ԶԱՐ­ՄԱՆՔ

Ֆեյս­բու­քում մի զար­մա­նա­լի ա­նեկ­դոտ է շրջա­նառ­վում. «Ալո, Նի­կո՞լ, բա­րև»: «Բա­րև, ով ա՞»: «Պո­ղոսն ա, Նի­կոլ, քեզ ընտ­րած հա­րև­ան Պո­ղո­սը»: «Լսում եմ, Պո­ղոս»: «Կա­րա՞ս ինձ մի քիչ պարտ­քով փող տաս»: «Մի քիչ, ինչ­քա՞ն»: «Շատ անն­շան, մի փոքր գու­մար, ըն­դա­մե­նը մի տասը մի­լի­արդ դոլ­ար»: Իսկ ա­նեկ­դո­տի ակն­թար­թա­յին ծննդի և ա­րագ տա­րած­ման ա­ռի­թը ԿԱ­ՊԻ­ՏՈՒ­ԼՅԱՆ­ՏԻ զար­մա­նա­լի, բայց մի­ա­ժա­մա­նակ այ­լան­դակ ի­րա­կան բար­բա­ջանքն է` հենց կա­ռա­վա­րու­թյան նիս­տին. «Մար­դիկ ա­սում են՝ «վա՛յ, 10 մի­լի­արդ դո­լար պարտք ու­նենք»: Մենք պետք է մեր քա­ղա­քա­ցի­նե­րին ի ցույց դնենք, որ մեր ՀՆԱ-ի հա­մե­մատ՝ շատ թե­թև պարտք ու­նենք, ըստ է­ու­թյան՝ 46 տո­կո­սով Հա­յաս­տա­նը հա­մար­վում է թե­թև պարտ­քա­յին բեռ ու­նե­ցող եր­կիր, այս տրա­մա­բա­նու­թամբ մենք պետք է նա­յենք, ո­րով­հե­տև երկր­նե­րը դա­սա­կարգ­վում են թե­թև, մի­ջին ու մեծ պարտք  ու­նե­ցող երկր­նե­րի: Հա­յաս­տանն իր տնտե­սա­կան ա­ճի շնո­հիվ գե­րա­դաս­վում է թե­թև պարտք ու­նե­ցող­նե­րի շար­քում»: Դե ի­հար­կե, խուն­տա­յի հա­մար «թե­րև» է, չէ՞ որ նա­և այդ պարտ­քի հաշ­վին են սրանք լա­փում ի­րենց աստ­ղա­բաշ­խա­կան պար­գև­ավ­ճար­նե­րը: Հու­սով են ա­գա­հա­բար լա­փեն, վեր­ջում էլ ոչն­չաց­նեն պե­տու­թյու­նը, որ­պես­զի ի­րենց և ի­րենց պա­րագլ­խին պե­տա­կան դա­վա­ճա­նու­թյան հա­մար դա­տող սու­բյեկտ գո­յու­թյուն չու­նե­նա...

Չօմ­բուդս­մեն Ա­ՆԱ­ՀԻՏ ՄԱ­ՆԱ­ՍՅԱ­ՆԻՑ լրագ­րող­նե­րը հետքրքր­վե­ցին դա­վա­ճան Նի­կո­լին դա­վա­ճան ան­վա­նած քա­ղա­քա­ցուն աշ­խա­տան­քից հե­ռաց­նե­լու փաս­տի մա­սին, ի պա­տաս­խան լսե­ցին զար­մա­նա­լի ջուր­ծե­ծո­ցի: Չնա­յած ին­չո՞ւ զար­մա­նա­լի, չէ՞ որ խոս­քը կար­գին հայ ե­րի­տա­սար­դի մա­սին է, այլ ոչ թե` ինչ-որ շուն թուր­քի: Թուր­քի թե­ման էլ շո­շափ­վեց` պատ­մե­լով իր ու Հա­յաս­տա­նում ձեր­բա­կալ­ված ադր­բե­ջան­ցի եր­կու դի­վեր­սան­տի մի­ջև ձև­ա­վոր­ված հա­տուկ հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րի մա­սին ու դե­տա­լա­յին ներ­կա­յաց­նե­լով, թե ինչ­պի­սի հո­գա­տա­րու­թյուն է դրսև­ո­րել նրանց նկատ­մամբ չՄԻՊ Մա­նա­սյան Ա­նոն, ար­դա­րաց­նե­լու հա­մար իր անբ­նա­կան սե­րը՝ Սյուն­քի­ում մարդ սպա­նած շուն թուր­քե­րի հան­դեպ, շեշ­տադ­րել է. «Շատ կա­և­որ է, որ այս հար­ցի լու­սա­բա­նու­մը ևս շատ զգույշ լի­նի մեր տի­րույ­թում, ո­րով­հե­տև հե­տա­գա­յի տե­սան­կյու­նից այն կա­րև­որ հան­գա­մանք է նա­և մեր մի­ջազ­գա­յին ի­րա­վա­կան քա­ղա­քա­կա­նու­թյան ա­ռու­մով»: Ի­յա՛, ի­րո՞ք... Ինչ-որ բան մեզ են­թադ­րել է տա­լիս, որ չՄԻՊ-ի քնքուշ սի­րո պատ­վի­րա­տուն կոնկ­րետ Իլ­համն է: Չէ՞ որ Նի­կո­լին «կքա­չա­լաց­նեն» կամ ա­վե­լի վատ բան կա­նեն, ե­թե դի­վեր­սանտ մար­դաս­պան­նե­րի մա­զը ծռվի...

Ապ­րի­լի 27-ին, հայ պո­ե­զի­ա­յի ա­մե­նա­ինք­նա­տիպ շող­շո­ղուն մար­գա­րիտ ՀՈՎ­ՀԱՆ­ՆԵՍ ՇԻ­ՐԱ­ԶԻ 109-ամյակն էր: Հայ­րե­նի­քի և ա­զա­տու­թյան այդ ըմ­բոստ եր­գի­չը նա­և եր­բեք չէր թաքց­նում իր քա­մահ­րան­քը ստրկա­միտ­նե­րի նկատ­մամբ: Երբ սո­վե­տա­կան շրջա­նի ստրկա­հո­գի­նե­րը նրան հարց­րել է­ին, թե ին­չո՞ւ է այդ­քան գրում Ա­րա­րատ լե­ռան մա­սին, որ են­թադ­րենք Ա­րա­րա­տը վե­րա­դարձ­րե­ցին հա­յե­րին, ի՞նչ է ա­նե­լու, մեծն պո­ե­տը պա­տաս­խա­նել էր. «Կբարձ­րա­նամ գա­գա­թին ու կթքեմ ձեր ճա­կա­տին»: Ա­վա՛ղ, հի­մա զար­մա­նա­լի­ո­րեն տես­նում ենք ստրկամ­տու­թյան  զար­հու­րե­լի ռե­ցի­դիվ և նույ­նան­ման վե­րա­բեր­մունք ոչ միայն Մա­սիս սա­րի, այ­լև Ար­ցա­խի և Սյու­նի­քի հան­դեպ: Եվ լե­գեն­դար հե­տա­խույզ Գև­որգ Գև­որ­գյանն ար­ձա­նագ­րում է. «Ժո­ղովր­դին բա­րո­յա­հո­գե­բա­նա­կան ա­պա­տի­ա­յի մեջ պա­հե­լով` զրկում են սե­փա­կան ճա­կա­տա­գի­րը ո­րո­շե­լու ի­րա­վուն­քից: Այս ի­րա­վի­ճա­կում մենք հայ­րե­նիք ենք տա­նուլ տա­լիս, իսկ հա­յե­նա­դա­վնե­րը քա­ղա­քա­կան ա­ճուր­դի են հա­նում պե­տու­թյու­նը, այս կամ այն աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան բև­ե­ռից անձ­նա­կան անվ­տան­գու­թյան ե­րաշ­խիք­ներ կոր­զե­լու ու փա­խուս­տի դի­մե­լու նպա­տա­կով»: Ե­րա­նի Շի­րա­զին, որ չի տես­նում ստրկու­թյան այդ ար­շա­վը...

Զարմացած է ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ