Ռուսաստանում արեւմտա-լիբերաստության 33 տարվա փուլն ավարտվեց. «կայսերությունը» վերադառնում է

­Նի­կո­լի հա­մար եւս մեկ խնդիր է մնում այն, որ իր եվ­րո­պա­կան ե­րա­զանք­նե­րը ստիպ­ված է հա­մա­տե­ղել այն ի­րո­ղութ­յու­ննե­րի հետ, որ Ա­րեւ­մուտք-­Ռու­սաս­տան պայ­քա­րը թեեւ սրվում է, սա­կայն այդ­պես էլ տե­սա­նե­լի չի դառ­նում այն պո­տենց­իա­լը, ո­րը կօգ­նի Ա­րեւ­մուտ­քին՝ հա­ջո­ղու­թյուն­ներ գրան­ցել: Ի­հար­կե, Մակ­րո­նը սպառ­նում է զոր­քեր ու­ղար­կել, կան նաեւ խո­սակ­ցութ­յուն­ներ, թե ար­դեն ու­ղար­կել է: Ա­վե­լին, շատ աղբ­յուր­ներ պնդում են, որ ներ­կա­յումս ՌԴ Բել­գո­րո­դի ուղ­ղութ­յամբ հար­ձակ­վող ուկ­րաի­նա­կան ու­ժե­րի մեջ մեծ թիվ են կազ­մում ֆրան­սիա­կան եւ լե­հա­կան զին­վո­րա­կան­նե­րը՝ վարձ­կան­նե­րի ան­վան տակ: Նաեւ, թե մեկ-եր­կու սահ­մա­նա­յին գյուղ են կա­րո­ղա­ցել գրա­վել: Հե­տո՞, դա ստրա­տե­գիա­կան ա­ռու­մով ի՞նչ է տա­լու:

­Փո­խա­րե­նը, Դ­միտ­րի Մեդ­վեդ­եւի կար­ծի­քով, Ուկ­րաի­նա ֆրան­սիա­կան զոր­քեր ու­ղար­կելը քա­ղա­քա­կան ի­մաս­տով մի բան էլ օ­գուտ կլի­նի Ռու­սաս­տա­նի հա­մար: Ըստ այդմ. «Փաս­տո­րեն, լավ կլի­ներ, որ ան­հան­գիստ ֆրան­սիա­ցի­նե­րը մի եր­կու գունդ ու­ղար­կեին Բան­դեր­լենդ։ Շատ խնդրա­հա­րույց է նման թվով զին­վո­րա­կան­նե­րի թաքց­նե­լը, եւ, հետ­եւա­բար, նրանց հա­մա­կարգ­ված ոչն­չաց­ման հար­ցը չի լի­նի ա­մե­նադժ­վար, բայց չա­փա­զանց կար­եւոր խնդի­րը։

­Բայց ի՜նչ օ­գուտ կլի­ներ։

Այս­քան շատ դա­գաղ­նե­րով, ո­րոնք Ֆ­րան­սիա են ա­ռաք­վե­լու օ­տար, հե­ռա­վոր երկ­րից, անհ­նար է թաքց­նել պրո­ֆե­սիո­նալ զին­վո­րա­կան­նե­րի զանգ­վա­ծա­յին մա­հը… Բայց Ֆ­րան­սիա­յի ղե­կա­վա­րութ­յան աք­լոր­նե­րի հա­մար դա հա­վա­սա­րա­զոր կլի­նի գիլ­յո­տի­նի: Ն­րանց կտոր-կտոր են ա­նե­լու զայ­րա­ցած հա­րա­զատ­ներն ու ընդ­դի­մութ­յան չար ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րը, ո­րոնց ա­սել են, որ Ֆ­րան­սիան չի պա­տե­րազ­մում Ռու­սաս­տա­նի հետ։ Իսկ Եվ­րո­պա­յում մնա­ցած ան­հան­գիստ ա­պուշ­նե­րի հա­մար լավ դաս կլի­նի»։

Ընդ ո­րում, Մեդ­վե­դեւն ա­մե­նե­ւին էլ միա­կը չէ, որ նման զգու­շա­ցում է ու­ղար­կում Փա­րի­զին, թե՝ ֆրան­սիա­ցի զին­վո­րա­կան­նե­րի ոչն­չա­ցու­մը կդառ­նա ռու­սա­կան ու­ժե­րի նա­խա­պատ­վե­լի խնդիր­նե­րից մե­կը: Ընդ ո­րում, որ Ֆ­րան­սիան ՆԱՏՕ-ի ան­դամ է, այս­տեղ ո­չինչ չի փո­խում:

­Սա­կայն Ռու­սաս­տա­նից ե­կող նման չա­փա­զանց կոշտ եւ միան­շա­նակ տո­նայ­նութ­յունն ի­րա­կա­նում ա­վե­լի խորն է գնում: Մի շարք փոր­ձա­գի­տա­կան աղբ­յուր­ներ հե­տընտ­րա­կան փու­լում Մոսկ­վա­յից սպաս­վող քա­ղա­քա­կա­նութ­յու­նը, ա­սենք՝ Ռու­սաս­տա­նում ա­ռա­ջա­ցած ի­րա­վի­ճա­կը գնա­հա­տում են, օ­րի­նակ, այս­պես. «Պու­տի­նի հետ հան­դիպ­մա­նը բո­լոր թեկ­նա­ծու­նե­րից ա­մե­նաա­զա­տա­կան ​​­Դա­վան­կո­վը հայ­տա­րա­րեց, որ ա­ջակ­ցում է Պու­տի­նի կող­մից նշված ՀՌՕ-ի բո­լոր նպա­տակ­նե­րի ի­րա­կա­նաց­մա­նը եւ լիո­վին ներգ­րավ­ված է ռազ­մա­ճա­կա­տին օգ­նե­լու գոր­ծըն­թա­ցում։ Իսկ ա­հա ընտ­րութ­յուն­նե­րին լի­բե­րալ ընդ­դի­մա­դիր­նե­րը կոչ էին ա­նում քվեար­կել Դավան­կո­վի օգ­տին։ Եզ­րա­կաց­նում ենք՝ 1991-ին սկսված եւ 1993-ին հա­մախմբ­ված Ռու­սաս­տան արեւմ­տա­մետ -լի­բե­րալ նա­խա­գի­ծը վերջ­նա­կա­նա­պես փակ­վում է։ Ռու­սաս­տա­նում այլեւս չկան է­լի­տա­ներ, ո­րոնք կա­րող են հրա­պա­րա­կայ­նո­րեն լի­նել լի­բե­րալ-արեւմ­տա­մետ… Այժմ Արեւ­մուտ­քը չպետք է հույս ու­նե­նա Ռու­սաս­տա­նում շրջա­դար­ձի վրա: Շատ ա­րագ վեր­ջա­պես կջարդ­վեն լի­բե­րա­լիս­տա­կան հա­մա­խոհ­նե­րը, եւ կ­գու­նա­փոխ­վեն վեր­ջին պա­տե­հա­պաշտ­նե­րը: Այս­պի­սով, Ռու­սաս­տա­նը վե­րած­վեց մի երկ­րի, ո­րի հետ նախ­կի­նում եր­բեք գործ չեն ու­նե­ցել արեւմտ­յան ներ­կա­յիս քա­ղա­քա­կան գոր­ծիչ­նե­րը։ Կ­տես­նենք, թե ինչ­պես կա­րող են հար­մար­վել»:

Այս­պի­սով, ա­մեն ինչ հու­շում է, որ Ռու­սաս­տա­նում, ԽՍՀՄ-ի փլու­զու­մից հե­տո ի հայտ ե­կած լի­բե­րա­լիս­տա­կան ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նը վերջ­նա­կա­նա­պես ա­վարտ­վեց: Ու հի­մա դրան փո­խա­րի­նե­լու է ե­կել ազ­գայ­նա­կա­նութ­յու­նը: Հենց այդ գա­ղա­փա­րա­խո­սութ­յան ներ­քո է, որ Ռու­սաս­տա­նը մշտա­պես ծա­վալ­վել է, եւ այդ փու­լի վե­րա­դար­ձը պարզ ազ­դակ է ոչ միայն Ա­րեւ­մուտ­քի, այլ, ա­ռա­ջին հեր­թին, հետ­խորհր­դա­յին ողջ տի­րույ­թի հա­մար: Կօգ­նի՞ Մակ­րոնն այս ի­րա­վի­ճա­կում Նի­կո­լին. մե­կը լի­ներ, Մակ­րո­նին օգ­ներ, որ հի­մա կանգ­նել է կա´մ ռուս­նե­րի թի­րա­խը դառ­նա­լու, կա´մ վախ­վո­րած հետ քաշ­վե­լու հե­ռան­կա­րի ա­ռաջ: