Մեկը խնդրում է փոխանակել շաքարավազ, ձեթ, մանկան կեր, մյուսը փոխանակման ոչինչ չունի, խնդրում է `ինչ գնով էլ լինի, կառնի, միայն երեխան սովամահ չլինի.Արցախն այսօր

Մարտունեցի վաստակավոր ուսուցչուհի Սիլվա Արզումանյանը, ով միշտ լավատես ու քաջալերող տեսակով առանձնացել, այսօր խոսելով լիակատար շրջափակման մասին հուզմունքը խեղդելով պատմում է.

-Պատմության մեջ չեմ հիշում  մի երկիր, որն ութ ամիս շրջափակման մեջ լինի և լրիվությամբ կտրված լինի աշխարհից։ Երբեմն մտածում եմ `այս ինչ կամքի ուժ ունենք, որ դիմակայում ենք,ախր շատ դժվար է,երբեմն թաքուն լաց եմ լինում, որովհետև ես անզոր եմ, ոչինչ չեմ կարող անել, իսկ այսպես չենք կարող երկար դիմանալ: Ծանր է արցախցու վիճակը, օրհասական...
Մինչև երբ, ես, որ հոռետես չեմ, միշտ լավն եմ տեսնում, քաջալերում եմ երիտասարդներին, այսօր ոչինչ չունեմ ասելու: Սա էլ պայքարի մեր ձևն է, ապացուցել աշխարհին, որ հայը, արցախցին ամուր կանգնած է իր հողում և կմեռնի կանգնած, երբեք ծնկի չի գա թշնամու առաջ:

Հարցին, թե որքա՞ն  կկարողանան դիմանալ արցախցի ուսուցչուհին դժվարանում է պատասխանել.

-Չեմ կարող ասել, թե ինչքան կդիմանանք, բայց մի բան պարզ է, այլևս հնարավոր չէ։ Մարդիկ հուսահատված են, ո՛չ ներսից, ո՛չ դրսից ոչ ոք ոչինչ չի ձեռնարկում, իսկ աշխարհը միայն կոչեր է անում ։ Իսկ Արցախի ժողովուրդը առաջնորդվում է մահ կամ ազատություն կարգախոսով։Ասելիք շատ կա, բայց անօգուտ է  ,երևի սա էլ մեր ճակատագիրն է `դիմանալ, սպասել, հուսալ...
Ինչպես ասում են `հույսը մեռնում է վերջինը...

Ապա արցունքոտ աչքերով շարունակում է.

-Ամենախոցելին երեխաներն են 
Նայում ես նրանց անմեղ աչքերին ու մտածում `ախր նրանք ի՞նչ են տեսել կամ ի՞նչ մեղք ունեն, որ այսպիսի մանկություն ունենան: "Հայտարարություններ Արցախում "էջն ես մտնում ու  քեզնից անկախ թափվում են արցունքներդ `մեկը խնդրում է փոխանակել շաքարավազ, ձեթ, մանկան կեր, մյուսը փոխանակման ոչինչ չունի, խնդրում է `ինչ գնով էլ լինի, կառնի, միայն երեխան սովամահ չլինի։ Ախր շատ դժվար է... խեղդվում եմ անզորությունից: