Բաքուն վա բանկ է գնում

Սա­կայն Վա­գիֆ Խա­չատ­րյա­նին Բա­քու տա­նե­լու պատ­մու­թյա­նը կա­րե­լի է նա­եւ այս կող­մից նա­յել (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=261641&l=am): Ա­լի­եւը, ի վեր­ջո, նրան ոչ թե բանտ, այլ՝ հի­վան­դա­նոց է տա­րել: Այ­սինքն՝ կա նա­եւ այն տար­բե­րա­կը, որ ե­թե հան­կարծ Վա­գիֆն այն­տեղ դի­մում գրի, թե՝ կնե­րեք, սխալ­վել եմ, ա­պա Ա­լի­եւը կա­րող է նրան բու­ժել, կերց­նել-խմցնել, վեր­ջում էլ բե­րել, ի­ջեց­նել ա­ռե­ւանգ­ման վայ­րում, ձեռքն էլ ադր­բե­ջա­նա­կան անձ­նա­գիր տալ, թե գնա, քո հա­մար հան­գիստ ապ­րի: Ու մեծ հարց է, թե նման օ­պե­րա­ցի­ան ինչ է­ֆեկտ կու­նե­նա նե­րար­ցա­խյան դաշ­տում: Ա­մեն դեպ­քում, Սյա­մոն ար­դեն սկսել է ա­լի­ե­ւա­մետ քա­րո­զը, թե բա որ ա­սո՞ւմ է­ին, պետք է գնալ, խնդրել, որ բո­լո­րին չնստաց­նեն բերդ:

Բայց այս տար­բե­րա­կի դեպ­քում նա­եւ կստաց­վի, որ Ա­լի­ե­ւը հեր­թա­կան ան­գամ ոչ մի­այն Վա­շինգ­տո­նին, այլ նրան­ցից էլ ա­ռաջ ռուս­նե­րին ցույց տվեց, թե՝ ինքն է ի­րեն ո­րո­շո­ղի դե­րում տես­նում, ու­զի՝ կբռնի, ան­գամ չնա­յե­լով ռու­ս խա­ղա­ղա­պահ­նե­րի ներ­կա­յու­թյան վրա:

Ե­թե այս տար­բե­րակն է, այ­սինքն՝ Ա­լի­ե­ւը փոր­ձում է ցույց տալ, թե իր հար­ցերն ինք­նու­րույն կլու­ծի՝ ո­րե­ւէ մե­կի վրա չնա­յե­լով, ա­պա դրա­նով նա, ի­հար­կե, նո­ր­ից տար­բեր «կար­միր գծեր» է հա­տում, եւ է­լի հիմ­նա­կա­նում ռուս խա­ղա­ղա­պահ­նե­րի ուղ­ղու­թյամբ, ո­րոնք, չմո­ռա­նանք, նո­րից չկա­րո­ղա­ցան խոչըն­դո­տել ի­րենց պա­տաս­խա­նատ­վու­թյան գո­տու քա­ղա­քա­ցու ձեր­բա­կալ­մա­նը: Եվ ե­թե այս տար­բե­րակն է, ա­պա նման սրա­ցում­նե­րի գնա­լու Ա­լի­ե­ւի քայ­լը եւս կա­րե­լի է մեկ­նա­բա­նել:

Արտ­գործ­նա­խա­րար­նե­րի վեր­ջին ե­ռա­կողմ հան­դի­պու­մը, ըստ է­ու­թյան, Մոսկ­վա­յի կող­մից վերջ­նագ­րի պես մի բան էր՝ պետք է մին­չեւ տա­րե­վերջ «խա­ղա­ղու­թյան հա­մա­ձայ­նա­գիր» կնքեք իմ ու­զած պայ­ման­նե­րով ի­մաս­տով: Այ­սինքն, Ա­լի­ե­ւին մնում է ա­մեն գնով մին­չեւ տա­րե­վերջ լու­ծել Ար­ցա­խի խնդի­րը, քա­նի որ դրա­նից հե­տո ա­պա­գան բա­վա­կան մշու­շոտ է՝ կապ­ված ուկ­րա­ի­նա­կան ի­րա­դար­ձու­թյուն­նե­րի ներ­կա զար­գա­ցում­նե­րի հետ: Ըստ այդմ, հենց ռուս խա­ղա­ղա­պահ­նե­րի «քթի տա­կից» քա­ղա­քա­ցուն Բա­քու տա­նե­լը կա­րող է նա­եւ Ա­լի­ե­ւի կող­մից վա բան­կի նման մի բան լի­նել:

Կա­րո՞ղ է հե­տա­գա­յում այդ բո­լոր «կար­միր գծե­րը» հա­տե­լու հա­մար «տա­կից դուրս գալ»: Դա հե­տո կե­րե­ւա, բայց հաշ­վի առ­նե­լով, որ Ա­լի­ե­ւը ու­նի զգա­լի մա­նեւ­րա­կա­նու­թյուն, պետք է որ կա­րո­ղա­նա:

Ա­մեն դեպ­քում, նո­րից կրկնենք, ա­մեն բան կախ­ված է ուկ­րա­ի­նա­կան պա­տե­րազ­մի շա­րու­նա­կու­թյու­նից, այն է, թե ռուս­ներն այդ ա­մե­նի ար­դյուն­քում ի՞նչ աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան դիր­քեր կզբա­ղեց­նեն: Ընդ ո­րում, դեռ շա­րու­նակ­վում է ուկ­րա­ի­նա­կան հա­կա­հար­ձակ­ման հիմ­նա­կան փու­լը, Կի­ե­ւը նո­րա­նոր ու­ժեր է նե­տում ա­ռաջ­նա­գիծ, եւ դա հու­շում է, որ եզ­րա­փա­կիչ ա­րա­րը շատ չի ու­շա­նա: Այ­սինքն, ի՞նչ ու­ժա­յին փոխ­հա­րա­բե­րու­թյուն կստեղծ­վի ռու­սա­կան եւ ուկ­րա­ի­նա­կան բա­նակ­նե­րի մոտ, ի՞նչ տեմ­պե­րով  արեւմ­տյան օգ­նու­թյու­նը կշա­րու­նա­կի գալ Ուկ­րա­ի­նա, Բայ­դե­նը ինչ­պե՞ս կկա­րո­ղա­նա դուրս գալ հեր­թա­կան խո­շոր սկան­դա­լից, ո­րի մեջ ներ­կա­յումս ներ­քաշ­վել է իր եւ որ­դու գոր­ծու­նե­ու­թյան պատ­ճա­ռով, եւ այս­պես շա­րու­նակ. հար­ցա­կան­նե­րը դեռ շատ են:

Ա­մեն դեպ­քում, այս պա­հի­ ի­րո­ղու­թյունն այն է, որ ուկ­րա­ի­նա­կան բա­նա­կը շա­րու­նա­կում է խո­շոր կո­րուստ­ներ կրել: Կո­րուստ­ներ, ի­հար­կե, կան նա­եւ ռուս­նե­րի մոտ եւ ոչ փոքր: Մի­այն թե Ուկ­րա­ի­նա­յի ռեզերվ­նե­րը, մո­բի­լի­զա­ցի­ոն հա­մա­կար­գը աչ­քի ա­ռաջ է սկսել զրո­յա­նալ, այս պա­հին ար­դեն հա­մա­տա­րած բռնում եւ ռազ­մա­ճա­կատ են տա­նում մո­բի­լի­զա­ցի­ոն զանգ­վա­ծի ա­մե­նա­թույլ, ա­մե­նա­ան­պատ­րաստ հատ­վա­ծին: Գու­մա­րած, ռազ­մա­ճա­կատ­նե­րում այդ­պես էլ խո­շոր ա­ռա­ջըն­թաց ու­նե­նալ Կի­ե­ւին ոչ մի կերպ չի հա­ջող­վում:

Այս տեմ­պը հազիվ թե հա­ջող­վի եր­կար ժա­մա­նակ պահ­պա­նել. շա­բաթ­ներ, մի­գու­ցե մեկ, ա­ռա­վե­լա­գույ­նը՝ եր­կու ա­միս, ո­րից հե­տո կգա ու­ժե­րը հա­մե­մա­տե­լու ժա­մա­նակը, ու այդ հա­մե­մա­տու­թյու­նը, գրե­թե ե­րաշ­խա­վոր­ված, Մոսկ­վա­յի օգ­տին է լի­նե­լու:

Այ, հենց այդ պա­հին է, որ պարզ կլի­նի ոչ միայն ուկ­րա­ի­նա­կան պա­տե­րազ­մի հե­տա­գա ըն­թաց­քը, մի­գու­ցե՝ հան­գու­ցա­լու­ծու­մը, այլ նա­եւ ար­ցա­խյան ուղ­ղու­թյամբ սպա­սե­լիք­նե­րը: Ա­լի­եւն այդ պա­հին կգնա­հա­տի՞, որ «կար­միր գծեր» հա­տե­լը դար­ձել են մա­հա­ցու վտան­գա­վոր: Այդ դեպ­քում կշտա­պի Մոսկ­վա՝ նրա ա­ռա­ջար­կած «խա­ղա­ղու­թյան պայ­մա­նա­գի­րը» ստո­րագ­րե­լու: Չի՞ գնա­հա­տի, այդ դեպ­քում ընդ­հուպ՝ ու­ժա­յին լուծ­ման տար­բե­րա­կը բա­ցա­ռել պետք չէ:

Ինչ վե­րա­բե­րվում է Նի­կո­լին, ա­պա նա իր 400 տոն­նա «հու­մա­նի­տար» բե­ռի եւ դես­պան­նե­րի Կոռ­նի­ձոր տա­նե­լու ան­համ խա­ղե­րով հան­դերձ էլ գոր­ծոն դառ­նալ այ­լեւս չի կա­րող:

ՔԵ­ՐՈԲ ՍԱՐԳ­ՍՅԱՆ