Հայաստանի եւ Արցախի ապագան մնում է կախված ուկրաինական պատերազմից

Սա­կայն նկա­րագր­ված ողջ ի­րա­վի­ճա­կով հան­դերձ (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=254738&l=am), մեկ այլ հարց եւս կա, որն ա­ռաջ է քա­շում փաս­տը, որ ԱՄՆ-ն գե­րա­րագ տեմ­պե­րով փոր­ձում է «խա­ղա­ղու­թյան պայ­մա­նա­գիր» ստա­նալ: Այ­սինքն, ին­չո՞ւ է Վա­շինգ­տոնն այս­քան շտա­պում:

Նի­կոլն այս 5 տա­րի­նե­րին այն­քան է այս կող­մից այն կողմ նետ­վել, որ Վա­շինգ­տո­նը, թե­րեւս, կա­րող է մտա­ծել, թե քա­նի դեռ «բռնել» են, լավ կա­նեն, որ պար­տադ­րեն ստո­րագ­րի, քա­նի դեռ նո­րից այն կողմ չի թռել: Իսկ այն կողմ կա­րող է թռնել, ե­թե վստահ լի­նի, որ Մոսկ­վա­յից պետք է ա­վե­լի շատ վա­խե­նա, քան՝ Վա­շինգ­տո­նից: Ու­րեմն, ի՞նչ կա­րող է փոխ­վել այս ամս­վա ըն­թաց­քում, ո­րը Նի­կո­լի հա­մար Մոսկ­վա­յին ա­վե­լի սար­սա­փազ­դու կդարձ­նի, քա­ն Վաշ­նինգ­տո­նը:

Սպաս­վող հիմ­նա­կան ի­րա­դար­ձու­թյուն­նե­րից մե­կը, ի­հար­կե, ուկ­րա­ի­նա­կան բա­նա­կի հա­կա­հար­ձա­կումն է, ո­րը դար­ձել է հա­մաշ­խար­հա­յին վեր­լու­ծա­կան-լրատ­վա­կան դաշ­տի հիմ­նա­կան թե­մա­նե­րից մե­կը: Ընդ ո­րում, հիմ­նա­կա­նում շրջա­նառ­վում է այն վար­կա­ծը, թե Վա­շինգ­տո­նը Կի­ե­ւին պար­տադ­րում է՝ հնա­րա­վո­րինս շուտ անց­նել հար­ձակ­ման: Ա­վե­լին, ուկ­րա­ի­նա­կան հա­մե­մա­տա­բար ար­ժա­նա­հա­վատ տե­լեգ­րա­մյան աղ­բյուր­նե­րից մեկն ան­գամ պնդում է. «Նա­խա­գա­հա­կան օ­ֆի­սի մեր աղ­բյու­րը հայտ­նել է, որ Բայ­դե­նի վար­չա­կազ­մը սկսել է ճնշում գոր­ծադ­րել նա­խա­գա­հի աշ­խա­տա­կազ­մի վրա՝ վերջ­նա­գիր ներ­կա­յաց­նե­լով Զե­լենս­կուն՝ հա­կա­հար­ձա­կում կամ բա­նակ­ցու­թյուն­ներ…»:

Թե ին­չու է ԱՄՆ-ն այդ­քան շտա­պում Կի­ե­ւին հա­կա­հար­ձակ­ման մղե­լու հար­ցով, ու­նի հա­մա­լիր բա­ցատ­րու­թյուն՝ կապ­ված ինչ­պես նե­րա­մե­րի­կյան ի­րո­ղու­թյուն­նե­րի, այն­պես էլ հա­մաշ­խար­հա­յին ի­րա­վի­ճա­կի հետ: Սկսած Պե­կի­նի հետ սրվող հա­կա­մար­տու­թյու­նից, վեր­ջաց­րած՝ Սպի­տակ տան վեր­ջին հայ­տա­րա­րու­թյու­նը, որ ԱՄՆ-ն մին­չեւ հու­նի­սի 1-ը պե­տա­կան պարտ­քի վե­րին շե­մը չա­վե­լաց­նե­լու դեպ­քում դե­ֆոլտ կհայ­տա­րա­րի: Նա­եւ, որ Բայ­դե­նը ար­տա­կարգ հան­դիպ­ման է հրա­վի­րել Կոնգ­րե­սի ա­ռաջ­նորդ­ներն, սա­կայն հան­րա­պե­տա­կան­ները լե­զու գտնե­լու մի շարք պար­տա­դիր պայ­ման­ներ ու­նեն, ո­րոն­ցից մեկը՝ Ուկ­րա­ի­նա­յի հետ է կապ­ված: Այ­սինքն, թե ինչ կլի­նի, ե­թե մինչ այդ Զե­լենս­կին չկա­րո­ղա­նա ռազ­մա­կան հա­ջո­ղու­թյուն­ներ ու­նե­նալ, ո­րոնք կօգ­նեն Բայ­դե­նին, դժվար է ա­սել:

Ա­մեն դեպ­քում, Կի­ե­ւը պար­տադր­ված է շտա­պել, մինչ­դեռ Զե­լենս­կին ակն­հայ­տո­րեն վա­խե­նում է ձա­խո­ղու­մից, ո­րը, ի դեպ, տա­րաբ­նույթ փոր­ձա­գետ­նե­րի գնա­հատ­մամբ, ա­մե­նա­հա­վա­նա­կան տար­բե­րակն է: Այ­սինքն, ձա­խող­վե­լու դեպ­քում Ուկ­րա­ի­նան պար­զա­պես բա­նակ չի ու­նե­նա, ու դժվար չէ կռա­հել, թե ռու­սա­կան ու­ժերն այդ դեպ­քում մին­չեւ ուր կհաս­նեն: Իսկ ե­թե ուկ­րա­ի­նա­կան հա­կա­հար­ձա­կու­մը չլի­նի, դա այս­քան աղ­մու­կից հե­տո կըն­կալ­վի, որ­պես պար­տու­թյունն ըն­դու­նե­լու պես մի բան, որն ար­դեն իսկ է­ա­պես կազ­դի Արեւ­մուտ­քից ե­կող ռազ­մա­կան հոս­քե­րի վրա:

Այս­պի­սով, որ այս մա­յի­սը լի­նե­լու է աշ­խար­հի մասշ­տա­բով ճա­կա­տագ­րա­կան ա­միս, հաս­կա­նում են բո­լո­րը: Վե­րա­դառ­նա­լով հայ-ադրբե­ջա­նա­կան հար­ցե­րին, կա­րե­լի է են­թադ­րել, որ ե­թե ուկ­րա­ի­նա­կան հա­կա­հար­ձա­կու­մը ինչ-որ հա­ջո­ղու­թյուն­ներ ու­նե­նա, Նի­կո­լը կմեկ­նի Քի­շ­նեւ՝ «խա­ղա­ղու­թյան պայ­մա­նա­գիր» ստո­րագ­րե­լու: Բայց ե­թե հար­ձա­կու­մը ձա­խող­վի, ա­պա ոչ մի­այն Նի­կո­լը, այլ ան­գամ Ա­լի­ե­ւը հա­զիվ թե Մոլ­դո­վա մեկ­նի:

Ու­րեմն՝ ա­մե­րի­կա­ցի­նե­րը շտապո՞ւմ են: Թե­րեւս Վա­շինգ­տո­նը կցան­կա­նար, որ ա­րա­գո­րեն նա­խա­պատ­րաս­տե­լով «խա­ղա­ղու­թյան պայ­մա­նագ­րի» վերջ­նա­կան տար­բե­րա­կը, այն նույն­քան ա­րագ՝ մին­չեւ մա­յի­սի վեր­ջը ստո­րագր­վեր: Բայց երբ այն հե­տաձգ­վում է մին­չեւ հու­նի­սի սկիզբ, նա­եւ այն տպա­վո­րու­թյունն է ա­ռա­ջա­նում, որ Ա­լի­եւն ու Նի­կոլն են ո­րո­շել՝ ոտ­քե­րը մի փոքր կախ գցել՝ սպա­սե­լով, թե ինչ ի­րա­վի­ճակ է ստեղծ­վե­լու:

Կարճ ա­սած, որ Հա­յաս­տա­նի եւ Ար­ցա­խի ա­պա­գան կախ­ված է ուկ­րա­ի­նա­կա­նա պա­տե­րազ­մից, թե­րեւս հեր­թա­կան ան­գամ է հաս­տատ­վում:

ՔԵ­ՐՈԲ ՍԱՐԳ­ՍՅԱՆ