ԶԱՐՄԱՆՔ

Ո՛չ, դիակ­նե­րով այս պար­կե­րը 44–օր­յա պա­տե­րազ­մի կադ­րե­րից չեն, դրանք թարմ կադ­րեր են ԻՍ­ՐԱ­ՅԵ­ԼԻՑ: Այն երկ­րից ո­րը մշտա­պես և­ էա­պես օգ­նել է Ադր­բե­ջա­նին ցե­ղաս­պա­նել հա­յե­րին: Բու­մե­րան­գի օ­րենքն է, պար­զա­պես այս ան­գամ զար­մա­նա­լիո­րեն ա­րագ գոր­ծեց: Եվ գոր­ծե­լու է` հեր­թով, կար­գով, հաս­նե­լու է բո­լոր մեծ և փոքր տե­րութ­յուն­նե­րին, ո­րոնք  Սուրբ եր­կի­րը` Ար­ցա­խը, բռնա­գաղ­թի են­թա­կե­լու քստմնե­լի ոճ­րին մասնակցել են: Ինչ­պես ի­րա­վա­ցիո­րեն նկա­տում է նախ­կին պատ­գա­մա­վոր Նաի­րա Կա­րա­պետ­յա­նը. «Այն, ինչ կա­րե­լի է մե­կին, կա­րե­լի է բո­լո­րին: Իսկ գի­տեք, թե ին­չու են թե­ժա­նում աշ­խար­հի տար­բեր կոնֆ­լիկտ­ները: Աշ­խար­հը լռեց, երբ Ադր­բե­ջանն ու­ժի կի­րառ­մամբ՝ պա­տե­րազ­մով և բա­զում ռազ­մա­կան հան­ցա­գոր­ծութ­յուն­նե­րով կա­րո­ղա­ցավ հաս­նել իր ու­զա­ծին, աշ­խար­հը չդա­տա­պար­տեց, ա­վե­լին՝ ձեռք սեղ­մեց: Աշ­խար­հը թույլ տվեց, որ այ­սու­հետ գոր­ծի ու­ժը, և­ ոչ՝ դի­վա­նա­գի­տութ­յու­նը: Ուկ­րաի­նա, Սեր­բիա, Կո­սո­վո, Իս­րա­յել, Պա­ղես­տին… Եվ սա դեռ շա­րու­նակ­վե­լու է, նոր օ­ջախ­ներ են բռնկվե­լու, քա­նի դեռ Ադր­բե­ջա­նը չի կանչ­վել պա­տաս­խա­նատ­վութ­յան»: Ա­յո՛, նույ­նիսկ հա­րա­բե­րա­կան խա­ղա­ղութ­յուն այս մո­լո­րա­կում չի լի­նե­լու ու չպետք է լի­նի, մինչև ցե­ղաս­պան­նե­րը չպատժ­վեն:

­Վո՛ւյ... զար­մա­նա­լիո­րեն հայտն­վեց ոչ բա­րով պե­տութ­յան գլուխ, իսկ ի­րա­կա­նում` չգի­տենք ին­չի գլուխ, չնա­խա­գահ ՎԱ­ՀԱԳՆ ԽԱ­ՉԱ­ՏՈՒ­Ր­ՅԱ­ՆԸ, որ­պես­զի հայ­տա­րա­րի. «Խո­րա­պես ան­հանգս­տա­ցած եմ Պա­ղես­տի­նի և Իս­րա­յե­լի միջև լար­վա­ծութ­յան ներ­կա­յիս սրմամբ, ո­րը հար­յու­րա­վոր ան­մեղ կյան­քեր խլեց և բազ­մա­թիվ մարդ­կանց վի­րա­վոր թո­ղեց։ Ցա­վակ­ցում եմ զոհ­ված­նե­րի հա­րա­զատ­նե­րին, մաղ­թում տո­կու­նութ­յուն ու ա­րիութ­յուն, իսկ վի­րա­վոր­նե­րին՝ շու­տա­փույթ ա­պա­քի­նում»։ Մի հարց­նող լի­նի` այդ ա­նի­մաստ կեր­պա­րանքն ո՞ւր էր ան­հե­տա­ցել, երբ Ար­ցա­խի ող­բեր­գա­կան բռնա­գաղթն էր տե­ղի ու­նե­նում: Թե՞ հի­մա հար­մար պահ է, եր­կու լրիվ հե­ռու երկր­նե­րի/ժո­ղո­վուրդ­նե­րի առն­չութ­յամբ դա­տարկ, ստան­դարտ, ոչին­չ չպար­տա­վո­րեց­նող բան ա­սե­լը: Հի­մա դրա­նից ի՜նչ, հա­կա­մար­տող կող­մե­րը, գեր­տե­րութ­յուն­ներն էլ վրա­դիր, շունչ­նե­րը պա­հած, Վա­հագն Խա­չա­տուր­յա­նի հե­ղի­նա­կա­վոր խոս­քի՞ն էին սպա­սում: Թե՞ ո­րո­շեց ծպտուն հա­նի, որ­պես­զի ի­րեն վերջ­նա­կան չմո­ռա­նան, որ կա այդ­պի­սի մե­կը, հար­կա­տո­ւի հաշ­վին վար­ձատր­վում է, հար­կա­տո­ւի հաշ­վին նստա­վայր և­ աշ­խա­տա­կազմ ու­նի, դաշ­նա­մուր նվա­գել գի­տի, սել­ֆի ա­նել է կա­րո­ղա­նում...

Իսկ հի­մա մի մեջ­բե­րում. «Ներ­կա­յումս Ղա­րա­բա­ղը Ադր­բե­ջա­նի և Հա­յաս­տա­նի միջև վի­ճե­լի տա­րածք է։ Ադր­բե­ջա­նի Հան­րա­պե­տութ­յունը, օգ­տա­գոր­ծե­լով ար­տա­տա­րա­ծաշր­ջա­նա­յին երկր­նե­րի և Սիո­նիս­տա­կան ռե­ժի­մի կա­րո­ղութ­յուն­նե­րը,  ձեռք է բե­րել ռազ­մա­կան գե­րա­կա­յութ­յուն Հա­յաս­տա­նի նկատ­մամբ, սա­կայն դա նրան թույլ չի տա­լիս  գրա­վել  որ­տեղ որ ցան­կա­նում է։ Ղա­րա­բաղն ա­վան­դա­բար պատ­կա­նում է Հա­յաս­տա­նին, մարդ­կանց փա­խուս­տը դե­պի Հա­յաս­տան պայ­մա­նա­վոր­ված է ադր­բե­ջա­նա­կան բա­նա­կի գնդա­կո­ծութ­յամբ և հար­ձակ­մամբ, և դա չի նշա­նա­կում, որ հա­յե­րը Ղա­րա­բա­ղում կորց­րել են ի­րենց էութ­յունն ու ինք­նութ­յու­նը, քա­նի որ ա­վան­դա­բար Ղա­րա­բա­ղը միշտ էլ պատ­կա­նել է ու պատ­կա­նում է Հա­յաս­տա­նին»։ Ի՞նչ եք կար­ծում, ո՞վ է այդ խոս­քի հե­ղի­նա­կը` մեր մշտա­կան ռուս, ա­մե­րի­կա­ցի կամ եվ­րո­պա­ցի հա­տու­կենտ բա­րե­կամ­նե­րից մե՞­կը: Ինչ­քան էլ զար­մա­նա­լի լի­նի` ո՛չ: Դա Ի­րա­նի Իս­լա­մա­կան Հան­րա­պե­տութ­յան խորհր­դա­րա­նի ար­տա­քին քա­ղա­քա­կա­նութ­յան և­ ազ­գա­յին անվ­տան­գութ­յան հանձ­նա­ժո­ղո­վի փոխ­նա­խա­գահ ՇԱՀ­ՐԻ­ԱՐ ՀԵՅ­ԴԱ­ՐԻՆ է, և­ այդ­պես է ա­սել Ե­րի­տա­սարդ լրագ­րող­նե­րի ա­կում­բին տված հար­ցազ­րույ­ցում: Այ­սինքն` հարկ է հա­մա­րել Ար­ցա­խի հար­ցում ե­րի­տա­սարդ լրագ­րող­նե­րին ճիշտ հիմ­քեր տալ:

Զարմացած է ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ