Մի քանի կարևոր բան, որոնք պետք է գաղտնի պահել՝ գրեթե բոլորից

Պահեք դրանք ձեր մեջ:

Մենք բոլորս ուզում ենք աշխարհի հետ կիսել մեր ձեռքբերումներն ու ուրախությունները: Մենք նաև ուզում ենք, որ ինչ-որ մեկը լսի տառապանքի և դժբախտության մեր պատմությունները:

Բայց անկախ նրանից, թե ինչպես ենք մենք ձգտում խորքային կապեր հաստատել այլ մարդկանց հետ, միշտ էլ կլինեն բաներ, որոնք ավելի լավ է գաղտնի պահել՝ մեր իսկ ապահովության համար:

Սա չի նշանակում, որ դուք պետք է չափազանց գաղտնապահ լինեք: Ուղղակի իմաստ ունի պաշտպանվել հուզական (իսկ երբեմն նույնիսկ ֆիզիկական) վնասներից՝ գաղտնի պահելով որոշ փաստեր:

Ահա 6 բան, որոնց մասին պետք չէ բարձրաձայնել.

1. Երազներ և նպատակներ

Ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ երազանքների և նպատակների մասին հանրությանը պատմելը  նվազեցնում է դրանց իրականացման հավանականությունը: Ձեզ այնքան հաճելի է, որ մյուսները իմացել են ձեր համարձակ ծրագրերի մասին, որ դրանք իրականություն դարձնելու որևէ դրդապատճառ (մոտիվացիա) չկա:

Սրան գումարեք ուրիշների քննադատություններն ու ակնկալիքները և ստացեք անհաջողության կատարյալ բաղադրատոմս: Թույլ մի տվեք, որ այս լրացուցիչ սթրեսը ներխուժի ձեր կյանք:

2. Անձնական կյանք

Եթե ​​ուրիշների հետ կիսվեք ձեր անձնական կյանքի գաղտնիքներով, ապա դա, ի վերջո, կհանգեցնի աղետի: Այսօրվա աշխարհում վստահություն գրեթե այլևս չկա: Շատ դժվար է գտնել ազնիվ մարդու, որին պետք է վստահել:

Ուրեմն ինչո՞ւ այդպիսի ինտիմ բաներ պատմել օտարներին: Պահեք դրանք ձեր ներսում: Ոչ ոք չի կարող ոչնչացնել այնպիսի բան, որի մասին նույնիսկ չի էլ ենթադրում:

3. Ընտանեկան խնդիրներ

Բոլորն ունեն ընտանեկան կոնֆլիկտներ: Բայց յուրաքանչյուր ընտանիք իր ելքն է գտնում:

Սերը, ատելությունը և այլ բուռն զգացողությունները՝ յուրաքանչյուրի անձնական գործն են: Օտարները չպետք է իմանան այդ մասին:

Այս թեմայով Ֆրանսիայում զանգվածային բողոքի ցույցերի նոր ալիք է. Փարիզի փողոցներ է դուրս եկել 270,000 մարդ «Պրիլիչնի» պաշտոնի եմ քինյալու. Ինչ պաշտոն են խոստացել նախկին ԱԽՔ-ին Էդքան փողով, որն երևում է կադրում, երևի Ստեփանավանում էդպիսի շտաբի շենք կառնես, ոչ թե շտաբի համար ինչ-որ բաներ Արթիկցիները ընտրում են կայուն զարգացման ուղղին Մամուլի ուժը բարձրախոսների քանակը չէ, այլ իշխանավորին անհարմար, երբեմն ցնցող հարց տալու, անարդարությունը բացահայտելու և սեփական սխալն ընդունելու համարձակությունը