ԶԱՐՄԱՆՔ

­Զար­մա­նա­լի է, ինչ-որ տեղ նույ­նիսկ ան­հա­վա­տա­լի է, բայց փաստ` մեր երկ­րում հայտն­վել են շա­պի­կին ՌԵ­ՎԱՆՇ ԼԻ­ՆԵ­ԼՈՒ Է մեծ մա­կագ­րութ­յամբ նո­թա­տետ­րեր: Նա­յում ես, ու աչքդ չի կշտա­նում, կա­պի­տուլ­յան­տիզ­մի և­ ու­րաց­ման գաղջ մթնո­լոր­տում կար­ծես մի կում մա­քուր օդ լի­նի: Մ­նում է այդ ար­տադ­րան­քի հետ կապ ու­նե­ցող­նե­րին ա­սել` օրհն­վեն ձեր բո­լոր ան­ցա­վոր­նե­րը, և թո՛ղ ձեր օ­րի­նա­կը վա­րա­կիչ լի­նի, ու հայտն­վեն նաև այդ­պի­սի շա­պիկ­ներ, տոպ­րակ­ներ, պա­յու­սակ­ներ, այլ ի­րեր... Թ­վում է` ման­րուք է, սա­կայն այս­պի­սի ման­րուք­նե­րը մթնո­լորտ են փո­խում, ազ­դում մարդ­կանց մտա­ծե­լա­կեր­պի վրա: Կար­ծում եք, պա­տա­հա­կա՞ն է, որ օ­րի­նակ քիր­վա­յութ­յան և հո­ղատ­վութ­յան պիղծ գա­ղա­փար­նե­րի վար­ձու կամ կեղ­տոտ ար­յան կան­չով սպա­սար­կող­նե­րը մշտա­պես ա­մե­նու­րեք ծաղ­րել և ծաղ­րում են Մեծ Հայ­քի քար­տեզ­նե­րը, «հա­յու գե­նը», նոր­մալ հա­յե­րին պի­տա­կում էին «ռազ­մա­հայ­րե­նա­սի­րա­կան շի­զոֆ­րե­նիկ», և­ այլն: Ախր, շատ լավ գի­տեին, որ այդ սիմ­վո­լիկ բա­ներն էա­պես խան­գա­րում էին նի­կո­լիզ­մի հա­սու­նաց­մա­նը և հաղ­թար­շա­վին: Եվ ազ­գա­յին ար­ժա­նա­պատ­վութ­յան սիմ­վո­լիզ­մի ա­մեն մի ծիլ այ­սօր­վա ան­կու­մա­յին ժա­մա­նակ­նե­րում հու­շում է` դեռ ա­մեն ինչ կո­րած չէ, ան­կու­մից հե­տո վե­րած­նունդ է գա­լու:

«Ե­թե այս նա­խա­գի­ծը մենք ըն­դու­նեինք նախ­կի­նում կամ այն­պի­սի ի­րա­վի­ճա­կում, ո­րում հայտն­ված չէր լի­նի Հա­յաս­տա­նը, մի­գու­ցե ըն­դու­նե­լի լի­ներ, քա­նի որ ո­րո­շա­կի հար­ցեր այն կար­գա­վո­րում է»,– Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի ար­տա­հերթ նիս­տում ՔՊ-ա­կան պատ­գա­մա­վոր Հայկ Սարգս­յա­նի (­Շիշ բռնո­ղի) «Զին­վո­րա­կան ծա­ռա­յութ­յան և զին­ծա­ռա­յո­ղի կար­գա­վի­ճա­կի մա­սին» օ­րեն­քում լրա­ցում­ներ և փո­փո­խութ­յուն կա­տա­րե­լու մա­սին և ՀՀ քրեա­կան օ­րենսգր­քում լրա­ցում կա­տա­րե­լու մա­սին օ­րենք­նե­րի նա­խագ­ծե­րի փա­թե­թի քննարկ­մանն ա­սաց «Հա­յաս­տան» խմբակ­ցութ­յան ղե­կա­վար ՍԵՅ­ՐԱՆ ՕՀԱ­Ն­ՅԱ­ՆԸ։ Զար­մա­նա­լի է, ին­չո՞ւ այդ­քան մեղմ, պա­րոն Օ­հան­յան, ախր, փո­ղով բա­նա­կից ա­զատ­վե­լու ա­րա­տա­վոր գա­ղա­փա­րը հա­վա­սա­րա­պես ա­նըն­դու­նե­լի է և՛ լավ, և՛ վատ ժա­մա­նա­կա­հատ­վա­ծում: Չէ՞ որ ով ռազ­միկ չէ, նա տղա­մարդ չէ, և­ ի­զուր չէր, որ ժա­մա­նա­կին բա­նա­կում չծա­ռա­յա­ծին աղ­ջիկ չէին տա­լիս: «Այս նա­խա­գի­ծը ո­րո­շա­կի ժա­մա­նա­կավ­րե­պութ­յուն ու­նի, մինչև ա­ռա­ջի­նից երկ­րորդ ըն­թեր­ցու­մը մենք ձեռն­պահ կմնանք, իսկ այդ ըն­թաց­քում կքննար­կենք ու կգանք որ­ևէ եզ­րա­կա­ցութ­յուն»,– ա­սաց Օ­հան­յա­նը։ Ի՞նչ եզ­րա­կա­ցութ­յուն, պա­րոն Օ­հան­յան, երբ այդ­պի­սի նա­խագ­ծե­րի միակ ար­ժա­նի տեղն աղ­բարկղն է, ինչ­քա՞ն կա­րե­լի է կա­ռու­ցո­ղա­կա­նութ­յուն խա­ղալ:

«Այ­լընտ­րան­քա­յին նա­խագ­ծեր» խմբի հա­մա­հիմ­նա­դիր Վա­հե Հով­հան­նիս­յանն էլ ախ­տո­րո­շել է տի­րող զար­մա­նա­լի ի­րա­վի­ճա­կը. «Այ­սօր­վա «ինքն իր հա­մար Հա­յաս­տա­նը» ան­հե­ռան­կար, փլուզ­վող Հա­յաս­տանն է, այս իշ­խա­նութ­յան հա­մար պա­րարտ մի­ջա­վայ­րը։ Ս­րա հա­կա­թույ­նը միաս­նա­կան պե­տութ­յան գա­ղա­փարն է՝ ներ­քին հաշ­տութ­յամբ ու ստրա­տե­գիա­կան տես­լա­կա­նով։ Ս­րա հա­մար միան­շա­նակ պետք են նոր ձևա­չա­փեր, նոր լի­դե­րութ­յուն, նոր գա­ղա­փար­ներ։ Բայց ցան­կա­ցած ա­ռողջ միա­վոր­ման հա­մար նախ տա­րան­ջա­տում է պետք։ Ա­նա­ռողջ սիմ­բիոզ­նե­րը պետք է դա­դա­րեց­վեն։ Այ­սօր­վա Նի­կո­լի իշ­խա­նութ­յան և տիտ­ղո­սա­յին ընդ­դի­մութ­յան հա­րա­բե­րութ­յուն­ներն ա­նա­ռողջ հա­մա­կե­ցութ­յան մի ձև­ են։ Պայ­մա­նա­կան ա­սած՝ սեր­ժան­տից մինչև գե­նե­րալ, երբ Նի­կո­լին հար­ցեր են տա­լիս և կոնստ­րուկ­տիվ աշ­խա­տան­քով հա­մա­տեղ ընտ­րում ինչ-որ հանձ­նա­ժո­ղո­վի ան­դամ, դա լայն հան­րութ­յան մոտ ստեղ­ծում է նոր­մա­լութ­յան իլ­յու­զիա։ Իսկ մեզ մոտ ոչ մի նոր­մալ բան չկա։ Մեր կյան­քը հի­մա մի մեծ ԱՆ­ՆՈՐ­ՄԱ­ԼՈՒ­Թ­ՅՈՒՆ Է»։ Ա­յո՛, ան­նոր­մա­լութ­յուն է և­ ե­թե շա­րու­նակ­վի, բո­լորս կդառ­նանք ան­նոր­մալ:

Զարմացած է ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ