Թուրքական ընտրություններն արգելակ են Ալիեւի համար

Մեկ այլ գոր­ծոն եւս կա, որն ար­գե­լա­կում է հենց այս պա­հին «խա­ղա­ղությ­ան պայ­մա­նագ­րի» ստո­րագ­րու­մը (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=255824&l=am): Խոս­քը՝ Թուր­քի­ա­յի մա­սին է:

Այն, որ Ա­լի­ե­ւը ռու­սա­կան եւ ի­րա­նա­կան ուղ­ղու­թյամբ կոշտ դիր­քո­րո­շում պա­հե­լով, ի­րեն հա­մե­մա­տա­բար ա­պա­հով է հա­մա­րում՝ թի­կուն­քին զգա­լով  Էր­դո­ղա­նին, հայտ­նի բան է: Բայց նա­եւ դժվար չէ հաս­կա­նալ, որ այս խա­ռը պա­հին Էր­դո­ղանը հա­զիվ թե կա­րո­ղա­նա կանգ­նել Ա­լի­ե­ւի թի­կուն­քին: Ի­հար­կե, Հեյ­դա­րո­վի­չը կա­րող է նա­եւ մտա­ծել այս­պես. Ա­րեւ­մուտքն ա­մեն կերպ ա­ջակ­ցում է Քը­լըչ­դա­րօղ­լո­ւին, եւ ե­թե նա գա իշ­խա­նու­թյան, կպա­հի կով­կա­սյան ուղ­ղու­թյամբ ա­րեւմ­տյան կուր­սը: Բայց ար­դյոք ի­րա­կա­նում է՞լ կպա­հի, ի՞նչ մե­թոդ­նե­րով, ռազ­մա­կան լու­ծում­նե­րին, ինչ­պես Էր­դո­ղա­նը, կողմ կլի­նի՞, եւ այդ­պես շա­րու­նակ:

Ա­ռա­վել եւս, երբ թուր­քա­կան քվե­ար­կու­թյու­նը մտա­ծե­լու տե­ղիք տվող այլ ու­շագ­րավ դրվագ­ներ եւս ի հայտ բե­րեց: Այս­պես, մոտ 1,5 մի­լի­ոն թուրք, ո­րոնք բնակ­վում են այլ երկր­նե­րում, մաս­նակ­ցե­ցին քվե­ար­կու­թյա­նը: Դա ընդ­հա­նուր ձայ­նե­րի մեջ մեծ թիվ է, եւ, բնա­կան է, որ ինչ­պես Էր­դո­ղա­նը, այն­պես էլ Քը­լըչ­դա­րօղ­լուն, ա­վե­լին, նա­եւ այն երկր­նե­րը, որ­տեղ բնակ­վում են այդ թուր­քե­րը, աշ­խա­տել են, որ այդ ձայ­նե­րը «ճիշտ ուղ­ղու­թյամբ» գնան: Եվ ա­հա, պատ­կե­րը սա է: Գործ­նա­կա­նում ողջ իս­լա­մա­կան աշ­խար­հում, ա­վե­լի ճիշտ՝ Մեր­ձա­վոր Ա­րե­ւել­քի եւ Հյու­սի­սա­յին Աֆ­րի­կա­յի ա­րա­բա­կան երկր­նե­րում բնակ­վող թուր­քե­րը մե­ծա­մա­սամբ քվե­ար­կել են Էր­դո­ղա­նի օգտ­ին: Եվ ա­սել, որ Սա­ու­դյան Ա­րա­բի­ա­յում, Ե­գիպ­տո­սում կամ Ի­րա­նում այդ ձայ­ներն ան­տե­րու­թյան է­ին մատն­ված, մի­ամ­տու­թյուն կլի­ներ: Նա­եւ դժվար չէ կռա­հել, որ իս­լա­մա­կան աշ­խար­հում Էր­դո­ղա­նի նման ձայ­նե­րը հիմ­նա­կա­նում կապ­ված են այն բա­նի հետ, որ մրցա­կի­ցը  ա­մե­րի­կյան դրա­ծո էր: Սա, բնա­կան է, խո­սում է մեր մեծ տա­րա­ծաշր­ջա­նում  ստեղծ­ված աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան ի­րո­ղու­թյուն­նե­րի մա­սին, եւ այդ փաս­տը նախ չի կա­րող աչ­քա­թող ա­նե­լ Ա­լի­ե­ւը: Երկ­րորդ, ընտր­վե­լու դեպ­քում դա իր հաշ­վարկ­նե­րից չի կա­րող հա­նել նա­եւ Քը­լըչ­դա­րօղ­լուն: Այ­սինքն, նա­խա­գա­հի դիր­քե­րում թե նա ինչ­պես ի­րեն կդրսե­ւո­րի, հար­ցեր կան:

Նա­եւ հար­ցեր կան, թե ընտր­վե­լու դեպ­քում Քը­լըչ­դա­րօղ­լուն, լի­նե­լով քե­մա­լիս­տա­կան ու­ժի ղե­կա­վար, Էր­դո­ղա­նի հա­մա­ռու­թյամբ կգնա՞ պան­թյուր­քիզ­մի ուղ­ղու­թյամբ, հաշ­վի առ­նե­լով, որ դա տա­նում է ՌԴ-ի, Ի­րա­նի եւ Չի­նաս­տա­նի հետ հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րի սրաց­ման:

Մեկ այլ է­ա­կան դե­տալ եւս: Ազ­գայ­նա­մո­լա­կան եւ իս­լա­մա­կան ուղ­ղու­թյու­նը ներ­կա­յաց­նող Էր­դո­ղանն ու հա­մե­մա­տա­բար չա­փա­վոր աշ­խար­հիկ ուղ­ղու­թյան Քը­լըչ­դա­րօղ­լուն ստա­ցան մո­տա­վո­րա­պես հա­վա­սար ձայ­ներ (կեղ­ծիք­նե­րը մի կողմ թող­նենք): Սա եւս մեկ ան­գամ հու­շեց, թե հա­ճախ լուրջ սրու­թյամբ հա­կադր­վող այս եր­կու ուղ­ղու­թյուն­ներն էլ թուր­քա­կան հա­սա­րա­կու­թյան մեջ ու­նեն գրե­թե հա­վա­սար եւ խո­րը ար­մատ­ներ: Ու մեծ հարց է, թե գնա­լով բախ­ման, այդ հա­կադր­վող հո­սանք­ներն ո՞ւր կհասց­նեն Թուր­քի­ան: Ա­ռա­վել եւս, երբ կա բախ­ման գնա­լու նման ա­ռիթ, նա­եւ նա­խընտ­րա­կան մթնո­լոր­տը հու­շեց, որ կա նա­եւ ծայ­րա­հե­ղու­թյուն­նե­րի գնա­լու երկ­կողմ պատ­րաս­տա­կա­մու­թյու­նը: Այ­սինքն, Թուր­քի­ան կանգ­նած է ջրբա­ժա­նի ա­ռաջ, այս ընտ­րու­թյուն­նե­րը  ­կա­րող են ա­ռա­ջի­կա տաս­նա­մյակ­նե­րի ու հա­րյու­րա­մյա կտրված­քով ո­րո­շել Թուր­քի­ա­յի ողջ կեն­սա­կեր­պը, եւ կող­մե­րից ո­րե­ւէ մե­կը հակ­ված չէ զի­ջել: Թե­րեւս, նա­եւ այդ հան­գա­ման­քը հաշ­վի առ­նե­լով էր, որ Էր­դո­ղա­նը խու­սա­փեց ա­ռա­ջին փու­լում ի­րեն հաղ­թող հռչա­կե­լու գայ­թակ­ղու­թյու­նից՝ գնա­լով երկ­րորդ փու­լի: Սա­կայն սա ըն­դա­մե­նը երկ­շա­բա­թյա դա­դար է, ո­րը, ի­հար­կե, չի կա­րող լու­ծել տաս­նա­մյակ­նե­րով կու­տակ­ված այդ գեր­լա­րում­նե­րի խնդի­րը: Ու ի՞նչ կլի­նի, ե­թե այս ի­րա­վի­ճա­կը գնա պայ­թյու­նի: Ի­հար­կե, դրա հե­տե­ւանք­նե­րը կան­խա­տե­սե­լը բարդ է: Բայց ան­կախ զար­գա­ցում­նե­րից, դա Ա­լի­ե­ւին, մեծ հա­վա­նա­կա­նու­թյամբ, սպառ­նում է տե­ւա­կան ժա­մա­նակ թի­կուն­քը կորց­նե­լ: Եվ այս դեպ­քում կտրուկ քայ­լե­րի գնա­լը՝ նրա հա­մար կա­րող է մա­հա­ցու լի­նել: Մնում է սպա­սել:

ՔԵ­ՐՈԲ ՍԱՐԳ­ՍՅԱՆ