Մոսկվան հենց այնպես չէ, որ ի ցույց դրեց միջուկային զինանոցը

Եվ ա­հա Հա­յաս­տա­նի շուրջ ըն­թա­ցող ներ­կա զար­գա­ցում­նե­րի ֆո­նին ՌԴ-ից ստաց­վեց տե­ղե­կատ­վութ­յուն, ո­րը հեր­թա­կան ան­գամ է հաս­տա­տում, թե ինչ ա­ռանց­քա­յին նշա­նա­կութ­յուն է Մոսկ­վան տա­լիս ռու­սա­կան հա­րա­վա­յին ռազ­մա­վա­րա­կան ուղ­ղութ­յա­նը: Եվ չմո­ռա­նանք, որ կով­կաս­յան հատ­վա­ծը ե­ղել եւ մնում է այդ ռազ­մա­վա­րութ­յան մաս­նիկ:

Այս­պես, ՌԴ Զին­ված ու­ժե­րի Գլ­խա­վոր շտա­բը, նա­խա­գահ Վ­լա­դի­միր Պու­տի­նի կար­գադ­րութ­յամբ, սկսել է ա­ռա­ջի­կա­յում Հա­րա­վա­յին ռազ­մա­կան օկ­րու­գի եւ ռազ­մա­ծո­վա­յին ու­ժե­րի հրթի­ռա­յին կազ­մա­վո­րում­նե­րի զո­րա­վար­ժութ­յուն­նե­րի նա­խա­պատ­րաս­տա­կան աշ­խա­տանք­նե­րը: Զո­րա­վար­ժութ­յուն­նե­րի ըն­թաց­քում նա­խա­տես­վում է, ի թիվս այլ­նի, մշա­կել «ոչ ստրա­տե­գիա­կան մի­ջու­կա­յին զեն­քի կի­րառ­ման հար­ցեր»:

Ի­մաս­տը սա է: Այս օ­րե­րին Ա­րեւ­մուտ­քից սկսել է Ռու­սաս­տա­նին ուղղ­ված սպառ­նա­լիք­նե­րի մա­կար­դա­կը նկա­տե­լիո­րեն ա­ճել: Մի կող­մից, կան խո­սակ­ցութ­յուն­ներ, որ Մակ­րոնն ար­դեն իսկ ֆրան­սիա­կան զոր­քեր է տե­ղա­կա­յել Ուկ­րաի­նա­յում, ա­վե­լին, որ նրանք նե­րառ­վել են մար­տա­կան գոր­ծո­ղութ­յու­նն­րի մեջ եւ սկսել կո­րուստ­ներ կրել: Բայց նաեւ, շատ ա­վե­լի լուրջ է ՆԱՏՕ-ից ե­կած մե­սի­ջը: Այն է՝ դեռ հայ­տա­րա­րութ­յուն­նե­րի մա­կար­դա­կով սկսել են օ­րա­կարգ բե­րել թե­զեր, թե կան ՆԱՏՕ-ի ո­րո­շա­կի «կար­միր գծեր», ո­րոնց հատ­ման դեպ­քում Դա­շին­քը ու­ղիղ հա­կա­մար­տութ­յան մեջ կմտնի ՌԴ-ի հետ: Այդ թվում՝ «ե­թե ռու­սա­կան բա­նա­կը ճեղ­քի Կիե­ւի պաշտ­պա­նա­կան շրջա­նը», «Բե­լա­ռու­սը մտնի պա­տե­րազ­մի մեջ» եւ այլն: Ս­րանք նախ­նա­կան տար­բե­րակ­ներն են, եւ են­թադ­րե­լի է, որ ժա­մա­նա­կի ըն­թաց­քում այդ «կար­միր գծե­րը» կա­րող են ա­վե­լի ու ա­վե­լի «մո­տե­նալ» ներ­կա ռազ­մա­կան գոր­ծո­ղութ­յու­ննե­րի գո­տուն:

Կմտ­նի՞ ՆԱՏՕ-ն ՌԴ-ի հետ պա­տե­րազ­մի մեջ այդ «կար­միր գծե­րի» հատ­ման դեպ­քում, չի՞ մտնի, խնդիրն այս­տեղ դա չէ: Ե­թե ու­զե­նան մտնել, ա­ռանց այդ «կար­միր գծե­րի» էլ ա­մեն պահ կմտնեն, ո­րը, բնա­կան է, միան­գա­մից կվե­րած­վի Եր­րորդ աշ­խար­հա­մար­տի: Շատ ա­վե­լի նման է, որ այս կերպ՝ հե­տա­գա սրա­ցում­նե­րի ա­պառ­նա­լիք­նե­րով Ա­րեւ­մուտ­քում մտա­ծում են ռուս­նե­րին մղել ինչ-որ պայ­մա­նագ­րի՝ ռու­սա­կան ներ­կա ակ­տիվ հար­ձա­կում­նե­րի թա­փը կոտ­րե­լու հա­մար: Խո­շոր հաշ­վով, այս պա­հին ուկ­րաի­նա­կան ռազ­մա­ճա­կատ­նե­րում ստեղծ­ված է մի ի­րա­վի­ճակ, երբ ռուս­նե­րը ո­րո­շա­կի հատ­ված­նե­րում ռազ­մա­վա­րա­կան ի­մաս­տով ճեղ­քել են ուկ­րաի­նա­կան պաշտ­պա­նութ­յու­նը: Դ­րան գու­մա­րած, Ա­րեւ­մուտ­քում ակ­տի­վո­րեն խո­սում են ռուս­նե­րի` սպաս­վող նոր հար­ձա­կում­նե­րի մա­սին, այդ թվում՝ Խար­կո­վի ուղ­ղութ­յամբ: Եվ ե­թե դա եւս ի­րա­կա­նութ­յուն դառ­նա եւ գու­մար­վի մյուս ռազ­մա­ճա­կատ­նե­րի ի­րո­ղութ­յուն­նե­րին, ա­պա միան­գա­մայն ռեալ կդառ­նա այն հե­ռան­կա­րը, որ ուկ­րաի­նա­կան բա­նա­կը կա­րող է այն­պի­սի ա­րա­գութ­յամբ փլուզ­վել, որ այ­լեւս այն վե­րա­կանգ­նե­լու ո­րե­ւէ հնա­րա­վո­րութ­յուն չմնա: Այս դեպ­քում Ա­րեւ­մուտ­քին կմնա եր­կու տար­բե­րակ. սե­փա­կան ու­ժե­րով Ուկ­րաի­նա­յում կռվել ռուս­նե­րի դեմ, այն է՝ գնալ Եր­րորդ աշ­խար­հա­մար­տի: Կամ հաշտ­վել ի­րո­ղութ­յան հետ, որ ռու­սա­կան ու­ժե­րը վե­րա­դառ­նա­լու են Ուկ­րաի­նա­յի ա­րեւմտ­յան սահ­ման­ներ: Ու կար­ծես թե այլ տար­բե­րակ չեն գտել, քան ՆԱՏՕ-ի «կար­միր գծեր» օ­րա­կարգ բե­րե­լով՝ ռուս­նե­րին մղել բա­նակ­ցութ­յուն­նե­րի:

Բայց ա­հա Մոսկ­վա­յի պա­տաս­խա­նը այս տես­քով էր: Նախ, հե­տա­խու­զում հայ­տա­րար­վեց Ուկ­րաի­նա­յի գոր­ծող եւ նախ­կին նա­խա­գա­հի, ա­պա ներ­կա եւ նախ­կին մի շարք պաշ­տոն­յա­նե­րի հան­դեպ՝ քրեա­կան մե­ղադ­րանք­նե­րի շրջա­նակ­նե­րում: Իսկ քրեա­կան գոր­ծով մե­ղադր­յալ­նե­րի հետ, հաս­կա­նա­լի է, ոչ մե­կը չի բա­նակ­ցի: Գու­մա­րած, մա­յի­սի 20-ին սպառ­վում է Զե­լենս­կու պաշ­տո­նա­վար­ման ժամ­կե­տը, եւ ինչ­քան էլ որ նա չի հրա­ժար­վում իշ­խա­նութ­յու­նից, իսկ Ա­րեւ­մուտքն աչք է փա­կում նման ի­րո­ղութ­յան վրա, Մոսկ­վան նրան էս գլխից է հա­մա­րել ոչ լե­գի­տիմ: Այ­սինքն, ոչ լե­գի­տիմ պաշ­տոն­յա­յի հետ բա­նակ­ցեն, որ ի՞նչ:

Թե­րեւս, մի­ջու­կա­յին զեն­քի մա­սին Պու­տի­նի հի­շա­տակ­ած հրա­մա­նա­գիրն էլ այս ա­մե­նի գա­գաթ­նա­կետն էր: Երբ ռու­սա­կան բա­նա­կը սկսում է զո­րա­վար­ժանք­ներ՝ տակ­տի­կա­կան մի­ջու­կա­յին զեն­քի պրակ­տիկ կի­րառ­ման պլան­ներ մշա­կել, ա­վե­լին, այդ պլան­նե­րը տե­ղա­փո­խել զո­րա­վար­ժանք­նե­րի մա­կար­դակ, ա­պա սա ոչ թե Ուկ­րաի­նա­յին, այլ՝ ՆԱՏՕ-ին, այն է՝ ԱՄՆ-ին եւ նրա «կար­միր գծե­րին» ուղղ­ված պար­զա­գույն մե­սիջ է՝ ե­թե ու­զում եք, փոր­ձեք:

Եվ մյուս կող­մից, չմո­ռա­նանք. նույն Հա­րա­վա­յին ռազ­մա­կան օկ­րու­գի եւ ռազ­մա­ծո­վա­յին ու­ժե­րի պա­տաս­խա­նատ­վութ­յան գո­տում է ինչ­պես կով­կաս­յան, այն­պես էլ սեւ­ծով­յան-թուր­քա­կան ուղ­ղութ­յու­նը: Մ­նա­ցածն ար­դեն Ա­րեւ­մուտ­քի ո­րո­շե­լիքն է՝ պահ­պա­նե՞լ ներ­կա դի­նա­մի­կան, ո­րը, կրկնենք, շատ լուրջ է Ուկ­րաի­նա­յի հա­մար: Հա­կա­մար­տութ­յան մա­կար­դա­կը մե­ծաց­նե՞լ՝ հաշ­վի առ­նե­լով, որ բա­նը հա­սել է տակտիկա­կան մի­ջու­կա­յին զեն­քի աս­տի­ճա­նի: Թե՞, այ­նո­ւա­մե­նայ­նիվ, նստել ռուս­նե­րի հետ բա­նակ­ցե­լու, բայց ու­ղիղ եւ ոչ թե ներ­կա Կիե­ւի մա­կար­դա­կով: