Ալիեւն ու Նիկոլը շարունակում են ժամանակի վրա խաղալ

Ի­րա­կա­նում Ար­ցա­խի շուրջ այս վեր­ջին աղ­մուկ-աղա­ղակ­նե­րից (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=259809&l=am) «մեծ բլե­ֆի» հոտ է գա­լիս: Հաշ­վի առ­նե­լով հետեւյալը:

Ա­լի­ե­ւի հա­մար ի­րա­կա­նում մեծ խնդիր է՝ ու­ղիղ հար­վա­ծով գնալ ռու­սա­կան խա­ղա­ղա­պահ­նե­րի դեմ, ինչ­քան էլ որ դա ու­զում է Վա­շինգ­տո­նը: Մնում է սար­քել այն­պի­սի սցե­նար, որ ար­ցա­խյան ղե­կա­վա­րու­թյու­նը, ստա­նա­լով նի­կո­լա­ա­լի­ե­ւյան փո­խան­ցու­մը, ցույց տա, թե այլ տար­բե­րակ չկա, փոր­ձի ռուս­նե­րին մղել Ադր­բե­ջա­նի հետ ու­ղիղ բախ­ման, ու ե­թե չստաց­վի, ա­պա կփոր­ձեն հան­րաք­վե խա­ղար­կել՝ ժո­ղովր­դին հա­մո­զե­լով՝ այլ տար­բե­րակ չկա, ռուս­նե­րը տան­կեր չբե­րե­ցին, մնում է, որ Ա­լի­ե­ւի հետ լե­զու գտնենք: Տ. Պետ­րո­սյանն ար­դեն խո­սում է հան­րաք­վե­ի մա­սին, ու դա էլ է հաս­կա­նա­լի. Ար­ցա­խի ղե­կա­վա­րու­թյու­նը չու­նի մի­ջազ­գայ­նո­րեն ըն­դուն­ված կար­գա­վի­ճակ, եւ նրանց ո­րո­շու­մը՝ գնալ Ա­լի­ե­ւի դու­ռը, Մոսկ­վան պար­զա­պես կհա­մա­րի ա­պօ­րի­նի:

Դրա­նից հե­տո ար­դեն Բա­քուն շատ ա­րագ «կե­րաշ­խա­վո­րի» ար­ցախ­ցի­նե­րի անվ­տան­գու­թյու­նը՝ որ­պես իր քա­ղա­քա­ցի­նե­րի, նույն­քան ա­րագ «խա­ղա­ղու­թյան պայ­մա­նա­գիր» կկնքեն եւ ան­մի­ջա­պես էլ կդի­մեն Մոսկ­վա­յին՝ շնոր­հա­կա­լու­թյուն օգ­նու­թյան հա­մար, բայց ար­դեն հար­ցե­րը լուծ­ված են, զոր­քերդ պետք է հա­նես:

Շուստրի տարբերակ է: Բայց ե­թե այս սցե­նարն են խա­ղար­կում, ա­պա մեկ է, կան նյո­ւանս­ներ, ո­րոնք ոչ մի դեպ­քում Ա­լի­եւն ու Նի­կո­լը չեն կա­րող շրջան­ցել: Նախ, օ­րի­նակ, ինչ­պես օ­րերս հայ­տա­րա­րեց ՌԴ նա­խա­գա­հի օգ­նա­կան Ի­գոր Լե­ւի­տի­նը, ռու­սա­կան ըն­կե­րու­թյու­նը շու­տով պայ­մա­նա­գիր կստո­րագ­րի Ի­րա­նի հետ «Հյու­սիս-Հա­րավ» մի­ջազ­գա­յին տրանս­պոր­տա­յին մի­ջանց­քի շրջա­նակ­նե­րում Ռեշտ-Աստա­րա եր­կա­թու­ղա­յին հատ­վա­ծի կա­ռուց­ման մա­սին: Սա Մոսկ­վա­յի այն հիմ­նա­կան ազ­դակն է, որ ին­քը Հա­րա­վա­յին Կով­կա­սից եւ այդ դեպ­քում՝ Ար­ցա­խից ո­րե­ւէ տեղ հե­ռա­նա­լու միտք ան­գամ չու­նի: Իսկ Զախարովայի հայտարարությունը, թե չգիտի ով է Արայիկը, ռուսական այն «Բ» պլանն է, որի մասին քանիցս խոսել ենք: Այսինքն, եթե արցախյան ղեկավարները շատ տարվենի նիկոլամերձ խաղերով, հույս ունենալով, որ վաղը-մյուս օրը հայգիստ կապրեն արեւմտյան շքեղ վիլլաներում, ապա Մոսկվան պարզապես կհայտարարի, թե ոչ մի արցախյան ղեկավարություն էլ չկա, որ արցախահայության անունից բնա Ալիեւի հետ բանակցելու: Կա արցախահայությունը, որը դեմ է Ադրբեջանի ենթակայությանը, եւ հենց նրանց էլ ռուսական բանակը պաշտպանում է, անկախ նրանիչց, թե Արայիկը, Սյամոն կամ մեկ ուրիշն ինչ անձնական կարծիք ունեն: Այսինքն, կանցնեն, օրինակ, մերձդնեստրյան տարբերակին, եւ թող Ալիեւը դրանից հետո մտածի, թե ինչպես է ռուսականզորքին հեռացնելու: Նաեւ հաշվի առնելով, որ ռուսական կասպյան նավատորմը բառացիորեն կողքին է:

Բայց մինչ նման սրացումների գնալը, ան­կախ ներկա բո­լոր ո­րո­շում­նե­րից, բա­նակ­ցու­թյուն­նե­րից, Ա­րա­յի­կի նա­մակ­նե­րից եւ այլն, ռու­սա­կան ու­ժե­րը դեռ տե­ւա­կան ժա­մա­նակ ար­ցա­խում մնա­լու հիմք ու­նեն՝ նո­յեմ­բե­րի 9-ի հա­մա­ձայ­նագ­րի հա­մա­ձայն: Իսկ մինչ այդ, շատ հե­տաքր­քիր զար­գա­ցում­ներ են ըն­թա­նում ուկ­րա­ի­նա­կան ռազ­մա­ճա­կատ­նե­րում, ինչը կարող է խորքային իմաստով իրավիճակ շրջել:

Ուկ­րա­ի­նա­կան ու­ժե­րը շա­րու­նա­կում են հար­ձա­կում­նե­րը, ինչ-որ նոր տակ­տի­կա­ներ են կի­րա­ռում, տար­բեր «հե­րո­սա­կան» մե­սիջ­ներ են հղում: Սա­կայն փաս­տը մեկն է՝ ռու­սա­կան պաշտ­պա­նու­թյան ռե­ալ ճեղ­քում չու­նեն: Մինչ­դեռ, ինչ­պես նա­եւ Լու­կա­շեն­կոն ակ­նար­կեց. «Մին­չեւ հու­լի­սի 11-ը նա (Զե­լենս­կին- Հեղ.) պետք է ինչ-որ բան ցույց տա: Ռու­սաս­տա­նին «ատա­մի վրա» փոր­ձե­ցին՝ ճա­կա­տից հար­ձակ­վե­լով: Ձա­խող­վեց: Եվ դա չի հա­ջող­վի… Ե­թե նրանք (Ուկրա­ի­նա­յի ռազ­մա­կան ղե­կա­վա­րու­թյու­նը- Հեղ.) այժմ մար­տի նե­տեն լա­վա­գույն ստո­րա­բա­ժա­նում­նե­րը՝ ինչ-որ բան ցույց տա­լու հա­մար, նրանք վեր­ջա­պես կթա­ղեն Ուկ­րա­ի­նա­յի մար­տու­նա­կու­թյու­նը: Ե­թե չնե­տեն, ինչ­պե՞ս են ո­րե­ւէ ար­դյունք ցույց տա­լու»: Ար­դյուն­քում, ըստ Լու­կա­շեն­կո­յի՝ Զե­լենս­կին «վեր­ջա­պես հաս­կա­ցավ, որ չի հաղ­թե­լու այս պա­տե­րազ­մում: Նա ար­դեն քայ­լեր է ձեռ­նար­կում այս ի­րա­վի­ճա­կից դուրս գա­լու հա­մար… Հա­կա­հար­ձա­կու­մից հե­տո ի­րա­վի­ճա­կը կփոխ­վի: Եվ նրանք (Արեւ­մուտ­քը- Հեղ) կցան­կա­նա խո­սել Ռու­սաս­տա­նի հետ…»:

Իսկ ի՞նչ են ա­նե­լու Ա­լի­եւն ու Նի­կոլն այդ դեպ­քում: Ի դեպ, ե­րեկ Նի­կո­լը հայ­տա­րա­րեց. «Առա­ջի­կա­յում Բրյու­սե­լում նա­խա­տես­վում է իմ հան­դի­պու­մը Ադր­բե­ջա­նի նա­խա­գա­հի հետ՝ ԵՄ խորհր­դի նա­խա­գա­հի միջ­նոր­դու­թյամբ: Ցա­վոք, Հա­յաս­տա­նի եւ Ադր­բե­ջա­նի մի­ջեւ խա­ղա­ղու­թյան պայ­մա­նագ­րի տեքս­տը դեռ պատ­րաստ չէ ստո­րագր­ման…»: Այ­սինքն, թե­եւ ԱՄՆ-ն փոր­ձում է գնալ ի­րա­դար­ձու­թյու­ննե­րի ա­ռա­վե­լա­գույն ակ­տի­վաց­ման, սա­կայն Ա­լի­եւն ու Նի­կո­լը դեռ շա­րու­նա­կում են ժա­մա­նակ ձգել: Տարբեր բլեֆների միջոցով կստացվի, լավ, չի ստացվի, զգուշանալ է պետք ռեալ սրացումներից: Բնականաբար, հաշվի  առնելով ռուսների ոչ միայն ներկայիս, այլ վաղը-մյուս օրը ձեւավորվելիք աշխարհաքաղաքական դիրքերը:

ՔԵՐՈԲ ՍԱՐԳՍՅԱՆ