Արշակյանի հայտարարությունը Նիկոլի վախեցած տակտիկական պաուզան էր

Եւ այսպես, Հռոմի ստատուտի վավերացման թեման վերածվում է հերթական կլոունադայի: Երկար աղմուկից հետո ՀՀ իշխանությունները, ի դեմս ՀՀ ԱԺ փոխնախագահ Հակոբ Արշակյան, հայտարարեցին, թե` Հայաստանը լսել է Ռուսաստանի դաշնությունից հնչող մտահոգությունները և կկարողանա այնպես անել, որ Հռոմի կանոնադրության հետ կապված հետագա ընթացքի ապահովումը չվնասի Հայաստան-Ռուսաստան ռազմավարական հարաբերություններին: Այսինքն, էլ Պուտինին չե՞ն ուզում ձերբակալել...

Ինչպես ավելի վաղ ենթադրել էինք, կգա պահը, երբ նիկոլյան խունտան կփորձի այդ ընդգծված արեւմտամոլական քայլը կապել Ադրբեջանի հետ, թե` վավերացնում են, որ հանցագործ ազերիներին հետո կարողանան դատել: Ու հիմա Արշակյանը դե է պնդում. «Հռոմի կանոնադրության վավերացումը Հայաստանին հնարավորություն կտա միջազգային քրեական դատարանում դնել Ադրբեջանի զինծառայողների գործած ծանրագույն հանցագործությունների համար պատասխանատվության հարցը...»: Ստում է, ոչ մի նման ռեալ հնարավորություն չկա: Լաչինի հետ կապված նույմ միջազգային դատարանը որոշում կայացրեց. ո՞ւր է պատասխանատվությունը:

Նաեւ, Արշակյանը փորձում է բացատրել, թե ինչու էին իրենց որոշ պատգամավորներ մինչ այս հայտարարում, թե այդ վավերացումը Պուտինին ձերբակալելու հնարավորություն է տալիս. «Մինչ իշխող խմբակցության պատգամավորի հայտարարությունը նմանատիպ հրապարակումներ կային ռուսական մամուլում: Սա չի նշանակում, թե ռուսական մամուլը դրանով իր ցանկություններն էր արտահայտում: Կարծում եմ մեր խմբակցության պատգամավորը տպավորվել է ռուսական մամուլի եւ սոցիալական ցանցերի հրապարակումներից, ինչի համար ցավում եմ: Բնականաբար՝ իշխող կուսակցությունը եւ թիմը նման մտադրություն կամ ցանկություն չունի...»: ԱԱյսինքն, պետք էր այսքան ժամանակ սպասել, որ ասեին, թե իրենց պատգամավորը (համապատասխան տերմինը չենք օգտագործում) այդքան խեղճուկրակ տպավորվողի մե՞կն է:

Կարծ ասծ, ըստ Արշակյանի. «Կարծում եմ կկարողանանք այնպես անել, որ Հռոմի կանոնադրության հետ կապված հետագա ընթացքի ապահովումը չվնասի Հայաստան-Ռուսաստան ռազմավարական հարաբերություններին»:

Երկու հարց  այս ամենից: Ինչո՞ւ է այս մասին խոսում հենց Արշակյանը ու ինչո՞ւ երկար պաուզայից հետո:

Արշակյանի հարցը պարզ է. պետք եղավ, վաղը-մյուս օրը Ալենը կամ Նիկոլը կհայտարարեն, թե Արշակյանը «տպավորվել է սոցիալական ցանցերի քննադատությունից», եւ նրա ասածները «իշխող կուսակցության եւ թիմի կարծիքը չեն արտահայտում»: Պետք եղավ, կհաստատեն, թե, այո, մենք ենք Արշակյանին հանձնարարել, որ այդ տեսակետը ընչեցնի: Այսինքն, թե վաղը որ կողմ է պետք շրջվել:

Երկրորդը, ինչու այսօր: Այն, որ Նիկոլը սրանով փորձում է նորից կրկնակի խաղ խաղալ, ակնհայտ է: Մի կողմից, ՌԴ-ից եկած ազդակները շատ հստակ էին. Մոսկվան այս ամենը կարող է համարել ՌԴ-ի եւ անձամբ Պուտինի դեմ թշնամական քայլ, որի տակից դուրս գալու հարցում Նիկոլը լուրջ խնդիրներ ունի: Առավել եւս, որ ինչպես Լիսագորի, այնպես էլ` Տեղ գյուղի դրվագներին արագորեն խառնվեցին ռուս զինվորականները` ցույց տալով, որ Նիկոլին չեն թողնի քեֆը տվածի պես Ալիեւին հողեր տալ: Արագորեն փոխվում է նաեւ տարածաշրջանային ֆոնը, եւ լուրջ հարցականներ կան, թե Արեւմուտքը կկարողանա՞ Իրանի դեմ օպերացիան շարունակել: Իսկ եթե ոչ, ապա կկորի նաւե հետաքրքրությունը Նիկոլի հանդեպ, եւ այդ պահին պետք է նաեւ պատասխաններ տալ Պուտինին ձերբակալելու ծրագրերի մասով:

Այսպիսով, Արշակյանի այս հայտարարությունը կարելի է համարել Նիկոլի վախեցած տակտիկական պաուզան, թե վաղը ինչ կլինի:

Դեռ չեն հասկացել, բայց ոչինչ, քիչ է մնում, կհամոզվեն: