Դեռ որքա՞ն Իսրայելը կկարողանա Թրամփին պատերազմի մեջ պահել
ՎերլուծությունԱյսպիսով, ի՞նչ ընթացքի մեջ է իրանական պատերազմը (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=336774&l=am): Այս հարցի հետ կապված ամենալուրջ գործոններից մեկն է դառնում այն, որ ԱՄՆ–ում Թրամփի վրա ճնշումներն արդեն հասնում են գագաթնակետին: Ընդամենը մեկ նյուանս. ամերիկյան, այսպես ասած, «կանխատեսումների շուկայի» տվյալներով, ամերիկացիների 72%–ը կարծում է, որ Թրամփը կենթարկվի իմպիչմենտի մինչեւ պաշտոնանկության ավարտը: Ու դա, իհարկե, մերկապարանոց ենթադրություն չէ:
Այսպես, Թրամփի հասցեին ուղղված հին մեղադրանքներն ակտիվորեն համալրվում են նորերով: Նախ, թոփ թեմա է դարձել լուրը, որ ամերիկյան եւս մեկ ավիակիր` «GERALD R. FORD»–ը, եւս խոցվել է իրանական հրթիռից եւ փախել ռազմադաշտից: Շատ լուրջ աղմուկ է առաջ բերել նաեւ ԱՄՆ Ազգային հակաահաբեկչական կենտրոնի տնօրեն Ջոզեֆ Քենթի հրաժարականը, որից հետո նա մեկը մյուսից սենսացիոն հայտարարություններ է հնչեցնում. «Իսրայելը սկսեց պատերազմը, եւ մենք գիտեինք, որ Իրանը կպատասխանի: Իսրայելը իրեն անձեռնմխելի էր զգում եւ վստահ էր, որ Միացյալ Նահանգները ստիպված կլինի մտնել պատերազմի մեջ միայն իր համար...»,– պնդում է նա: Ավելին, Իրանի պատճառով մեկ այլ «մերժյալի»` Թաքեր Կարլսոնին տված հարցազրույցում նա հիշեց Թրամփի առանցքային թիմակից, կարկառուն գործիչ, նախագահ դառնալու հսկայական պոտենցիալ ունեցող Չարլի Քըրքի աղմուկ հանած սպանության թեման: Քենթը շեշտելով, որ Քըրքը Իրանի դեմ պատերազմի ընդգծված դիրքեր ուներ, պատմում է նաեւ սպանությունից կարճ ժամանակ առաջ Սպիտակ տան միջանցքում նրա հետ ունեցած կարճ զրույցի մասին: Այն է` Քենթը եւ Քըրքը ողջունել են միմյանց, որից հետո Թրամփի դաշնակիցը նայել է Քենթի աչքերի մեջ եւ միտումնավոր բարձր ձայնով ասել. «Ջո, թույլ մի տուր, որ մենք պատերազմի մեջ մտնենք Իրանի հետ»: «Եվ հետո հանկարծ նա դառնում է հրապարակային սպանության զոհ, եւ մեզ գործնականում թույլ չեն տալիս որեւէ հարց տալ այդ մասին։ Մեզ թույլ չեն տվել շարունակել հետաքննությունը»,– ավելացրել է Քենթը: Եվ դժվար չէ կռահել, որ սա հանրային դաշտում արագորեն սկսում է կապվել Թրամփի հետ:
Վերջապես, ԱՄՆ պետպարտքը գերազանցեց 39 տրիլիոն դոլարը` պահպանելով ամեն եռամսյակ 1 տրիլիոնով ավելանալու դինամիկան: Ու այս վիճակում թե ինչի կհասցնի Իրանի դեմ երկար պատերազմը, կարելի է կռահել: Նաեւ, թե ֆինանսական ուղղվածության ճնշումները որքանով են ավելանալու միայն այդ թվերից:
Ահա այս ֆոնին այն, որ արդեն անգամ Թրամփն է սկսել խոսել պատերազմն ավարտելուց, հասկանալ կարելի է: Օրինակ նախօրեին Թրամփը, շանթ ու որոտ թափելով եվրոպացի դաշնակիցների գլխին, խոստանալով Մակրոնին վռնդել նախագահական աթոռից, նաեւ հայտարարեց. «Եթե մենք հենց հիմա հեռանայինք, նրանց 10 տարի կպահանջվեր վերականգնվելու համար։ Բայց մոտ ապագայում կհեռանանք, շատ մոտ ապագայում»: Թրամփից հեռու չէ. կարող է մի օր էլ հայտարարել, թե վերջ, հաղթեցինք, գնում ենք տուն:
Դա, թերեւս, պարզ հասկանում են նաեւ Իսրայելում: Իրավիճակն այն դինամիկայի մեջ է, երբ Թրամփը հազիվ թե կարողանա երկար ժամանակ շարունակել ամերիկացիների համար այդպես էլ իմաստ չստացող պատերազմը: Պետք է այդ «իմաստը» սարքել` Թրամփին ավելի երկար մնալու պոտենցիալը տալու համար: Իսկ դա, թերեւս, հնարավոր է պրովոկացիաների եւ պատերազմի մասշտաբները մեծացնելու հաշվին:
Իրանը բացահայտեց նման մեկ պրովոկացիոն տարբերակ` հրապարակավ տեղեկացնելով, որ կարող է բեմադրվել սեպտեմբերի 11-ի նման հարձակում` Իրանին մեղադրելու համար: Ըստ տեղեկությունների՝ Իսրայելը պլանավորում է ահաբեկչական հարձակում Դուբայում՝ թիրախավորելով աշխարհի ամենաբարձր շենքը՝ Բուրջ Խալիֆան» կամ նման այլ բան: Երեւի հիմա դա չաշխատի:
Հաջորդեց իրանական գազանավթային կարեւորագույն` Հարավային Պարս գոտուն ուղղված իսրայելյան հարվածը: Դրա պատասխանատվությունից, Թրամփը, ճիշտ է, շտապեց խուսափել` մեղադրելով Իսրայելին, բայց դա բան չի փոխում: Իրանը նախ սպառնաց, ապա սկսեց հարվածել Սաուդյան Արաբիայի, Քաթարի եւ ԱՄԷ-ի նավթաքիմիական համալիրին: Առաջինը Քաթարի Ռաս Լաֆանի վերամշակման գործարանների համալիրն էր, որը, ընդգծենք, մշակում է համաշխարհային հեղուկացված բնական գազի 21%-ը:
Իսրայելի հաշվարկը, թերեւս, հենց դա էր` Իրանի պատասխան հարվածը: Որ դա այն աստիճան կկատաղեցնի արաբական շեյխերին, որ նրանք կշտապեն պատերազմի մեջ մտնել: Ու արտգործնախարարների այն հավաքը, որը տեղի ունեցավ Սաուդյան Արաբիայում, նվիրված էր կոալիցիայի գաղափարին: Բայց այն, որ Անկարան իր նազիր–վեզիրի` Ադրբեջանի եւ Պակիստանի մասնակցությամբ արաբների հետ «կոալիցիոն» քննարկումների էր մասնակցում, դեռ չի նշանակում, որ նման կառույց կստեղծվի: Արաբներն իրական ռազմական պոտենցիալ չունեն, որ կարողանան ուղիղ բախման գնալ Իրանի հետ: Առավել եւս, որ թեեւ արաբ շեյխերի մի մասը սկսել է խոսել Իրանի դեմ արշավից, սակայն կարող է այդ երկրներում այլ լրջագույն խնդիր առաջ բերել: Նման պատերազմը կնշանակի Իսրայելի հետ կոալիցիայով հարձակում իսլամական պետության վրա: Թեեւ արաբները հիմնականում սունիներ են, իրենց «սուրբ գործն» է շիաների դեմ կռվելը, բայց երբ դա անում ես հրեաների հետ դաշնակցելով եւ նրանց թելադրանքով, ապա դա արդեն լուրջ մեղք կլինի: Այսինքն, շեյխերը սեփական հանրությանը հազիվ թե կարողանան բացատրել, թե ինչու են ներիսլամական պատերազմ սկսում, հանուն իսրայելա–ամերիկյան շահերի: Իսկ թե դա ինչ ներքին հակասությունների է բերելու, կարելի է կռահել:
Թուրքիան Իրանի դեմ կռվելու որոշակի ռազմական պոտենցիալ, իհարկե, ունի, առավել եւս, եթե կարողանա ներգրավել միջուկային զենք ունեցող Պակիստանին: Սակայն Պակիստանը, ինչքան էլ որ Թուրքիայի դաշնակիցն է, մեկ է` չի կարող Չինաստանի հետ հարաբերությունները զրոյացնել: Բացի այդ, եթե Թուրքիան որոշի գնալ Իրանի հետ բախման, պատերազմից հետո ի՞նչ ռեալ ռազմական պոտենցիալ կունենա: Իսկ եթե այդ պահին Իսրայելը որոշի միանգամից Անկարայի հարցն է՞լ լուծել:
Այսինքն, եթե Իսրայելը մտածում է ԱՄՆ–ին պատերազմի մեջ պահել Իրանի դեմ ցամաքային արշավ սարքելու միջոցով, ապա, ինչպես քրդերի պարագայում էր, արաբների դեպքում եւս հազիվ թե կարողանա ռեալ մարտական միավոր սարքել: Իսկ առանց դրա դեռ որքա՞ն ժամանակ կկարողանա Թրամփին պահել պատերազմի մեջ...
Վերջին տարբերակ էլ կա` միջուկային զենքը: Այդ մասին գնալով ավելի ու ավելի բացահայտ է խոսվում, եւ, հաշվի առնելով ժամանակների խելահեղությունը, դա էլ չպետք է բացառել: Միայն թե Իսրայելում չկա այն վստահությունը, որ համարժեք պատասխան չի լինի: Իսկ դա միջուկային զենքի հարցում լուրջ զսպաշապիկ է:

