Հիմա պատերազմ է, ու ես կռիվ եմ տալիս, որ թատրոնն ընդհանրապես գոյություն ունենա. Սարգիս Արզումանյան

 

Ստեղծագործելը թատրոնի բնականոն ընթացքն է։ Բայց երբ թատրոնը զավթված է, երբ այն ապօրինաբար խլել են, երբ դահլիճից պոկում են աթոռները, պատերից՝ նրա պատմությունը, խոսել ստեղծագործելու մասին նույնն է, ինչ խոսել բնականոն կյանքի մասին պատերազմի ժամանակ։

Երբ երկիրը պատերազմի մեջ է, պետությունը պարտավոր է կռվել՝ այն պաշտպանելու համար։ Եթե չես կռվում, կորցնում ես երկիրը։

 

Նույնն էլ թատրոնի դեպքում է։ Ես չեմ կարող ձևացնել, թե այս ամենը պարզապես խնդիր է, որը կարելի է շրջանցել ստեղծագործական գործունեությամբ։ Դա կնշանակի ընդունել, որ այս վիճակը նորմալ է, որ կարելի է համակերպվել։ Բայց սա անթույլատրելի է։ Երբ ԳՈՅ թատրոնը լինի, այն ժամանակ էլ կստեղծագործեմ։ Այլ տարբերակ չկա»: