Ինչու ԱԽՔ Արմենը չստորագրեց ուկրաինական հռչակագիրը

Այն, որ ներ­կա գլո­բալ եւ միան­գա­մայն սուր զար­գա­ցում­ներն (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=286281&l=am) ա­մե­նաու­ղիղ ձե­ւով ազ­դում են նաեւ մեր տա­րա­ծաշր­ջա­նի վրա, դա էլ պետք չէ աչ­քա­թող ա­նել: Պատ­կե­րաց­նո՞ւմ եք, ԱԽՔ Ար­մե­նը գնում-հաս­նում է ուկ­րաի­նա­կան գա­գա­թա­ժո­ղո­վին եւ չի ստո­րագ­րում եզ­րա­փա­կիչ փաս­տա­թուղ­թը, ինչ­քան էլ որ այն ի­րե­նից մեծ ար­ժեք չէր ներ­կա­յաց­նում: ՀԱՊԿ-ից «դուրս ե­կող» Նի­կո՞լն էր պա­հան­ջել՝ ոչ մի թուղթ չստո­րագ­րես. հ­նա­րա­վոր է: Բայց չէ՞ որ այդ դեպ­քում Ար­մե­նը կա­րող էր զան­գել Ռի­չարդ Մու­րի քար­տու­ղա­րու­հուն, նա էլ՝ Նի­կո­լին, եւ հար­ցը կլուծ­վեր: Ի՞նչ է, Մուրն այն­քան է խառն­ված բրի­տա­նա­կան ընտ­րութ­յուն­նե­րով, որ ԱԽՔ Ար­մե­նին մո­ռա­ցե՞լ է: Կամ մի­գու­ցե Ա­րեւ­մուտ­քում կար­ծում են, թե Նի­կոլն ար­դեն իր վրա շատ բեռ է վերց­րել՝ ՀԱՊԿ-ից դուրս գա­լու եւ Լու­կա­շեն­կո­յի հետ խռո­վե­լու մա­սով, եւ ո­րո­շե­ցին ա­վե­լորդ «բեռ չբար­ձել». չ­նա­յած, սա քիչ հա­վա­նա­կան է, Ա­րեւ­մուտ­քի ին­չի՞ն է պետք Նի­կո­լին խղճա­լը: Կամ մի­գու­ցե Նի­կո­լը տե­սավ, որ Ա­լիեւն առ­հա­սա­րակ հրա­ժար­վեց այդ գա­գա­թա­ժո­ղո­վից՝ ռուս­նե­րի հետ հա­րա­բե­րութ­յու­ննե­րը պա­հե­լով, եւ կռա­հե՞ց, որ Հա­յաս­տա­նի ստո­րագ­րութ­յու­նը այդ փաս­տաթղ­թի տակ հաս­տատ հե­տե­ւանք­ներ կու­նե­նա. սա ար­դեն հնա­րա­վոր է:

Ա­մեն դեպ­քում, ի­րո­ղութ­յունն այն է, որ Նի­կո­լը, դա­տե­լով նրա հայ­տա­րա­րութ­յու­ննե­րից, վերջ­նա­կա­նա­պես է հույ­սը կտրել, որ կա­րող է ա­րեւմտ­յան մո­դե­լով խա­ղա­ղութ­յան պայ­մա­նա­գիր ստո­րագր­վի: Ա­լիե­ւը շա­րու­նա­կում է հա­մա­ռել կո­մու­նի­կա­ցիա­նե­րի վե­րա­գոր­ծար­կու­մը նո­յեմ­բե­րի 9-ի ե­ռա­կողմ հա­մա­ձայ­նագ­րի հետ կա­պե­լու տար­բե­րա­կի վրա, իսկ Ա­րեւ­մուտ­քին, ու­նե­նա­լով նման քաո­սա­յին վի­ճակ, Հեյ­դա­րո­վի­չին ճնշե­լու ա­վե­լի ու ա­վե­լի քիչ հնա­րա­վո­րութ­յուն­ներ են մնում: Սա, քա­նիցս ենք ա­սել, Նի­կո­լի հա­մար խո­րը փա­կու­ղի է՝ առ­հա­սա­րակ չու­նե­նալ պայ­մա­նա­գիր, եւ ա­մեն հեր­թա­կան հո­ղատ­վութ­յու­նից հե­տո հայտն­վել ցնցում­նե­րի մեջ, կամ վե­րա­դառ­նալ նո­յեմ­բե­րի 9-ի սցե­նա­րին: Իսկ այս տար­բե­րա­կի դեպ­քում, ա­ռա­վել եւս՝ ռու­սա­կան ուղ­ղութ­յամբ վեր­ջին հիս­տե­րիա­նե­րից հե­տո, նաեւ ուկ­րաի­նա­կան բա­նա­ձեւ ստո­րագ­րելն ան­գամ Նի­կո­լի հա­մար «ծայ­րա­հեղ դո­զա» կա­րող էր դառ­նալ, ան­կախ այն բա­նից՝ ԱԽՔ Ար­մե­նը Մու­րի քար­տու­ղա­րու­հուն զան­գե՞լ է, թե՝ ոչ:

Ա­ռա­վել եւս, որ մեծ հարց է, թե ներ­կա ի­րա­վի­ճա­կում Վա­շինգ­տո­նը հա­յաս­տան­յան ուղ­ղութ­յամբ զբաղ­վե­լու ժա­մա­նակ եւ ցան­կութ­յուն կգտնի՞, որ պետք ե­ղած պա­հին Նի­կո­լին օգ­նութ­յան հաս­նեն: Բանն այն է, որ ԱՄՆ-ի փոր­ձա­գի­տա­կան հան­րութ­յունն այս օ­րե­րին միան­գա­մայն ակ­տի­վո­րեն է խո­սում, որ կա­րող է Թուր­քիա­յին ձեռ­քից բաց թող­նել, եւ այդ դեպ­քում Հա­յաս­տա­նից ան­գամ կո­պե­կի օ­գուտ չ են ու­նե­նա: Օ­րի­նակ, ԱՄՆ ռազ­մա­կան հե­տա­խու­զութ­յան նախ­կին աշ­խա­տա­կից Ս­քոթ Ռի­տե­րի գնա­հատ­մամբ. «Էր­դո­ղա­նը հաս­կա­նում է, որ BRICS-ն­ ա­պա­գան է։ Այս դա­շին­քը ներ­կա­յումս գտնվում է իր աշ­խա­տան­քա­յին կա­ռույ­ցի հիմ­նա­րար կա­ռուց­ման փու­լում, եւ Թուր­քիան կշա­հի այս գոր­ծըն­թա­ցին հնա­րա­վո­րինս շուտ մաս դառ­նա­լուց: Կար­ծում եմ, որ հենց Թուր­քիան միա­նա BRICS-ին, եւ ս­տեղծ­վի Պու­տի­նի ան­կախ եվ­րա­սիա­կան անվ­տան­գութ­յան հա­մա­կար­գը, թուր­քերն ան­մի­ջա­պես դուրս կգան ՆԱՏՕ-ից եւ կգ­նան այլ ուղ­ղութ­յամբ»:

­Մեկ այլ դրվագ. ե­րեկ Թուր­քիա­յի եւ Սի­րիա­յի ռազ­մա­կան պատ­վի­րա­կութ­յուն­նե­րը Ռու­սաս­տա­նի միջ­նոր­դութ­յամբ բա­նակ­ցութ­յուն­ներ են վա­րել սի­րիա­կան «Խ­մեյ­միմ» ա­վիա­բա­զա­յում: Տե­ւա­կան ժա­մա­նակ կանգ ա­ռած թուրք-սի­րիա­կան բա­նակ­ցութ­յուն­նե­րը վերսկ­սվե­ցին Մոսկ­վա­յում Վ­լա­դի­միր Պու­տի­նի եւ Հա­քան Ֆի­դա­նի հան­դիպ­ման հենց հա­ջորդ օ­րը։ Ա­վե­լի վաղ ե­ղավ նաեւ Թուր­քիա­յի պաշտ­պա­նութ­յան նա­խա­րար Յա­շար Գ­յու­լե­րի հայ­տա­րա­րութ­յու­նը, ով խոս­տո­վա­նել է, որ իշ­խա­նութ­յուն­նե­րը կա­րող են դի­տար­կել Սի­րիա­յից զոր­քե­րը դուրս բե­րե­լու հնա­րա­վո­րութ­յու­նը: Այս ա­մե­նը, ի­հար­կե, միան­գա­մայն թա­փան­ցիկ ակ­նարկ է, որ ռուս-թուր­քա­կան հա­րա­բե­րութ­յուն­նե­րը, ո­րոնք ար­գե­լակ­վել էին Սի­րիա­յի հետ կապ­ված, սկսել են մեռ­յալ կե­տից շարժ­վել, եւ բա­վա­կա­նին լուրջ լու­ծում­ներ են սպաս­վում գա­լիք ա­միս ծրագր­ված Պու­տին-Էր­դո­ղան հան­դի­պու­մից: Իսկ դա իր հեր­թին է խո­սում այն մա­սին, որ Էր­դո­ղա­նը հենց այն­պես չէ, որ հան­կարծ հայ­տա­րա­րեց BRICS-ին միա­նա­լու ցան­կութ­յան մա­սին: Ի­հար­կե, հաշ­վի առ­նե­լով նաեւ այն բուռն զար­գա­ցում­նե­րը, որ կան ռուս-ի­րա­նա­կան հա­րա­բե­րութ­յուն­նե­րում:

Այս նոր ի­րո­ղութ­յուն­նե­րի պա­րա­գա­յում ի՞նչ է մնում Նի­կո­լին, դա ար­դեն ին­քը կի­մա­նա: