Ընտրությունն արդեն ոչ թե ԱՄՆ-ի եւ ՌԴ-ի, այլ արեւմտյան ձեռառնոցիի եւ ռուսական սպառնալիքի միջեւ է

Բր­յու­սել­յան այդ խայ­տա­ռա­կութ­յու­նից հե­տո (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=280698&l=am) ՔՊ-ա­կան ո­րոշ ընդգծ­ված ա­րեւմ­տա­մոլ­ներ, ա­սենք նաեւ Միր­զո­յան Ա­րոն, ով Հա­յաս­տա­նի ներ­կա վի­ճա­կի հար­ցում կրում է գրե­թե նույն­քան պա­տաս­խա­նատ­վութ­յուն, որ­քան Նի­կո­լը, փոր­ձե­ցին հա­մընդ­հա­նուր քննա­դա­տութ­յան ֆո­նին նո­րից կեղծ պատ­կեր հրամց­նել: Օ­րի­նակ, Ա­րոն սկսեց հա­մո­զել, թե. «270 մլն­ եվ­րո­յից բա­ցի, չմո­ռա­նանք 2,6 մի­լիար­դի մա­սին։ Դ­րանք ուղղ­վե­լու են, օ­րի­նակ, հայ­կա­կան ար­տադ­րա­տե­սակ­նե­րի ստան­դարտ­նե­րի բարձ­րաց­մա­նը։ Սա մեծ գոր­ծըն­թա­ցի մաս է միայն, սրա­նով ոչ սկսվեց, ոչ էլ ա­վարտ­վեց, այն­պես չէ, որ մինչ այդ չկա­յին գու­մար­ներ ու հե­տո չեն լի­նե­լու»: Այն է` դեռ սպա­սեք ու կտես­նեք, թե Ա­րեւ­մուտքն ինչ կա­տա­ղի փո­ղեր է տա­լիս: Այն­պի­սի տպա­վո­րութ­յուն է, որ սույն «Օ­մե­գան» պար­զա­պես չի կար­դա­ցել, թե ինչ է գրված բրյու­սել­յան հայ­տա­րա­րութ­յան մեջ` 270 մի­լիոն եվ­րո՝ չորս տար­վա հա­մար, եւ զրո խոսք տա­րի­ներ ա­ռաջ խոս­տա­ցած ու չտրված 2,6 մի­լիար­դի կամ հե­տա­գա «բա­զում ու բա­զում» մի­լիարդ­նե­րի մա­սին: Ընդ ո­րում, Ա­րոն նաեւ «հա­մես­տո­րեն» շրջան­ցում է փաս­տը, որ այդ 270 մի­լիոն եվ­րո­յա­նոց ա­րեւմտ­յան «շռայ­լութ­յան» պատ­ճա­ռով Հա­յաս­տա­նը կզրկվի միայն պաշ­տո­նա­կան թվե­րով ռու­սա­կան ուղ­ղութ­յամբ ա­մեն տա­րի ե­կող մոտ 6-7 մի­լիարդ դո­լա­րից, ո­րը չորս տար­վա կտրված­քով 100 ան­գամ ա­վե­լի է խոս­տա­ցած 270 մի­լիո­նից եւ տաս ան­գամ` Ա­րո­յի ե­րա­զանք­նե­րի 2,6 մի­լիար­դից:

Ա­րեւմտ­յան «հե­տաձգ­ված» մի­լիարդ­նե­րից զատ, ի ցույց դրեց, որ ՀԱՊԿ-ից հետ քաշ­վե­լու պատ­վե­րը մնում է օ­րա­կար­գում՝ «մեկ­նա­բա­նե­լով» այն հայ­տա­րա­րութ­յու­նը, որն օ­րերս ա­րել էր ՀԱՊԿ-ը՝ հա­յաս­տան­յան սահ­ման­նե­րի հետ կապ­ված: Հի­շեց­նենք, ՀԱՊԿ-ից ներ­կա­յաց­րել էին նաեւ Հա­յաս­տա­նի ստո­րագ­րութ­յու­նը կրող այն կոնկ­րետ ո­րո­շու­մը, ո­րը տա­լիս է «պա­տաս­խա­նատ­վութ­յան գո­տի» հաս­կա­ցութ­յան սահ­մա­նու­մը, նաեւ մատ­նան­շել, որ դե­տա­լա­յին տես­քով սահ­ման­նե­րի հար­ցը կա­րող են լու­ծել միայն հա­րե­ւան երկր­նե­րը՝ սահ­մա­նա­զատ­ման-սահ­մա­նագծ­ման մի­ջո­ցով: Իսկ Ա­րոն ի­րենն է ա­ռաջ տա­նում՝ «Ե­թե ոչ ՀԱՊԿ ան­դամ պե­տութ­յու­նը հար­ձակ­վի ՀԱՊԿ ան­դամ պե­տութ­յան վրա եւ պար­տադ­րի ճա­նա­չել ինչ-որ սահ­ման­ներ, ՀԱՊԿ-ը կա­րո՞ղ է ըն­դու­նել այդ սահ­ման­նե­րը»: Բա ե­թե դու ըն­դու­նես, ՀԱՊԿ-ին ի՞նչ է մնում ա­նել: Ու որ­պես­զի կոնկ­րետ դեպ­քում Ադր­բե­ջա­նը նման բան չկա­րո­ղա­նա պար­տադ­րել, պետք է ժա­մա­նա­կին ՀԱՊԿ-ի հետ աշ­խա­տել եւ ոչ թե ար­հես­տա­կա­նո­րեն վա­նել միակ դաշ­նակ­ցին՝ սահ­ման­նե­րը լցնե­լով «եվ­րաշ­պիոն­նե­րով»: Դ­րա­նից հե­տո Ա­րոն շա­րու­նա­կում է. «ՀՀ-ն­ եւ Ադր­բե­ջա­նը ու­նեն պե­տա­կան սահ­մա­ն եւ այդ սահ­մա­նը ճա­նա­չել են դե­ռեւս 1991 թվա­կա­նին եւ պայ­մա­նա­վոր­վել են, որ ԽՍՀՄ պե­տութ­յուն­նե­րի սահ­ման­նե­րը ճա­նա­չում են որ­պես նո­րան­կախ պե­տութ­յուն­նե­րի սահ­ման­ներ»: Բա որ ու­նեք, էլ ի՞նչ սահ­մա­նա­զատ­ման մա­սին եք ա­նընդ­հատ խո­սում: Մեկ բան միայն. դա Հա­յաս­տա­նի օ­րենսդ­րութ­յամբ ֆիքս­վա՞ծ է. ոչ, բո­լո­րո­վին ու­րիշ բան է ֆիքս­ված:

Եվ ա­հա այս ա­մե­նի հետ մեկ­տեղ Ա­րոն նաեւ փա­կագ­ծեր բա­ցեց, թե ի­րա­կա­նում ին­չու ենք այս վի­ճա­կում: Ըստ նրա. ««­Մենք ի­րոք պատ­մա­կան հնա­րա­վո­րութ­յուն ու­նենք Հա­րա­վա­յին Կով­կա­սում եր­կա­րա­տեւ խա­ղա­ղութ­յուն հաս­տա­տե­լու… եր­կու հիմ­նա­կան հարց կա, որ­տեղ կող­մե­րի պատ­կե­րա­ցում­նե­րը դեռ հե­ռու են միմ­յան­ցից: Ա­ռա­ջի­նը վե­րա­բե­րում է տա­րած­քա­յին ամ­բող­ջա­կա­նութ­յան փո­խա­դարձ ճա­նաչ­մա­նը եւ հե­տա­գա սահ­մա­նա­զատ­ման գոր­ծըն­թա­ցին… Երկ­րորդ ա­ռանց­քա­յին կե­տը են­թա­կա­ռուց­վածք­նե­րի ա­պաշր­ջա­փա­կումն է»:

Ի­րա­կա­նում, սահ­ման­նե­րին վե­րա­բե­րող հա­կա­սութ­յունն էլ չկա: Քա­նիցս ենք ա­սել, որ միակ խնդի­րը կո­մու­նի­կա­ցիա­նե­րի թե­ման է, ո­րի հետ կապ­ված, Նի­կո­լը հրա­ժար­վում է իր ստո­րագ­րածն ա­նե­լուց՝ անգ­լո­սաք­սոն­նե­րի ճնշման եւ նրանց տե­ղա­կան մանկ­լա­վիկ­նե­րի ա­ջակ­ցութ­յամբ: Ընդ ո­րում, նույն­քան ան­հե­թեթ բա­ցատ­րութ­յուն­նե­րով, որ­քան ՀԱՊԿ-ի դեպ­քում է: Հենց դա է, որ ար­դեն բա­ցա­հայտ խոս­տո­վա­նում է Ա­րոն:

­Թե­րեւս, ա­վե­լի նման է նրան, որ Ա­րոն այս­պես ա­ռաջ ըն­կավ՝ փոր­ձե­լով Նի­կո­լին մատ­նան­շել այն «կրու­տի­տա­յին ուղ­ղութ­յու­նը», ո­րը պետք է գոր­ծադր­վի բրյու­սել­յան ֆիաս­կոն «բա­ցատ­րե­լու» հա­մար՝ հա­կա­ռու­սա­կան կուր­սը շա­րու­նա­կե­լու նպա­տա­կով: Դա հաս­կա­նա­լի է՝ էն գլխից «Օ­մե­գա» լի­նե­լու մեջ մե­ղադր­վող Ա­րոն եւ մի քա­նի նման­ներն այլ բան ար­դեն չեն էլ կա­րող ա­նել: Բայց ա­հա Նի­կոլն այլ խնդիր­նե­րի ա­ռաջ է: Հի­շեց­նենք, դեռ մինչ Բր­յու­սե­լը, ռուս­ներն ան­թա­քույց կեր­պով նրա­նից պա­հան­ջում էին վերջ­նա­կա­նա­պես կողմ­նո­րոշ­վել: Բա­ցի այդ, կան Ա­լիե­ւի ճնշում­նե­րը՝ սահ­մա­նա­մերձ չորս գյու­ղե­րի մա­սով, եւ դա կու­նե­նա շա­րու­նա­կութ­յուն: Լռ­վել-մնա­ցել է Ա­րա­յի­կի աղ­մուկ հա­նած հար­ցազ­րույ­ցը, որ­տեղ, են­թադր­վում է, որ նա շատ բան է բա­ցա­հայ­տել 44-օր­յա պա­տե­րազ­մի «մութ» է­ջե­րից մին­չեւ Նի­կո­լի անձ­նա­կա­նի մա­սին: Եվ այս­պես շա­րու­նակ, բա­զում սկան­դա­լա­յին ու ծան­րա­գույն խնդիր­ներ, ո­րոնք կախ­ված են Նի­կո­լի գլխին, մինչ­դեռ Ա­րեւ­մուտ­քից սպաս­վա­ծը չի գա­լու: Դե, սպա­սենք Նի­կո­լի ընտ­րութ­յա­նը, թեեւ դրա շրջա­նակ­ներն ար­դեն փոխ­վել են: Հի­մա պետք է ոչ թե Ա­րեւ­մուտ­քի եւ Ռու­սաս­տա­նի մի­ջեւ ընտ­րութ­յուն կա­տա­րի, այլ՝ ա­րեւմտ­յան ձե­ռառ­նո­ցիի եւ թվարկ­ված բո­լոր սպառ­նա­լիք­նե­րի: Ընդ ո­րում, ժա­մա­նա­կը շատ քիչ է, մինչ Ռու­սաս­տա­նում կձե­ւա­վոր­վի նոր կա­ռա­վա­րութ­յուն, որն ա­ռա­ջի­կա մեկ-եր­կու շա­բաթ­վա հարց է: