Քաղաքականության, առավել ևս քաղաքագիտության մեջ մարգարեներ, ազգի փրկիչներ ու երիտասարդ բոմբ ուժերով իրավիճակի լուծումներ չեն լինում. Արմեն Հովասափյան

Առաջին հայացքից ականջին հաճելի ու ինչ-որ տեղ տրամաբանված միտք է հնչում, բայց միայն առաջին հայացքից, քանի որ ասվածը բովանդակազուրկ ու ամորֆ տաֆտալոգիա է: Հարգելիներս, էդ, որ ասոմ եք «նոր ուժ», «խելոք մարդ», չգիտեմ՝ էլ ինչ, էդ ու՞մ նկատի ունեք, թե՞ մտածում եք՝ էդ մարդը վերևից պիտի իջնի կամ մի քարանձավում 30 տարի ճգնել ա ու սպասում էր իր բեմելին:

Մոռացեք, չկա տենց հեքիաթ:

Քաղաքականության, առավել ևս քաղաքագիտության մեջ մարգարեներ, ազգի փրկիչներ ու երիտասարդ բոմբ ուժերով իրավիճակի լուծումներ չեն լինում, ի զուր Մեսիաներ մի փնտրեք:

Ցանկացած երկրում քաղաքականությամբ, նկատի ունեմ իսկական ու իրական քաղաքական գործընթացներով, զբաղվում են սահմանափակ թվով մարդիկ, էլ չեմ ասում քաղաքական ուժերը, որոնց կարելի ա թվարկել ձեռքի մատների վրա (նորմալ քաղաքական ավանդույթներով երկրներում՝ անգամ մի ձեռքի վրա): Նենց որ, հասկացեք, սա ոչ գուլպա գործել ա, ոչ էլ ձվածեղ անել, որ ում խելքն ինչ փչի՝ դուս տա: Ու մի բան էլ հիշեք,  քաղաքականությունը հնարավորինի արվեստ է, ստեղ չկան փակուղիներ, յուրաքանչյուր տուպիկից դուրս գալու ձև կա, ուղղակի ճիշտ անող ու գործի պրոֆ ա պետք, ի դեպ՝ տարիքն էլ կապ չունի:

Վերջում հիշեցնեմ մի բան. էդ ռևանշ, ռևանշ, որ սրանք ամբողջ օրը վախից բարբաջում են, մեկ ա մի օր լինելու է, ուղղակի մոտներդ ֆիքսեք, որ դա ազգային ուժերի գործն ա, որոնցից սարսափում են թուրքահպատակ զույգերը՝ նիկոլոսն ու իլհամը: