Արեմն Գրիգորյանը սկսում է խաղալ սպիտակներով

Կարծես թե ՀՀ Անվտանգության խորհրդի քարտուղար Արմեն Գրիգորյանը նախաձեռնությունը սկսում է վերցնել իր ձեռքը: Եթե Նիկոլին դեռ համարենք «սպիտակ», ապա Արմեն Գրիգորյանը սկսեց խաղալ «սպիտակներով» եւ կատարեց քայլ E2-E4:

Օրերս Արմեն Գրիգորյանը հարցազրույց տվեց  Պետրոս Ղազարյանին Հանրային հեռուստատեսությունում: Հարցը վերաբերում էր հայ-ադրբեջանական խաղաղության պայմանագրին եւ, ընդհրաապես, Հայաստանի արտաքին քաղաքական փոխհարաբերություններին: ԱԽՔ-ի կողմից ներկայացրած  մտքերը  առանձին վերլուծությաn  առարկա են: Այստեղ հետաքրքիրը այն է, որ Արմեն Գրիգորյանը հանդես էր գալիս որպես հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների  եւ, ընդհանրարապես, Հայաստանի արտաքին քաղաքականության ճարտարապետ: Հայտնի է, որ այդ գործառույթը պատկանում է միմիայն ՀՀ վարչապետին: Սակայն,  չգիտես ինչ հիմնավորմամբ  երրորդական  կարգի պաշտոն զբաղեցնող Արմեն Գրիգորյանը  Հայաստանի արտաքին քաղաքականության մասին խոսելիս անընդհատ ասում է «մենք»,  ու անգամ չի էլ նշում, թե այդ «մենք»-ի մեջ  ովքեր են տեղավորվում: Պետք է ենթադրել, որ այդպիսի ինքնավստահությամբ  եւ  բառապաշարով  օժտված պաշտոնյան  առնվազն  ունի մեծ ազդեցություն արտաքին քաղաքականության վրա, իսկ գուցե եւ  այդ ազդեցությունը վճռական է:  Փաստենք, որ ավելի քան 21 րոպե տված հարցազրույցում  ներկայացնելով  Հայաստանի դիրքորոշումը Ադրբեջանի, Ռուսաստանի, ՀԱՊԿ-ի հետ փոխհարաբերություններում Արմեն Գրիգորյանը ոչ մի անգամ հղում չկատարեց իր վերադասի` ՀՀ վարչապետի ուղղությամբ: Դրա փոխարեն նա հանդես էր գալիս որպես այդ հարցերում թիվ 1 պաշտոնյա:

Եվ այստեղ  ուրվագծվում է այն բանաձեւը, ըստ որի` այսօր Նիկոլի հիմնական  հակառակորդը ոչ թե պաշտոնական ըննդիմադիր Ռոբերտ Քոչարյանն է եւ իր  «Հայաստան» դաշինքով, այլ հենց իշխանության մեջ  թունդ սորոսական թեւը, որի առաջնորդն ու ղեկավարն է Արմեն Գրիգորյանը: Թունդ սորոսականները  ի տարբերություն  բալանսավորված  նիկոլական-սորոսականների, տանում են ամենածայրահեղական հակառուսական գիծը: Եթե Նիկոլը  դեռ փորձում է խաղալ երկու լարի վրա եւ Բրյուսելի ու Վաշինգտոնի հետ զուգահեռ դեռ գնում է Մոսկվա եւ Սանկտ Պետերբուրգ եւ ժամանակ առ ժամանակ  ռուսների  ուղղությամբ կատարում է որոշ քայլեր (ինչպես, օրինակ` ատոմակայանի հարցում նա չկատարեց Արեւմուտքի պահանջը, ու պայմանագիր կնքեց ռուսների հետ, ինչից ակնհայտորեն օգտվեց հայ ժողովուրդը), ապա թունդ սորոսականները վարում են մոտավորաես այնպիսի գիծ, ինչպիսին ժամանակին վարում էր Սահակաշվիլին: Ընդ որում, Նիկոլի արեւմտյան շեֆերը թունդ սորոսականներին օգտագործում են Նիկոլի դեմ` հենց որ վերջինս սկսում է վերհիշել  ռուսների հետ հարաբերությունների մասին: Այսպիսով ունենք այն, ինչ ունենք: Արմեն Գրիգորյանը ամբողջությամբ ցույց տվեց, թե ով է իրականում որոշում  Հայաստանի արտաքին քաղաքականությունը:

ԱՆՁԵՌՆՄԽԵԼԻՆԵՐԸ ԵՎ ԱՅԼՈՔ

Թվում էր, որ Արմեն Գրիգորյանի այդպիսի  առհամարական պահվածքը Նիկոլի հանդեպ  պետք է, որ հետեւանքներ ունենար: Սակայն  Արմեն Գրիգորյանը լինելով  թունդ սորոսականների թեւի առաջնորդ  ունի ամերիկացիների  անմիջական եւ ամբողջական պաշտպանությունը: Հետեւաբար նա Նիկոլի համար անձեռնմխելի է:

Նույնքան անձեռնմխելի է Ժաննա Անդերասյանը, որը զբաղացնում է հայ ժողովրդին  հոգեւոր գլխատման կարեւորագույն գործընթացի ղեկավարի դիրքը: Հատկանշական է, որ Նիկոլի  ցնցուղային ու կախիչային շոուի ժամանակ  Ժաննա Անդրեասյանը Նիկոլի հանդեպ բավականին ցուցադրական  առհամարանք դրսեւորեց երբ Նիկոլը նրան  մեկնեց ցնցուղը, իսկ Ժաննան հրաժարվեց այն վերցնել: Ավելին, Ժաննան հրաժարվեց անգամ կատարել Նիկոլի հանձնարարականը «դուշի» գինը շուկայում ճշտելու վերաբերյալ, պաշտոնապես հայտարարելով, որ դա իր նախարարության  գործառույթը չէ: «Ասվալտին փռող» եւ անձեռոցիկի վրա պաշտոնանկության հրամանագիր շարադրող Նիկոլը պետք է, որ դրանից հետո  րոպեներ անց Ժաննային ազատեր ԿԳՄՍ նախարարի պաշտոնից: Բայց ոչ, Նիկոլը դա էլ կուլ տվեց: Այստեղից եւս եզրակացություն, որ Ժաննա Անդերասյանը նույնպես  անձեռնմխելիների շարքում է եւ նույնպես ունի  արեւմտյան  երկաթյա հովանոցը:

Դրա փոխարեն զգալով, որ թունդ սորոսականների թեւը գնալով թափ է հավաքում Նիկոլը խստացնում է կարգապահությունը իր` ՔՊ-ական թիմում: Նա հասկանում է, որ ազգային ժողովի ընտրություններում իր հիմնական մրցակիցը լինելու է որ թե Ռոբերտ Քոչարյանը,  այլ Արմեն Գրիգորյանի թիմը: Եվ, եթե ամերիկացիների պնդմամբ  ՔՊ-ի ցուցակով, թե առանձին ուղղություններով «թունդերը»  ստանան ապագա ԱԺ-ում մեծամասնություն, ապա Նիկոլը կկորցնի իր ինքնուրույնության վերջին նշույլները: Դրան կհետեւի, որ Նիկոլի վրա կկախվեն նորանոր դավաճանական հանցանքներ եւ, ի վերջո, նրան կդարձնեն քավության նոխազ: Թե´ թունդ սորոսականները եւ թե´ ընդդիմադիրները չեն ցանկանում «մխտռվել» ներկայիս կեղտոտ քաղաքական  իրավիճակում, որտեղ Նիկոլի պատճառով հայտնվել է Հայաստանը: Եվ, բնականաբար, բոլոր մինչ այսօր եղած եւ դեռ ապագայում սպավելիք կորուստները եւ անհաջողությունները կկախեն Նիկոլի վզից, իսկ թե առաջինները եւ թե երկրորդները Նիկոլին փուռը տալուց հետո  սպիտակ ձեռնոցներով  կփորձեն վերցնել իշխանությունը: Այս, Նիկոլի համար տխուր, հեռանկարը  իրեն, բնականաբար, չի բավարարում եւ մոտակա արտահերթ ընտրությունները նրան պետք են  ներքաղաքական ասպարեզում ամրապնդվելու համար: Մի կողմից դա նշանակում է թույլ չտալ, որպեսզի թունդ սորոսականները  ունենան ԱԺ-ում ազդեցիկ թիմ,  մյուս կողմից, իհարկե, նա կսկսի թեթեւացնել Քոչարյանի  ներկայությունը ԱԺ-ում: Նրանց փոխարեն նա կբերի իրեն նվիրված ՔՊ-ականներ եւ իրեն նվիրված «ընդդիմադիրներ»:

Այս ֆոնի վրա ընդդիմության համառ լռությունը ստանում է արդեն ավելի քան տարօրինակ բնույթ: Հատկանշական է, որ Ռոբերտ Քոչարյանի նկատմամբ դադարեցնում են բոլոր տեսակի հետապնդումները, սակայն  ՀՀԿ փոխնախագահ Արմեն Աշոտյանի հանդեպ հաշվեհարդարը շարունակվում է: Ընդ որում, եթե Ռոբերտ Քոչարյանի նկատմամբ դրված էր  Նիկոլի  ու Լեւոնի համար «սուրբ» մարտի 1-ի գործը, ապա Արմեն Աշոտյանը մեղադրվում է ինչ-ինչ տնտեսական չարաշահումների մեջ: Եվ պարզվում է այդ  ինչ-ինչ չարաշահումները  շատ ավելի վտանգավոր են Նիկոլի համար, քան Քոչարյանի  մարտի 1-ը, քանի որ Քոչարյանը վաղուց ազատության մեջ է եւ նրա հետ բոլոր հաշիվները փակված են այլեւս, իսկ Աշոտյանի կալանքը կրկին երկարաձգեցին 3 ամսով: Ընդ որում, Արմեն Աշոտյանին որպես թալանչի կամ կաշառակեր Հայաստանում հաստատ  ոչ ոք չի վերաբերվում: Եթե Արմեն Աշոտյանի հանդեպ ինչ-ինչ շրջանակներում  կա հակակրանք, ապա միմիայն  նրա քաղաքական հայտարարությունների առնչությամբ: Այսպիսով պարզ է, որ  Արմեն Աշոտյանը շարունակում է մնալ բանտում հենց իր քաղաքական դիրքորոշման պատճառով եւ Նիկոլի ինչ-ինչ քաղաքական հաշվարքների պատճառով:

Այստեղ, իհարկե, պետք է նաեւ հիշել գեներալ Խաչատուրովի հանդեպ նոր սկսվող  հետապնդումների ալիքի մասին: Հավանաբար Խաչատուրովը միակ գեներալն է, որի ատամները Նիկոլը դեռ չի հաշվել:

Եվ վերջապես, Նիկոլի ներքաղաքական ինքնահաստատման շրջանակում պետք է դիտարկել այն ծայրահեղ զզվելի հիստերիան, որը բարձացվել է սոցիալական ցանցերում կաթողիկոսի դեմ: Այստեղ Նիկոլի եւ թունդ սորոսականների շահերը ամբողոջությամբ համընկնում են: Այդ իսկ պատճռաով նրանք հանձնարարել են իրենց կիբերջոկատներին  սոցիալական ցանցերում վարել  կաթողիկոսի դեմ լայնածավալ պատերազմ: Ակնհայտ է, որ այս ամենի թիկունքում կանգնած է արեւմտյան հատուկ ծառայությունները: Ներկայիս ավանադապահ  ու  համեմատաբար ռուսամետ կաթողիկոսի փոխարեն  արեւմտյան  ստարտեգները  երազում են բերել  մեկին, որը ինչպես, օրինակ` Հռոմի պապը կարտոնի միասեռականներին  եւ կսկսի ոչնչացնել քրիստոնեական բարոյական համակարգը: Միաժամանակ ամբողջությամբ կթեքվի դեպի Արեւմուտք: Նույն սխեման գործադրեցին Ուկրինայում, վերցնելով այդ ժողովրդի  հոգեւոր առաջնորդությունը  իրենց ձեռքի մեջ, Արեւմուտքը հասավ նրան, որ ոչ միայն կրոնափոխ արեց ուկրաինացիների մեծ մասին, այլ նույնիսկ որոշեց, որ այսուհետ ուկրաինացիները պետք է Սուրբ ծնունդը տոնեն ոչ թե ուղղափառ, այլ կաթոլիկ եկեղեցու կանոններով: Եվ բանը հասավ նրան, որ թեեւ Սուրբ ծնունդը կրոնական օր է, իսկ եկեղեցին առանձնացված է պետությունից, սակայն Սուրբ ծննդի նշելու օրը սահմանվել է …Ուկրաինայի նախագահի հրամանագրով: Ահա այսպիսի  ծրագրեր կան Հայ Առաքելական եկեղեցու ոչնչացման ուղղությամբ: Այդ ծրագրերը, իհարկե, թխված են Արեւմուտքում: Սակայն  Նիկոլը դրանց մասնակցում է,  քանի որ եկեղեցու մեջ տեսնում է գաղափարական մրցակից , իսկ թունդ սորոսականները կատարում են Արեւմուտքի հրամանը, որովհետեւ չկատարել չեն կարող եւ սորոսականների համար ցանկացած հոգեւոր արժեք չարիք է եւ վտանգ:

Ա. Հովհաննիսյան