ՄԵՐ ՏԱՐԱԾԱՇՐՋԱՆՈՒՄ ԻՐԱՎԻՃԱԿ Է ՓՈԽՎՈՒՄ
ՎերլուծությունԷպշտեյնի գործով սկանդալին զուգահեռ (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=333669&l=am), ակնհայտ է դարձել նաեւ Իրանի շուրջ ռազմական հռետորաբանության անկումը: Ավելի կոնկրետ, ռազմական հռետորաբանությանը փոխարինելու եկան ԱՄՆ–ի եւ Իրանի միջեւ բանակցություններ սկսելու մասին լուրերը: Ավելին, կան նաեւ կոնկրետացումներ: Այն է` բանակցություններում ԱՄՆ–ն կներկայացնի ոչ անհայտ Ուիտկոֆը, ով, ի դեպ, առաջին պլանում է հայտնվում հենց այն բանակցային գործընթացներում, որտեղ պայմանավորվածությունների, այդ թվում` ստվերային պայմանավորվածությունների հավանականությունը շատ մեծ է: Ինչպես դա եղավ Գազայում, հիմա` Ուկրաինայի հետ կապված: Ավելին, շատ հեղինակավոր փորձագետներ կարծիք են հայտնել, որ Թրամփն Ուիտկոֆին է վստահում հենց այն ուղղությունները, որտեղ, բացի պետական մակարդակի պայմանավորվածություններից, լուծվում են նաեւ ինչպես հեռանկարային, այնպես էլ` ընդգծված անձնական հարցեր: Վերջապես, կա նաեւ այն կարծիքը, որ եթե ուկրաինական ուղղությանը զուգահեռ, Ուիտկոֆը նաեւ Իրանով է զբաղվելու, ապա այդ ամենը պետք է տեսնել մեկ ընդհանուր փաթեթում, այն է` ռուս–ամերիկյան ընդհանուր թեմատիկայի մեջ: Ընդ որում, նման ազդակներ առանց Ուիտկոֆի մասնակցության էլ կային: Բանակցելու պատրաստակամությունը, որը Իրանի մոտ մի շարք կոշտ մերժումներից հետո, ի հայտ եկավ Գերագույն առաջնորդի արտաքին հարցերով խորհրդական Վելաեթիի վերջին մոսկովյան (գիշերային եւ անսպասելի) այցից հետո, արդեն իսկ շատ բանի մասին էր ակնարկում:
Մյուս կողմից էլ, եթե իրանա–ամերիկյան բանակցությունները հասնեն ռեալ հանգուցալուծման, ապա դա եւս լուրջ պարտություն է նշանակում Եվրոպայի եւ, առաջնային, Բրիտանիայի համար: Մեկ փաստ միայն. որքան էլ ներկա փուլում Եվրոպան բառացիորեն պատերազմի մեջ է մտել Թրամփի դեմ, Իրանը դարձավ այն ուղղությունը, որտեղ եվրոպացի լիդերներն առանց մազաչափ տատանվելու կանգնեցին ԱՄՆ նախագահի կողքին: Ավելին, փորձեցին շատ ավելի շիկացնել իրավիճակը, քան դա անում էր Թրամփը: Պարզ օրինակ. հենց Եվրոպան, այլ ոչ թե Թրամփը որոշեց Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսը ճանաչել` որպես ահաբեկչական խմբավորում: Իսկ դա, որքան էլ որ նոնսենս է (ԻՊՀԿ–ն պետական պաշտոնական զինված կառույց է, ոչ թե ինչ–որ խմբավորում), մեկ է, իր տակ ունի լուրջ իրավական հետեւանքներ` «ահաբեկիչների հետ չեն բանակցում» տրամաբանությամբ: Ու Եվրոպայի այդ որոշման հիմքում կարելի էր պարզ տեսնել նպատակը` ամեն կերպ հասնել ԱՄՆ–ի պատերազմին Իրանի հետ:
Խաղը, իհարկե, բավականին պարզունակ էր, առավել եւս, որ Իրանն էլ, ի պատասխան, եվրոպական բանակները ճանաչեց ահաբեկչական, որը, եթե խորը նայենք, մեծացնում է Թրամփի մանեւրականությունը: Բայց մյուս կողմից, եթե Եվրոպան` Բրիտանիան հասել է նման պարզունակ խաղերի մակարդակի, ապա դա մեկ բան է նշանակում` ավելի լուրջ գործիքների էական պակաս կա: Ասենք, դա շատ ավելի պերճախոս ցույց տվեց նաեւ «հիմարիկ աղջնակ» համարումը ձեռքբերած եվրադիվանագիտության ղեկավար Կայա Կալլասի վերջին «ինքնախոստովանական ցուցմունքը»: Հիշեցնենք, Կալլասը վերջերս խոստովանեց, որ գրքեր է կարդում` խելացի դառնալու համար, եւ իրոք սկսել է մեկը մյուսի հետեւից խելացի, անգամ` հանճարեղ մտքեր արտաբերել: Ահա հերթական հանճարեղությունը, ճիշտ է, մի փոքր ուշացած, բայց եթե Կալլասից ենք լսում, դա արդեն մեծ բան է: Այսպես, ըստ Կալլասի, համաշխարհային քաղաքականությունը ոչ այլ ինչ է, քան ջունգլիների օրենք: «Միշտ էլ ջունգլիների օրենքն է եղել՝ ուժը ամեն ինչ վերցնում է։ Կանոնների վրա հիմնված աշխարհակարգը միշտ էլ պատրանք է եղել», - ասում է եվրոպական դիվանագիտության ղեկավարը։ Ու ավելի վատ. ըստ նրա, նույնիսկ ջունգլիներում կենդանիները կարող են համագործակցել, համաշխարհային քաղաքականությունում, ինչի վառ օրինակը նման կալլասների Եվրոպան է, ո՛չ:
Թերեւս, առաջին եւ ամենապարզ հետեւությունը, որը բխում է նման հայտարարությունից, սա է: Երբ սույն Կալլասը գալիս էր, օրինակ, Հայաստան ու սկսում ճառեր արտաբերել դեմոկրատիայի, մարդու իրավունքների եւ նման բաների մասին, ուրեմն ստո՞ւմ էր. դատելով նրա ներկա խոսքերից, այո՛: Կամ իր համար լավագույն տարբերակով այն ժամանակ դեռ չէր խելոքացել, նախկին «հիմար աղջնակն» էր եւ Հայաստանում էլ հիմարություններ էր դուրս տալիս: Կամ հակառակ կողմից. իսկ հայաստանյան իշխանավորներն է՞լ չէին հասկանում, որ կալլասների այդ ստերի հիման վրա մեզ բոլորիս առաջնորդում էին դեպի «լուսավոր» Եվրոպա, բայց իրականում` ամենամութ ջունգլիներ:
Սակայն ասվածն այս պատմության լիրիկական կողմն է. իրականում ինչպես Կալլասը, հայաստանյան իշխանավորները եւ այլք շատ լավ են հասկանում իրենց ստեղծած համակարգի հանցավոր էությունը: Պարզապես հիմա, երբ Կալլասը բողոքում է «ջունգլիների օրենքներից», ցույց է տալիս այն, որ արդեն նման կալլասները ոչ թե գիշատիչների, այլ զոհի վիճակում են, հայտնվել են ավելի հզոր այլ գիշատիչների ատամների արանքում: Դե, ուրեմն, մնում է աղմկել, թե` «ուժեղի մոտ թույլն է մեղավոր»:
Նշանակո՞ւմ է սա, որ եվրոպական գործոնի նվազեցման արդյունքում իրատեսական է դառնում նաեւ Մերձավոր Արեւելքում քիչ թե շատ կայուն միջավայրի ստեղծումը. թերեւս, ներկա պահին ուղղությունը դա է: Իսկ մեզ համար կարեւոր է դառնում նաեւ այն, թե այդ իրավիճակից ի՞նչ կստանանք: Forbes-ն օրերս նման միտք էր հայտնել. Միացյալ Նահանգները Ադրբեջանին դիտարկում է ոչ թե որպես անկախ տարածաշրջանային խաղացող, այլ որպես Իրանի վրա հյուսիսից ճնշում գործադրելու գործիք: «Դիվանագիտական ներգրավվածության եւ տնտեսական համագործակցության քողի տակ Վաշինգտոնը անընդհատ մեծացնում է իր ներկայությունը Իրանի սահմանների երկայնքով՝ ձգտելով ստեղծել լրացուցիչ լծակներ Իսլամական Հանրապետության վրա»: Իսկ եթե «Իրանի վրա հյուսիսից ճնշման» անհրաժեշտությունը վերանա, այդ դեպքում Թրամփի համար պետք է որ հետաքրքրությունը կորցնի նաեւ մեր տարածաշրջանը: Առավել եւս, երբ առաջնային հետաքրքրության շատ այլ ուղղություններ կան, ասենք Գրենլանդիան, որը Եվրոպայի ներկա թուլության պայմաններում հազիվ թե երկար դիմադրի:
Իսկ թե այդ դեպքում ինչ կմնա նաեւ «Թրամփի ուղուց», դա էլ, երեւի, Նիկոլը կիմանա...

