Ռուսական բանակն ամբողջական վերականգնման լուրջ շանս ստացավ

Ա­մեն դեպ­քում, այն ի­րա­վի­ճա­կը, ո­րը ներ­կա­յումս զար­գա­նում է Ռու­սաս­տա­նի ներ­սում եւ ուկ­րաի­նա­կան ուղ­ղութ­յամբ, թե­րեւս, ինչ­պես Ա­լիե­ւին, այն­պես էլ Նի­կո­լին շա­րու­նա­կում են պար­տադ­րել՝ ռու­սա­կան ուղ­ղութ­յամբ կտրուկ քայ­լե­րի չգնալ: Ա­ռա­վել եւս, երբ կա նաեւ Վ­րաս­տա­նի օ­րի­նա­կը, ո­րի իշ­խա­նութ­յուն­ներն ար­դեն այն­քան են «մեղ­մաց­րել» ռու­սա­կան թե­մա­տի­կան, որ Ա­րեւ­մուտ­քը ստիպ­ված է եւս մեկ հե­ղաշր­ջում կազ­մա­կեր­պել այդ երկ­րում: Ու թեեւ այդ ուղ­ղութ­յամբ մեծ փո­ղեր են դրված, բա­վա­կա­նին լուրջ զանգ­ված­նե­րի են ողջ Վ­րաս­տա­նից մո­բի­լի­զաց­րել՝ Թ­բի­լի­սիում մի­տինգ­նե­րի հա­մար, սա­կայն դեռ հե­ղաշրջ­ման հե­ռան­կարն այդ­պես էլ տե­սա­նե­լի չի դառ­նում:

Մ­յուս կող­մից, փո­փո­խութ­յու­ննե­րը, ո­րոնք այս օ­րե­րին տե­ղի են ու­նե­նում բուն Մոսկ­վա­յում, գա­լիս են հաս­տա­տե­լու մեր այն հին եզ­րա­կա­ցութ­յու­նը, որ ՌԴ-ն սկ­սում է էա­պես կոշ­տաց­նել իր ար­տա­քին հա­յացք­նե­րը, ընդ ո­րում` ակն­հայ­տո­րեն շեշ­տը դնե­լով ռազ­մա­կան ուղ­ղութ­յան վրա: Եվ այս ա­ռու­մով, ՌԴ կա­ռա­վա­րութ­յան նոր կազ­մի հետ կապ­ված գլխա­վոր ինտ­րի­գը նա­խօ­րեին հան­գու­ցա­լուծ­վեց: Այս­պես, ինչ­պես ա­ռիթ ու­նե­ցել էինք են­թադ­րել, Շոյ­գուն լքեց ՌԴ պաշտ­պա­նութ­յան նա­խա­րա­րի պաշ­տո­նը, ո­րի հա­մար վեր­ջին ազ­դակ դար­ձավ նրա տե­ղա­կալ Տի­մուր Ի­վա­նո­վի ձեր­բա­կա­լութ­յու­նը: Ճիշտ է, մեծ թա­լա­նի մե­ղադ­րան­քով, բայց ա­հա ռու­սա­կան մի շարք աղբ­յուր­ներ պնդում են, որ ի թիվս մի շարք այլ-այլ ա­րարք­նե­րի, Ի­վա­նո­վի ըն­տա­նիքն այս տա­րեսկզ­բին հասց­րել է նաեւ այլ երկ­րի քա­ղա­քա­ցիութ­յուն ձեռք բե­րել: Ի­վա­նո­վը Շոյ­գո­ւի եր­կա­րա­ժամ­կետ տե­ղա­կալն է, հո­վա­նա­վոր­յալն ու «փո­ղի քսակ­նե­րից մե­կը»: Եվ երբ, ըստ էութ­յան, նա ըն­տա­նի­քը պատ­րաս­տում է «դուրս թռնե­լու», ա­պա չէին կա­րող հար­ցեր չա­ռա­ջա­նալ նաեւ նրա հո­վա­նա­վոր­յա­լի հետ կապ­ված:

Արդ­յուն­քում, Շոյ­գո­ւի փո­խա­րեն ՊՆ-ն կ­ղե­կա­վա­րի ՌԴ վար­չա­պե­տի ար­դեն նախ­կին ա­ռա­ջին տե­ղա­կալ Անդ­րեյ Բե­լոու­սո­վը, եւ այս նշա­նա­կու­մը ուկ­րաի­նա­կան մի շարք աղբ­յուր­ներ ար­դեն հասց­րել են ո­րա­կել` որ­պես «Կիե­ւի հա­մար շատ վատ նո­րութ­յուն»: Բե­լոու­սո­վը զին­վո­րա­կան չէ, տնտե­սա­գետ է, ան­ձամբ Պու­տի­նի «մար­դը»: Իսկ նրա նշա­նա­կու­մը կապ­ված է այն բա­նի հետ, որ կկա­րո­ղա­նա կար­գա­վո­րել այն հսկա­յա­ծա­վալ թա­լա­նը, ո­րը, ինչ­պես ի­րա­վա­պահ­նե­րը եւս հաս­տա­տե­ցին, կա ռու­սա­կան պաշտ­պա­նա­կան գե­րա­տես­չութ­յու­նում: Եվ ոչ միայն ֆի­նան­սա­կան: Այն, որ ռու­սա­կան ՊՆ-ում կա ա­հա­վոր լճա­ցում, շատ դեպ­քե­րում բարձր պաշ­տոն­նե­րի են «պար­կե­տա­յին գե­նե­րալ­նե­րը», ո­րոնց միակ ա­ռա­վե­լութ­յու­նը Շոյ­գո­ւի հետ այս կամ այն կար­գի մտեր­մութ­յունն էր, եւ ո­րոնք ի­րենց ա­թոռ­նե­րը պա­հե­լու հա­մար ար­գե­լա­կում էին իս­կա­կան գե­նե­րալ­նե­րի ա­ռա­ջըն­թա­ցը, հին պատ­մութ­յուն է: Նաեւ, որ այս ա­մենն ա­մե­նաու­ղիղ ձե­ւով անդ­րա­դառ­նում էր ուկ­րաի­նա­կան պա­տե­րազ­մի ըն­թաց­քի վրա՝ ոչ ի օ­գուտ Ռու­սաս­տա­նի: Իսկ ա­հա նոր նա­խա­րա­րը չու­նի այդ բո­լոր անձ­նա­կան կա­պեր-պար­տա­վո­րութ­յուն­նե­րը ու մաս­նա­գի­տո­րեն ի զո­րու է գլուխ հա­նել ՊՆ-ի այդ մեծ թա­լա­նից եւ ե­ղած մի­ջոց­նե­րը ճիշտ ու­ղղոր­դել: Ու ե­թե Բե­լոու­սո­վին հա­ջող­վի այդ գերխն­դիր­նե­րը լու­ծել, ար­դեն էա­կան չէ նրա զին­վո­րա­կան լի­նել-չլի­նելը. զին­վո­րա­կան գծով կան նա­խա­րա­րի տե­ղա­կալ­ներ, Գլ­խա­վոր շտաբ, վեր­ջա­պես` ի­րոք բա­նի­մաց եւ ուկ­րաի­նա­կան փոր­ձը լավ յու­րաց­րած գե­նե­րալ­ներ, ո­րոնք կա­րող են նման փո­փո­խութ­յուն­նե­րի պա­րա­գա­յում նոր շունչ ստա­նալ: Կարճ ա­սած, Բե­լոու­սո­վը, որ­պես ա­ռա­ջին փոխ­վար­չա­պետ, ծան­րա­գույն ի­րա­վի­ճա­կում երկ­րի տնտե­սա­կան կա­յու­նութ­յու­նը պահ­պա­նե­լու հար­ցում, այս­պես ա­սած, ի­րեն լիո­վին ար­դա­րաց­րել է, եւ նրա տե­ղա­փո­խու­մը Պաշտ­պա­նութ­յան նա­խա­րա­րութ­յուն, թեեւ ա­ռա­ջին հա­յաց­քից ան­հաս­կա­նա­լի, բայց, ըստ ա­մե­նայ­նի, վերջ­նարդ­յուն­քում կա­րող է դառ­նալ Պու­տի­նի կող­մից փայ­լուն «ձիով քայլ»:

Ա­մեն դեպ­քում, բա­նա­կում այս փո­փո­խութ­յուն­նե­րին զու­գա­հեռ, նաեւ սկս­վեց Խար­կո­վի օ­պե­րա­ցիան: Դ­րան, հաս­կա­նա­լի է, հարկ է ա­ռանձին անդ­րա­դառ­նալ: Սա­կայն բուն այդ փաս­տը, որ ռու­սա­կան բա­նա­կը սկսեց նման մասշ­տա­բա­յին գոր­ծո­ղութ­յուն, ար­դեն իսկ շատ բան է ցույց տա­լիս, եւ դա, ի­հար­կե, ար­դեն ան­գամ Նի­կո­լը չի կա­րող չտես­նել:

Երկ­րորդ գլխա­վոր ինտ­րի­գը եւս հան­գու­ցա­լուծ­վեց. Սեր­գեյ Լավ­րո­վը մնում է ՌԴ արտ­գործ­նա­խա­րար, թեեւ մեծ էր հա­վա­նա­կա­նութ­յու­նը, որ նա թո­շա­կի կանց­նի: Եվ ա­հա մի շարք աղբ­յուր­ներ շա­րու­նա­կում են ակ­նար­կել, որ Լավ­րո­վի` թո­շա­կի գնա­լու ո­րո­շու­մը, այ­նո­ւա­մե­նայ­նիվ, դեռ օ­րա­կար­գում է: Պար­զա­պես ա­ռաջ­նորդ­վել են ներ­կա բարդ ռազ­մա­քա­ղա­քա­կան ի­րա­վի­ճա­կում «գե­տանց­ման ժա­մա­նակ բո­լոր ձիե­րը միա­ժա­մա­նակ չփո­խե­լու» տրա­մա­բա­նութ­յամբ: Ա­մեն դեպ­քում, Ռու­սաս­տա­նի հա­մար այս պա­հին ա­մե­նաա­ռաջ­նա­յի­նը զին­վո­րա­կա­նութ­յան գոր­ծու­նեութ­յունն է, ու քա­նի դեռ դի­վա­նա­գի­տութ­յու­նը մնում է ա­վե­լի հետ քաշ­ված դիր­քե­րում, Լավ­րո­վի մնալ-չմնալն ա­մե­նաէա­կա­նը չէ: