Ինչ է սպասվում Ավդեեւկայից հետո

Ա­սել, թե Մ­յուն­խե­նում Նի­կո­լի հետ հան­դի­պե­լով (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=276775&l=am), Ա­լիե­ւը հենց այս պա­հին ո­րո­շեց տե­ղա­փոխ­վել ա­րեւմտ­յան դաշտ, քիչ հա­վա­նա­կան է թվում` մեկ էա­կան հան­գա­ման­քից ել­նե­լով: Ի­րա­վի­ճա­կը, որն այս պա­հին կա ուկ­րաի­նա­կան խա­ղա­տախ­տա­կին, Ա­լիե­ւի նման կտրուկ քայ­լի դեպ­քում կա­րող է շատ լուրջ հե­տե­ւանք­նե­րի հան­գեց­նել:

­Ռազ­մա­քա­ղա­քա­կան ի­մաս­տով Ուկ­րաի­նա­յում, Ավ­դեեւ­կա­յի հանձ­նու­մից հե­տո, այս ի­րա­վի­ճակն է: Ուկ­րաի­նա­կան աղբ­յու­րը տե­ղե­կաց­նում է. «Մեր աղբ­յու­րը հայտ­նում է, որ Գե­րա­գույն գլխա­վոր հրա­մա­նա­տար Սիրս­կին հրա­ման է տվել` դուրս գալ Ավ­դեեւ­կա­յից միայն մեկ պատ­ճա­ռով: Ուկ­րաի­նա­յի զին­ված ու­ժե­րի ստո­րա­բա­ժա­նում­նե­րը սկսել էին ինք­նու­րույն հե­ռա­նալ: Բայց, ա­ռա­ջին հեր­թին, 3-րդ գ­րո­հա­յին` «Ա­զով» «է­լի­տար» գու­մար­տակն ին­քը ո­րո­շեց լքել Ավ­դեեւ­կա­յի ներ­սում եւ կոք­սի գոր­ծա­րա­նի դիր­քե­րը, քա­նի որ այն­տեղ գտնվե­լը մա­հա­ցու էր, կար­ծես թա­կար­դում։ Գլ­խա­վոր շտա­բի եւ Բան­կո­վա­յի հա­մար շոկ էր, որ ոչ ոք չմնաց մինչեւ վերջ պայ­քա­րե­լու: Զին­վոր­ներն ընտ­րել են կյան­քը՝ հա­նուն Զե­լենս­կու եւ ն­րա շրջա­պա­տի քա­ղա­քա­կան շա­հե­րի զոհ­վե­լու փո­խա­րեն: Հ­րա­մա­նը Սիրս­կու հա­մար պար­տադր­ված մի­ջոց էր՝ գո­նե ցույց տա­լու հա­մար, թե իբր բա­նա­կում ապս­տամ­բութ­յուն կամ պա­ռակ­տում չի ե­ղել, որ ա­մեն ինչ ծրագր­ված է»:

­Սա սպա­սե­լի էր եւ վկա­յում է պարզ ցու­ցի­չի մա­սին. ուկ­րաի­նա­կան բա­նա­կի ոչ միայն ու­ժե­րը, այլ որ էլ ա­վե­լի կա­րե­ւոր է, բա­րո­յա­հո­գե­բա­նա­կան վի­ճա­կը շատ ցածր է: Ա­վե­լին, մեկ ու­շագ­րավ փաս­տի մա­սին է հայտ­նում ուկ­րաի­նա­կան աղբ­յու­րը. «Ըստ տա­րած­ված լու­րե­րի, մի շարք ստո­րա­բա­ժա­նում­նե­րի հրա­մա­նա­տար­ներ բա­նակ­ցել են ռուս­նե­րի հետ՝ Ավ­դեեւ­կա­յից դուրս գա­լու հա­մար…»: Թե ինչ պայ­ման­նե­րով, դա հար­ցի մի կողմն է: Բայց ե­թե զին­վո­րա­կան­նե­րի մի մա­սը սկսում է փախ­չել, մի մա­սը՝ լե­զու գտնել ռուս­նե­րի հետ՝ ան­հու­սա­լի վի­ճակ­նե­րում մին­չեւ վերջ Զե­լենս­կու ա­թո­ռի եւ ա­մե­րիկ­յան շա­հե­րի հա­մար կռվել-մեռ­նե­լու փո­խա­րեն, ա­պա դա Կիե­ւի հա­մար ար­դեն շատ լուրջ է: Ըստ աղբ­յու­րի. «Հի­մա Զե­լենս­կու օ­ֆի­սում փոր­ձում են այս ա­մե­նը քննել, Ավ­դեեւ­կա­յի հրա­մա­նա­տար­նե­րին պատ­ժել: Բայց հաս­կա­նում են, որ հենց այդկերպ էլ ա­վե­լի կնպաս­տեն նման մի­տում­նե­րի տա­րած­մա­նը ողջ բա­նա­կում: Իսկ հրա­մա­նա­տար­նե­րը կա­րող են հրա­պա­րա­կա­յին հե­տապն­դում­նե­րի դեպ­քում այն­պի­սի դե­տալ­ներ ջրի ե­րես հա­նել, որ դրա­նից հե­տո Զե­լենս­կուն հնա­րա­վոր է, որ մնա միայն երկ­րից փախ­չե­լու տար­բե­րա­կը: Իսկ ե­թե հրա­մա­նա­տար­նե­րին չպատ­ժեն, ա­պա նույնկերպ վար­վե­լու հե­ռան­կա­րը շատ գայ­թակ­ղիչ  կդառ­նա մ­յուս բո­լո­րի հա­մար»:

­Գու­մա­րած, սկսել է ակ­տի­վա­նալ ներ­քին ընդ­դի­մութ­յու­նը: Եվ ա­մե­նա­մեծ խնդի­րը՝ Ավ­դեեւ­կա­յով ա­մե­նե­ւին էլ ա­մեն ինչ չի ա­վարտ­վում: Ան­գամ The New York Times-ն­ է նման ի­րա­վի­ճակ տե­սել.

«­Ռու­սա­կան զոր­քե­րը ա­ռաջ են շարժ­վում միան­գա­մից հինգ ուղ­ղութ­յուն­նե­րով՝ Ավ­դեեւ­կա­յի, Մա­րինս­կի, Ռա­բո­տի­նո­յի, Բախ­մուտ  եւԿ­րե­մենս­կի… Ռու­սաս­տա­նը Մա­րիու­պո­լի շրջա­նում կու­տա­կել է մինչեւ 40 հա­զար «սվին», մոտ 110 հա­զար` Կուպ­յանս­կի  եւ Լի­մա­նի տա­րած­քում»: Ի­հար­կե, «մի փոքր» սխալ­վում է ա­մե­րիկ­յան լրատ­վա­մի­ջո­ցը: Ռու­սաս­տանն ար­դեն իսկ մասշ­տա­բա­յին գոր­ծո­ղութ­յուն­ներ է ի­րա­կա­նաց­նում ոչ թե միայն Ռա­բո­տի­նո­յի, այլ ողջ հա­րա­վա­յին ուղ­ղութ­յամբ՝ Կա­մենս­կից մին­չեւ Ուգ­լե­դար: Դո­նեց­կի հատ­վա­ծում՝ Ավ­դեեւ­կա­յի ուղ­ղութ­յու­նից զատ, հար­ձա­կում­ներ են ըն­թա­նում Պո­բե­դա-­Նո­վո­մի­խայ­լով­կա հատ­վա­ծում, որն Ուգ­լե­դա­րի հա­մար թի­կուն­քա­յին գո­տի է: Մասշ­տա­բա­յին հար­ձա­կում է նաեւ Չա­սով Յա­րի ուղ­ղութ­յամբ, դրա­նից մի փոքր հյու­սիս՝ Սե­ւերս­կը կա­րող է օ­ղա­կում հայտն­վել: Ա­վե­լի հյու­սիս Լի­մա­նի եւ Կուպ­յանս­կի ուղ­ղութ­յուն­ներն են: Կան նաեւ տվյալ­ներ Բր­յանս­կում՝ Խար­կո­վի ուղ­ղութ­յամբ ռուս­նե­րի մեծ կու­տա­կում­նե­րի մա­սին: Վեր­ջա­պես, Բե­լա­ռու­սի ուղ­ղութ­յու­նը ոչ մե­կը չեղ­յալ չի հա­մա­րել: Բայց, ա­մեն դեպ­քում, ա­մե­րիկ­յան լրատ­վա­մի­ջո­ցը պնդում է, որ ռուս­նե­րը մեծ ու­ժեր ու­նեն հա­րա­վում, կան Ավ­դեեւ­կա­յում ու­ժեր, մեծ զորք կա Չա­սով Յա­րի ուղ­ղութ­յամբ, ա­պա, է­լի ըստ ա­մե­րի­կա­ցի­նե­րի՝ Կուպ­յանսկ-­Լի­մա­նում: Այ­սինքն, այդ ուղ­ղութ­յուն­նե­րից  յու­րա­քանչ­յու­րում, մի­գու­ցե նաեւ բո­լո­րում միա­ժա­մա­նակ ռուս­նե­րը կա­րող են անց­նել մասշ­տա­բա­յին հար­ձակ­ման, ո­րը կան­խա­տե­սե­լու շուրջ ուկ­րաի­նա­կան եւ ա­րեւմտ­յան փոր­ձա­գետ­ներն ու մաս­նա­գետ­նե­րը հի­մա «գլուխ են ջար­դում»: Այն դեպ­քում, երբ Ավ­դեեւ­կա­յում նո­րից «քամ­վե­ցին» ուկ­րաի­նա­կան ռե­զերվ­նե­րը, այդ թվում՝ է­լի­տար ու­ժե­րը, իսկ ուկ­րաի­նա­կան ներ­քա­ղա­քա­կան հար­թութ­յու­նում սկսում են ի­րար ու­տել: Ուկ­րաի­նա­յում զենք-զի­նամ­թեր­քի էա­կան պա­կաս է, իսկ ա­հա ռու­սա­կան ռազ­մա­կան արդ­յու­նա­բե­րութ­յու­նը մտել է վե­րել­քի փուլ:

Ա­հա, հենց այս ծան­րա­գույն վի­ճա­կի եւ սպա­սե­լիք­նե­րի մա­սին է ա­ղա­ղա­կում New York Times-ը, այ­սինքն՝ հենց այս տրա­մադ­րութ­յուն­ներն են Ա­րեւ­մուտ­քում: Ընդ ո­րում, այդ տրա­մադ­րութ­յուն­նե­րը դար­ձան Մ­յուն­խե­նի գա­գա­թա­ժո­ղո­վի հիմ­նա­կան ե­րանգ­նե­րից մե­կը, եւ դա նույն Մ­յուն­խե­նում գտնվող Ա­լիե­ւը, մի­գու­ցե նաեւ Նի­կո­լը չտես­նել չէին կա­րող: Եվ որ նման ի­րա­վի­ճա­կում Ա­լիե­ւը աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան ուղ­ղութ­յուն կփո­խի, քիչ հա­վա­նա­կան է, ե­թե ոչ՝ ան­լուրջ: Իսկ Նի­կո­լը հա­զիվ խո­սում է` «ռուս­ներն Ուկ­րաի­նա­յում մեր դաշ­նա­կից­նե­րը չեն» ո­ճով:

ՔԵՐՈԲ ՍԱՐԳՍՅԱՆ