Ինչու Բայրամովն ու Միրզոյանը խուսափեցին ԱՄՆ մենկելուց

Բայց Նի­կո­լի Սո­չի կա­տա­րած այ­ցի ֆո­նին (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=257708&l=am) մեկ հե­տաքր­քիր դրվագ եւս նկատ­վեց: Այս­պես, նախ Պետ­դե­պար­տա­մեն­տից, խոս­նա­կի տե­ղա­կալ Վե­դան­տա Պա­տե­լի մի­ջո­ցով ստաց­վեց հեր­թա­կան ազ­դա­կը, թե. «Անհամ­բեր սպա­սում ենք Վա­շինգ­տո­նում բա­նակ­ցու­թյուն­նե­րի եւս մեկ փու­լի հյու­րըն­կալ­մա­նը…»:  Բայց ա­հա ՀՀ ԱԳՆ խոս­նակ Ա­նի Բա­դա­լյա­նը անս­պա­սե­լի­ո­րեն տե­ղե­կաց­րեց. «Ադրբե­ջա­նա­կան կող­մի խնդրան­քով մյուս շա­բաթ Վա­շինգ­տո­նում  նա­խա­տես­վող քննար­կում­նե­րի հեր­թա­կան փու­լը հե­տաձգ­վում է»

Տա­րօ­րի­նակ վի­ճակ է. ինչ է, Պա­տե­լը չգի­տե՞ր այդ մա­սին, որ այդ­քան «անհամ­բեր սպա­սում էր», թե՞ Բա­քուն Վա­շինգ­տոն չգնա­լու մա­սին ո­րո­շել է վեր­ջին պա­հին: Կամ Բայ­րա­մո­վը, որ նա­խօ­րե­ին այդ­քան ո­գե­ւոր­ված խո­սում էր «խա­ղա­ղու­թյան պայ­մա­նագ­րից», այդ ի՞նչ ե­ղավ, որ ո­րո­շեց հե­տաձ­գել դա արագացնող հեր­թա­կան հան­դի­պու­մը: Ինչ որ այլ բա­նո՞վ է այն­քան զբաղ­ված, որ ար­գե­լա­կում է Բաք­վի հա­մար ա­մե­նա­կա­րե­ւոր հար­ցով բա­նակ­ցու­թյուն­նե­րը, թե՞ ցույց է տա­լիս, որ ԱՄՆ գնալ չի ու­զում:

Չնա­յած, մեկ այլ վար­կած ա­վե­լի հա­վա­նա­կան տեսք ու­նի: Ար­դեն հայտ­նի է, որ Ուկ­րա­ի­նան սկսել է իր այդ­քան խոս­տա­ցած հա­կա­հար­ձա­կու­մը: Ճիշտ է, թեժ մար­տե­րը դեռ նոր են սկսվում, ա­մեն ինչ առ­ջե­ւում է, սա­կայն փաստն այն է, որ հար­ձակ­ման ա­ռա­ջին պա­հին ուկ­րա­ի­նա­կան ու­ժերն ա­ռանձ­նա­կի հա­ջո­ղու­թյուն չու­նե­ցան: Մինչ­դեռ ա­մե­նա­կա­րե­ւո­րը հենց նախ­նա­կան հար­վածն է, դրա ժա­մա­նակ է ա­մե­նա­մեծ հա­վա­նա­կա­նու­թյու­նը՝ ստա­նալ ճեղ­քու­մա­յին գո­տի­ներ: Իսկ երբ ժա­մա­նակ է անց­նում, պաշտ­պան­վող­նե­րը տես­նում են հար­ձակ­ման հիմ­նա­կան ուղ­ղու­թյուն­նե­րը, ար­դեն հասց­նում են այդ հատ­ված­ներ ռե­զերվ­ներ տե­ղա­փո­խել: Այ, հենց այս վի­ճա­կում էլ հի­մա հայտն­վել է ուկ­րա­ի­նա­կան բա­նա­կը. ցույց տվեց հար­ձակ­ման ինչ­պես հիմ­նա­կան, այն­պես էլ՝ օ­ժան­դա­կող ուղ­ղու­թյուն­նե­րը, եւ այս դեպ­քում պաշտ­պան­վող ռու­սա­կան ու­ժե­րի դրու­թյու­նը դառ­նում է ա­վե­լի նա­խա­պատ­վե­լի:

Պատերազմ է, եւ չփոր­ձենք առաջ ընկնելով գնա­հա­տա­կան­ներ տալ: Նաեւ բո­լոր նրանք, ով­քեր մեծ կամ փոքր հաշ­վարկ­ներ են կա­ռու­ցում ուկ­րա­ի­նա­կան հա­կա­հար­ձակ­ման հա­ջող­վել-ձա­խող­վե­լու վրա, այս պա­հին սպա­սո­ղա­կան վի­ճա­կում են, թե­եւ մի­գու­ցե ո­րո­շա­կի նա­խա­պատ­վու­թյուն տա­լով ռուս­նե­րին: Եվ ա­հա նույ­նը, թե­րեւս, պետք է ա­սել Բայ­րա­մո­վի, ա­վե­լի կոնկ­րետ՝ Ա­լի­ե­ւի մա­սին: Այ­սինքն, որ շատ ա­վե­լի նա­խա­պատ­վե­լի է թե­կու­զեւ ի­րենց հա­մար ա­ռաջ­նա­յին խնդրով մի փոքր սպա­սել՝ հաս­կա­նա­լու հա­մար, թե ո՞րն է ա­վե­լի նա­խա­պատ­վե­լի՝ Վա­շինգ­տո՞ն, թե Մոսկ­վա մեկ­նե­լը:

Մի­գու­ցե նա­եւ հաշ­վի առ­նե­լով, որ հե­տաքր­քիր մե­սիջ­ներ ե­կան նա­եւ Մոսկ­վա­յից: Այս­պես, ՌԴ ԱԳՆ-ն, ի դեմս խոս­նակ Զա­խա­րո­վա­յի, նա­խօ­րե­ին եւս մեկ ան­գամ «տա­րա­կու­սանք» հայտ­նեց. «Նախ­կի­նում, ա­ռա­ջին հեր­թին ԵՄ-ի կող­մից, անդր­կով­կա­սյան խնդիր­նե­րի նկատ­մամբ ոչ ոք ա­ռանձ­նա­պես հե­տաքրք­րու­թյուն չի ցու­ցա­բե­րել: Հի­մա, հա­վա­նա­բար, փոխ­վել է կո­նյունկ­տու­րան…»: Սա եւս մեկ պարզ ակ­նարկ է, որ հայ-ադրբե­ջա­նա­կան գոր­ծըն­թա­ցին Ա­րեւ­մուտ­քի մի­ջամ­տու­թյու­նը ՌԴ-ն հա­մա­րել եւ հա­մա­րում է հենց իր դեմ ուղղ­ված: Ա­պա Զա­խա­րո­վան ա­վե­լաց­րեց, թե Ռու­սաս­տան, Ադր­բե­ջան, Հա­յաս­տան ե­ռա­կողմ ձե­ւա­չա­փով. «Պայ­մա­նա­վոր­վա­ծու­թյուն­նե­րի հա­մա­լի­րը հա­մա­րում ենք այ­լընտ­րանք չու­նե­ցող ճա­նա­պար­հա­յին քար­տեզ Ռու­սաս­տա­նի հա­մար եր­կու եղ­բայ­րա­կան ժո­ղո­վուրդ­նե­րի հաշ­տեց­ման գոր­ծըն­թա­ցի հա­մար: Մենք չենք փոր­ձում ո­րե­ւէ բան ա­րա­գաց­նել, մենք գնում ենք նա­խանշ­ված պլա­նով, ի­րա­կա­նաց­նում ենք այն ա­մե­նը, ին­չի մա­սին պայ­մա­նա­վոր­վել ենք»: Ակնարկ, որ Ա­րեւ­մուտ­քի միջ­նոր­դու­թյու­նից զատ, այդ ուղ­ղու­թյամբ «արա­գաց­ված» գոր­ծըն­թա­ցը եւս կըն­կա­լեն՝ որ­պես ՌԴ-ի դեմ ուղղ­ված քայլ:

Այս ի­րա­վի­ճա­կում, երբ ուկ­րա­ի­նա­կան ռազ­մա­ճա­կատ­նե­րում հենց այն պահն է, երբ ո­րոշ­վում է, թե ինչ նոր աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան դիրք կզբա­ղեց­նի ՌԴ-ն, ա­վե­լի բա՞րձր, թե ա­վե­լի ցա­ծր, ի­րոք լուրջ փաս­տարկ է, որ Ա­լի­ե­ւը դեռ «ոտքը կախ գցի»՝ Վա­շինգ­տոն վա­զե­լու հա­մար: Եվ ա­սել, թե վա­շինգ­տո­նյան հան­դիպ­ման հե­տաձ­գու­մը Նի­կո­լի հետ հա­մա­ձայ­նեց­ված չէ, ի­հար­կե, մի­ամ­տու­թյուն կլի­ներ. ա­մեն դեպ­քում, ին­չո՞ւ պետք է Ա­րո­յի «կան­տո­րան» այդ մա­սին խո­սեր:

Ընդ ո­րում, այս ի­րա­վի­ճա­կում, թե­րեւս, պա­տա­հա­կան չէր նա­եւ, որ ԱՄՆ-ից հան­կարծ Նի­կո­լին ուղղ­ված մե­ղադ­րանք­ներ ի հայտ ե­կան: Պետ­դե­պար­տա­մեն­տի պատ­ժա­մի­ջոց­նե­րի հա­մա­կարգ­ման վար­չու­թյան ղե­կա­վար Ջիմ Օ՛ Բրա­յե­նը պնդում է, որ Ռու­սաս­տանն իր հա­մար ներ­կա­յումս այդ­քան կա­րե­ւոր միկ­րո­չի­պե­րը, պրո­ցե­սոր­նե­րը, է­լեկտ­րո­նա­յին պլա­տա­նե­րը, ո­րոնք օգ­տա­գործ­վում են ռազ­մա­կան ար­դյու­նա­բե­րու­թյան մեջ, ստա­նում է Ա­րա­բա­կան Մի­ա­ցյալ Է­մի­րու­թյուն­նե­րի, Վրաս­տա­նի, Հա­յաս­տա­նի, Ղա­զախս­տա­նի եւ ան­գամ ՆԱ­ՏՕ-ական Թուր­քի­ա­յի մի­ջո­ցով: Կարճ ա­սած, որ այդ երկր­նե­րը, նա­եւ՝ Նի­կո­լը կրկնա­կի խա­ղի մեջ է: Այ­սինքն, հրա­պա­րա­կավ ա­սում է, թե Ուկ­րա­ի­նա­յի հար­ցում ին­քը ՌԴ-ի դաշ­նա­կի­ցը չէ, բայց տա­կից ռուս­նե­րի հա­մար կեն­սա­կան այդ ապ­րանք­ներն է մա­տա­կա­րա­րում: Ու ինչ է, այս պա­հի՞ն այդ մա­սին հի­շե­ցին:

Չնա­յած, ե­թե ուկ­րա­ի­նա­կան այս հա­կա­հար­ձա­կու­մը ձա­խող­վի, ա­պա ա­ռաջ կգա մի ի­րա­վի­ճակ, երբ նման մե­ղադ­րանք­նե­րը պար­զա­պես կկորց­նեն ի­մաս­տը: Ինչ է, Նի­կո­լը դրա հե՞տ է հաշ­վարկ­նե­րը կա­պել: Բայց այդ դեպ­քում ի՞նչ են լոն­դոն­նե­րում խո­սում Ա­լենն ու ԱԽՔ Ար­մե­նը:

Ա­մեն դեպ­քում, խա­ռը պատ­կե­ր է, բայց նա­եւ չմո­ռա­նանք, որ «ջրի պղտոր­վե­լը՝ զու­լալ­վե­լու նշան է»:

ՔԵ­ՐՈԲ ՍԱՐԳ­ՍՅԱՆ