Զենքը ինքն իրենով ոչինչ չի բերում, ոչ ժողովրդավարություն, ոչ պետականություն

Տիգրան Մարտիրոսյանը գրում է. 

Զենքն առանց որակյալ իմաստավորման ու պատճառաբանության, առանց որակյալ գաղափարախոսության ոչինչ է:

Ի՞նչն է պակասում այս տողերում՝

«Անզեն ժողովրդավարությունն անհնար է,

Անզեն երկրի գոյությունն անհնար է, 

Անզեն արդար հանրությունն անհնար է,

Անզեն արժանապատվությունն անհնար է:»

---

Ասեմ ինչն է պակասում:

Իմաստ բառը:

Զենքը ինքն իրենով ոչինչ չի բերում, ոչ ժողովրդավարություն, ոչ պետականություն, ոչ արդարություն կամ արժանապատվություն:

ԽՍՀՄ-ը ամենալավ զինված պետություններից էր, ամենահզոր պոտենցիալով:

Սակայն անգամ այդ հզորությունն ու զինվածությունը չպաշտպանեցին ներքին հոգեբարոյական նեխածությունից, որով տառապում էր բարձրագույն վերնախավը:

Իսկ այդ նեախածության բորբոսը տարածում էր բարձրագույն մտավորականությունն իր անչափահասի տրամաբանությամբ, տկարամտությամբ ու կույր «ազատասիրությամբ»:

Այնպես որ ամենատխուր փաստը հայկական իրականության մեջ իմաստություն հասկացության մեռածությունն է:

Աեմն ինչի մասին խոսքը կարող է գնալ, ամեն տեսակի խառը-խշտիկ երազանքներ ու իղձեր, ցանկություններ ու պատճառաբանություն կարող է հանդիպես այստեղ, բացի իմաստություն բառից ու իմաստի որոնումից:

Այդ որոնումների որակն է բերում թե ժողովրդավարության լավագույն տեսակի իրականացմանը, թե պետության հզորությանն ու արդարության, արժանապատվության պաշտպանմանը:

Իմաստություն բառից վախեցող անձինք ոչ մի էական դրական արդյունքի չեն կարող հասնել ոչ մի բնագավառում:

Նրանց բոլոր խոսքերն էլ, ջանքերն էլ, դառնալու են իրենց հակառակորդի պլանների իրականցմանը ծառայող գործոններ:

Ով ավելի լավ է գիտակցում իր գործունեության իմաստը, ով ավելի իմաստուն գաղափարախոսություն ունի, նա էլ ստանում է արդյունքները: