզ): Ար­ցա­խը հայ­կա­կան է, ե­ղել է, կա, մնա­լու է, մենք էլ մեր ի­րա­վունք­նե­րից և սրբա­զան ու­խտից հրա­ժար­վո­ղը չենք, ու­զեք թե չու­զեք, ձեզ (իշխա­նու­թյան) հաս­կա­նա­լի լեզ­վով (թուր­քե­րեն) ա­սեմ՝ sike sike: Ար­ցա­խի իմ քույ­րե­րին ու եղ­բայ­ր­նե­րին փո­խան­ցում եմ ա­մե­նա­ա­մուր զո­րակ­ցու­թյան ու է­ներ­գի­ա­յի ա­լիք­նե­րը»: Սա­կայն մեր գոր­ծըն­կե­րը փոքր-ինչ շտա­պեց ու­րա­խա­նալ: Գե­րա­գույն գլխա­վոր կա­պի­տու­լյանտ դա­վա­ճանը, այ­նո­ւա­մե­նայ­նիվ, հասց­րեց իր կեղ­ծա­վոր ու­ղեր­ձով պղծել Ար­ցախ, Հա­յաս­տան և հա­յու­թյուն բա­ռե­րը... Գո­նե լռեր:

«Աչքա­լու­սանք»` ԵՄ դի­տորդ­նե­րը բա­ցե­ցին ի­րենց կենտ­րո­նա­կա­յա­նը: Դրա առն­չու­թյամբ իր տա­րա­կու­սանքն ար­տա­հայ­տեց քա­ղա­քա­գետ ՍՏԵ­ՓԱՆ ԴԱ­ՆԻ­Ե­ԼՅԱ­ՆԸ. «Ում են դի­տար­կե­լու ԵՄ դի­տորդ­նե­րը: Ան­կեղծ ա­սած, այս հար­ցի պա­տաս­խա­նը չու­նեմ, ո­րով­հե­տև Բրյու­սե­լում Մակ­րո­նի ու Մի­շե­լի հետ փակ հան­դիպ­մա­նը ներ­կա չեմ գտնվել: Ե­թե նույ­նիսկ ներ­կա լի­նե­ի, ուղ­ղա­կի­ո­րեն դրա մա­սին չէ­ին էլ ա­սի, դա ինք­նու­րույն է պետք կռա­հել՝ տնա­յին աշ­խա­տանք է»: Իսկ թե ով­քեր են փաս­տա­ցի կան­խում Սյու­նի­քի թուր­քա­կան օ­կու­պա­ցի­ան` դա էլ ա­սաց. «Կար­ծում եմ շատ քիչ մարդ է մնա­ցել, ում հա­մար ակն­հայտ չէ, որ Ադր­բե­ջա­նի հար­ձա­կու­մը Սյու­նի­քի վրա, եր­կու կող­մից՝ ա­րև­ել­քից ու ա­րև­մոտ­քից, մինչ հի­մա կա­սեց­վել է Ի­րա­նի դիր­քո­րոշ­ման ար­դյուն­քում: Այդ դիր­քո­րո­շու­մը ցու­ցա­բեր­վել է նա­և բազ­մա­հա­զար զոր­քե­րի տե­ղա­ժար­ժով, դե­պի մեր սահ­ման­նե­րը, չհաշ­ված ա­մե­նա­բարձր մա­կար­դակ­նե­րով հայ­տա­րա­րու­թյուն­նե­րով»: Դե, իսկ եվ­րա­դի­տորդ­նե­րի նպա­տակն է մի­գու­ցե թույլ չտալ, որ Ի­րա­նը մի­ջամ­տի նման հար­ձակ­ման դեպ­քում: Չէ՞ որ ԵՄ-ն անգ­լո­սաք­սե­րի տակ է պառ­կած` լրիվ նի­կո­լա­վա­րի:

Զարմացած է ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ