Խորհրդային կենցաղային տեխնիկա. ինչպիսի՞ն էին դրանք և ինչո՞ւ անհետացան

ԽՍՀՄ-ում կենցաղային տեխնիկան միայն առօրյա իրեր չէին. դրանք դառնում էին կարգավիճակի խորհրդանիշ, ընտանեկան մասունք և նույնիսկ կատակների հերոսներ։ Հիշո՞ւմ եք ձեր տատիկի ԶԻԼ սառնարանը, որը բզզում էր ինչպես շոգեքարշը, բայց հուսալիորեն սառեցնում էր բլիթները 1965 թվականից ի վեր։ Կամ «Մալյուտկա» լվացքի մեքենան, որի պտտման համար ֆիզիկական ուժ էր պահանջվում։ Այս տեխնոլոգիան գոյատևեց ավելի երկար, քան որոշ ժամանակակից սարքեր, բայց անհետացավ Միության հետ միասին։ Ինչո՞ւ։ Եկեք պարզենք դա և հիշենք այն մանրամասները, որոնք այսօր թվում են հետաքրքրաշարժ, բայց այն ժամանակ նորմա էին։

Խորհրդային արդյունաբերությունը տեխնոլոգիաներ էր ստեղծում «հավերժության» ակնկալիքով։ Դիզայնը երկրորդական էր։

Երկաթի և հուսալիության դարաշրջան

Սառնարաններ։ «ԶԻԼ», «Սարատով», «Մինսկ», «ԶԻԼ-Մոսկվա» (արտադրվում է 1950-ական թվականներից) - կլոր բռնակով մոնոլիտ, որը կշռում է գրեթե 100 կգ: Դրա կոմպրեսորը աշխատում էր ֆրեոնով, և աղմուկը տրակտորի ձայնի պես էր։ Անտառային տարածքներում սրանք դեռևս ծառայության մեջ են։

Լվացքի մեքենաներ։ Ավտոմատացման և նախարդյունաբերական դարաշրջանի լվացքատան միջև ընկած ժամանակահատվածում «Վյատկա-ավտոմատը» (1980-ականներ) ԽՍՀՄ հպարտությունն է՝ իտալական «Արիստոնի» լիցենզավորված պատճենը։ Առաջին կիսաավտոմատ մեքենան ժամանակաչափով։ Սակայն պակասի պատճառով դրանք հաճախ գնվում էին կապերի միջոցով։

«Մալյուտկա»-ն մինի-մեքենա է՝ ակտիվատորով։ Լվացքը պետք էր լվանալ լվացքի մեջ և ձեռքով քամել։ Բայց դա արժեր 40 ռուբլի (միջին աշխատավարձով՝ 120-150):

Հեռուստացույցներ։ «Рекорд», «Горизонт», «Рассвет»։ Կաթոդային ճառագայթային խողովակներ, փայտե պատյաններ և երեք ալիք։ 1980-ականների  «Горизонт» հեռուստացույցը կշռում էր մի ճամպրուկ և տաքանում էր ինչպես վառարանը։ Անտենան պտտվում էր ձեռքով, և նահանգներում Կապույտ Լույսը որսալու համար անհրաժեշտ էր գրեթե միստիկական բախտ։

Փոշեկուլներ։ «Ракета»-ն եւ «Уралец»-ը որոտում էին կործանիչների պես, բայց նույնիսկ մեխեր էին ծծում։ Ֆիլտրեր՞ Ի՞նչ ֆիլտրեր։ Փոշին հետ թռավ օդ, բայց դա ոչ մեկին չանհանգստացրեց։